Κι όμως, το μνημόνιο αποδίδει! - Του Αντώνη Καρακούση

Επειτα από σχεδόν τετράχρονη πορεία στο βαθύ σκοτάδι της μεγάλης οικονομικής κρίσης τα πράγματα φαίνεται να παίρνουν έναν πιο καθαρό δρόμο. Ανεξαρτήτως των αντιρρήσεων  που μπορεί να έχει ο καθένας για τον δρόμο που ακολουθήθηκε και των διαφωνιών που μπορεί να διατηρεί για όσα έγιναν και για εκείνα που δεν έγιναν, αδιαμφισβήτητο είναι το γεγονός ότι πλέον έχει χαραχθεί πορεία με στοχεύσεις συγκεκριμένες και προσδοκίες αποτελεσμάτων.

Κακά τα ψέματα, όσο περνά ο καιρός η εφαρμοζόμενη περιοριστική δημοσιονομική και διαρθρωτική πολιτική αποδίδει καρπούς και επανασυγκροτεί το ελληνικό οικονομικό σύστημα σε νέες βάσεις.

Είναι φανερό πια ότι το κράτος πληρώνει λιγότερα για τη λειτουργία του. Οι τόκοι μετά τα «κουρέματα» του χρέους και τις μειώσεις των επιτοκίων είναι κάμποσα δισ. ευρώ χαμηλότεροι. Οι μισθοί, οι συντάξεις και οι προμήθειές του επίσης είναι μικρότερα. Γενικώς μπορεί να πει κανείς με ασφάλεια πως συνολικά το ελληνικό κράτος ξοδεύει λιγότερα απ' ό,τι στο πρόσφατο παρελθόν.

Οι συνέπειες είναι αλήθεια σημαντικές, αλλά είναι επίσης ακριβές ότι σε καμία περίπτωση δεν μπορούσε να συντηρηθεί το προηγούμενο επίπεδο δαπανών.

Το σκέλος των εσόδων υστερεί βεβαίως, αλλά το δημοσιονομικό αποτέλεσμα της τρέχουσας διαχείρισης είναι εντυπωσιακό επειδή η συντελεσθείσα μείωση των δαπανών είναι μεγάλη. Θα γίνει μάλιστα εντυπωσιακότερο αν ανακάμψουν σχετικά τα έσοδα. Πράγμα που αναμένεται αν στοιχειωδώς αποδώσουν οι γενναίες ρυθμίσεις χρεών που προσφάτως υιοθετήθηκαν.

Θα έλεγε κανείς ότι τα πολλά μέτρα της προηγούμενης τριετίας αρχίζουν πλέον και αποδίδουν, διαμορφώνοντας περιβάλλον σχετικής ασφάλειας στο δημιοσιονομικό πεδίο.

Στον βαθμό μάλιστα που επιβεβαιωθούν οι εμφανιζόμενες τελευταία τάσεις ανάσχεσης της ύφεσης στην πραγματική οικονομία, τότε οι δημοσιονομικές συνθήκες θα βελτιωθούν με ακόμη μεγαλύτερη ταχύτητα.

Αν επιπλέον το διεθνές περιβάλλον εξομαλυνθεί και επικρατήσουν προσδοκίες ελέγχου της κρίσης χρέους, τότε η χαμένη αξιοπιστία θα ανακτηθεί ευκολότερα και οι ελληνικές αξίες θα επανεκτιμηθούν. Υποτιμημένες όπως είναι, θα προκαλέσουν το ενδιαφέρον των ξένων, με ό,τι αυτό συνεπάγεται.

Ακόμη δεν πρέπει να περάσει απαρατήρητο το γεγονός ότι σταδιακά ο πολιτικός πυρετός στη χώρα πέφτει, υποχωρεί. Ο λεγόμενος πολιτικός κίνδυνος τείνει να περιορισθεί. Η τρικομματική κυβέρνηση μπορεί να ισορροπεί κάθε φορά σε τεντωμένο σκοινί αλλά δεν πέφτει. Και κατά τα φαινόμενα τίποτε δεν μοιάζει ικανό να τη ρίξει, τουλάχιστον στο ορατό μέλλον. Ο Σαμαράς, όσα δυσμενή κι αν του αποδώσει κανείς, αποδεικνύεται αποτελεσματικότερος των πρόσφατων προκατόχων του.

Κακά τα ψέματα, αν πέρυσι μεσουρανούσε το αστέρι του κ. Τσίπρα, εφέτος το δικό του ανέτειλε. Υπό αυτές τις συνθήκες η χώρα, εκτός απροόπτου, θα βαδίσει το 2013 σε στρωμένο δρόμο.

Και οι πολίτες θα αρχίσουν σιγά-σιγά να απολαμβάνουν κάποια από τα αποτελέσματα της πολύχρονης προσπάθειας. Αρκεί να μην υπάρξουν λοξοδρομήσεις.

ΤΟ ΒΗΜΑ