Μεταξύ Σόιμπλε και βίλας Αμαλία; - Του Παναγιώτη Παναγιώτου
Φοβούμαι, ότι την περίοδο αυτή, ό,τι χειρότερο για τη χώρα είναι -πέρα από την πραγματική κοινωνική πόλωση- μια τυφλή τακτική πολιτικής έντασης από οπουδήποτε κι αν προέρχεται. Οσοι υιοθετούν μια τέτοια τακτική ή παγιδεύονται σε τέτοιου τύπου αντιδράσεις, πέραν του κακού που προξενούν στη χώρα, θα αποδειχθεί λίαν συντόμως ότι κάνουν πολιτικό κακό και στον εαυτό τους.
Είναι λ.χ. ακατανόητο ο ΣΥΡΙΖΑ ως κόμμα της αξιωματικής αντιπολίτευσης να «φοβάται» να καταδικάσει απερίφραστα τις καταλήψεις κτιρίων (βίλα Αμαλία κ.λπ.) ή βουλευτές του να τα θεωρούν «πολιτιστικά κέντρα», καθώς είναι απολύτως σαφές ότι ούτε για κινήματα «εναλλακτικής κουλτούρας» πρόκειται, ούτε για «κινήματα χειραφέτησης», ούτε για «αυτοδιαχειριστικά κινήματα αστέγων» κ.ο.κ. Εχουν δυστυχώς εκφυλιστεί και εκπέσει σε «εστίες» οργανωμένης παρανομίας με... αραχνοΰφαντο, σχεδόν ανύπαρκτο, ιδεολογικό μανδύα.
Οι συγχύσεις αυτές βλάπτουν την αξιωματική αντιπολίτευση και την κάνουν «συμμέτοχη» σ' έναν πλήρη πολιτικό και κοινωνικό αποπροσανατολισμό. Τσιμπάει το... τυρί, χωρίς να βλέπει τη... φάκα. Το ίδιο περίπου ισχύει και με τη «λίστα Λαγκάρντ». Δεν υπάρχουν αμφιβολίες για τις πολιτικές ευθύνες όλων των πολιτικών χειριστών της λίστας. Και αντί οι αποκαλύψεις να χρησιμοποιηθούν σαν «εργαλείο» πολιτικών διεργασιών και έντασης της προσπάθειας καταπολέμησης της φοροδιαφυγής, ο ΣΥΡΙΖΑ «εγκλωβίζεται» σε μία άστοχη διεύρυνση των «ποινικών ευθυνών», με «δικηγορίστικη λογική», ενώ ταυτόχρονα δίνει την εντύπωση ότι περιορίζει τη φορολογική στόχευση σε «200 οικογένειες του καζινοκαπιταλισμού»...
Η τεχνητή πολιτική πόλωση «μπλοκάρει», αντί να διευκολύνει ευρύτερες πολιτικές διεργασίες και δυσκολεύει τις αναγκαίες για τη χώρα εξυγιαντικές προσπάθειες. Το εγχείρημα μιας μετεξέλιξης του ΣΥΡΙΖΑ σ' ένα κόμμα κυβερνητικής εξουσίας, που παρουσιάστηκε με το εγχείρημα της ενοποίησης του συγκεκριμένου χώρου, ενδιαφέρει όλο το πολιτικό σύστημα. Δυστυχώς η «συγχώνευση» ανόμοιων ρευμάτων και τάσεων δεν είναι εύκολη υπόθεση. Διαπιστώνουμε ένα συνεχές «μπρος - πίσω»...
Είναι, όπως και να το κάνουμε, λιγάκι... σόλοικο, ένας βουλευτής του ΣΥΡΙΖΑ να δηλώνει... αναρχικός, ενώ ταυτόχρονα ο κ. Τσίπρας ζητάει και κλείνει ραντεβού με τον κ. Σόιμπλε! Αδικα μπερδευόμαστε;
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
