Απόδραση - Του Γιάννη Καλαμίτση
ΜΕ ΑΕΡΟΠΛΑΝΑ και βαπόρια και με τους φίλους τους παλιούς, που τραγούδαγε η Σωτηρία Μπέλλου, ή έστω και με ελικόπτερο, όπως έκανε ο Παλαιοκώστας και δοκίμασε, με αποτυχία, ο Βλαστός, θέλω να αποδράσω από τη σημερινή, θλιβερή πραγματικότητα. Να φύγω από την γκρίνια, τη μιζέρια, τον φόβο, την αγωνία, τον εκβιασμό και τη ληστεία που έχουν φτιάξει την σημερινή ζωή μου.
Οι εχθροί μου δεν με αφήνουν να ησυχάσω. Προκειμένου να πάρουν τα λεφτά μου, ανακαλύπτουν νέες ονομασίες για να αποκρύψουν τη μισητή λέξη «Φορολόγηση»:
«Τέλος Επιτηδεύματος»... (πληρώνω για να έχω το δικαίωμα να εργάζομαι και κερδίζω χρήματα για να πληρώνω φόρους), «Εισφορά Αλληλεγγύης»... (υποτίθεται πως είναι χρήματα για να βοηθηθούν πτωχοί και άνεργοι, αλλά κάπου αλλού πήγαν), «ΕΕΤΗΔΕ» (δεν ξέρω τι σημαίνουν τα αρχικά, αλλά το πληρώνω εκβιαστικά). Δεν τα αντέχω άλλο και θέλω να αποδράσω.
Με σκέφτομαι σε μια εξωτική παραλία, σε κάποιο μακρινό νησί, αραχτό σε μια αιώρα, κάτω από κάποιον κοκοφοίνικα, πίνοντας παγωμένους χυμούς, τρώγοντας εξωτικά φρούτα που θα κόβω από τα γύρω δέντρα και κοιτώντας τις καρύδες πάνω από το κεφάλι μου. Η λέξη «Φορολογία» θα είναι άγνωστη στους ιθαγενείς. Τα απογεύματα, μόλις θα έχει δύσει ο Ηλιος, θα μπαίνω στη θάλασσα, στα ρηχά, και θα ρίχνω ένα διχτάκι, για να ψαρέψω το δείπνο μου. Ο,τι πιάσω, θα το ψήνω στη φωτιά που θα έχω ανάψει και που θα με φωτίζει κιόλας όταν θα σκοτεινιάζει. Μετά το φαΐ, θα αράζω πάλι και θα γελώ, επειδή θα θυμάμαι τα πόσα πλήρωνα στη ΔΕΗ για το ρεύμα, τον δήμο και την ΕΡΤ.
Τη νύχτα θα σκαρφαλώνω στην αιώρα μου, που θα είναι δεμένη σε δύο κοκοφοίνικες, και θα μετρώ τα άστρα, μέχρι να με πάρει ο ύπνος. Θα με ξυπνάει η ανατολή του Ηλιου.
Οταν θα βρέχει, η άμμος θα ρουφάει το νερό και δεν θα υπάρχουν δρόμοι για να πλημμυρίσουν κι ούτε φρεάτια που θα έπρεπε να έχουν καθαριστεί.
Θα έχω στήσει σε ένα δέντρο φωτογραφίες του Στουρνάρα, του Σαμαρά, του Βενιζέλου και του Κουβέλη κι όταν βαριέμαι θα τους πετάω βελάκια, για να περνάει η ώρα.
Ωραίο πράγμα τα όνειρα κι ας μη γίνονται ποτέ πραγματικότητα.
Φεύγω, να πάω να πληρώσω το ΕΤΑΚ του 2010.
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
