"Κάνε με εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα..." - Του Ντίνου Αυγουστή

Στο περίπτερο της γειτονιάς, πρωινό Κυριακής. Τρεις πολυλογάδες, μάλλον συνταξιούχοι, κοιτούν τις εφημερίδες, χωρίς να τις ακουμπούν. «Άντε μην τ΄ ακούσεις τώρα…», λέει ο πρώτος! «Ο Αντρίκος έφαγε 17 δις….», λέει ο δεύτερος! «Αυτοί είναι όλοι τους αλάνια….», λέει ο τρίτος! Τους κοίταξα παράξενα αλλά ευτυχώς δεν παρεξηγήθηκαν. Έφυγα, ανέβηκα στην βεράντα του διαμερίσματος μου, ακριβώς απέναντι από το περίπτερο. Και αυτοί ακόμα εκεί, να συζητούν πιο δυνατά, όρεξη να έχεις δηλαδή να καταγράφεις επεισόδια! Το διαχρονικό απωθημένο του νεοέλληνα: «Κάνε με εμένα πρωθυπουργό για μια μέρα, ένα μήνα...». Και έτσι άθελά μου συλλογίσθηκα! Πόσοι άραγε από αυτούς που σήμερα διαμαρτύρονται για την δυσωδία που εκπέμπει η μπόχα της συνομοταξίας των ερπετών της πολιτικής, αν μια μέρα ξυπνούσαν πρωθυπουργοί, θα γινόμασταν Πλαστήρες και όχι Τσολάκογλου; Και πόσοι αλήθεια νεοέλληνες αν τους δινόταν η ευκαιρία για εύκολο πλουτισμό θα επέλεγαν Αξιοπρέπεια; Αλλάζουν οι καιροί, αλλάζουν και οι άνθρωποι. Όσο οι κρουνοί ήταν ανοικτοί και άφηναν το ρευστό να τρέχει, υπήρχαν οι κόκκινοι, οι πράσινοι, οι μπλε οι και πολύχρωμοι… Τώρα που τέλειωσε η μάσα, όλοι τούτοι οι παλιοί πραιτοριανοί του κομματικού σωλήνα, κάνουν το ψόφιο κοριό, αναδιπλώνονται, αναδιοργανώνονται  και  ανασυντάσσονται…. 
Υπάρχει όμως και συνέχεια: Πάντα πολυσέλιδες, οι Κυριακάτικες εφημερίδες, προς τέρψη αναγνωστών και λαθραναγνωστών με πολλά και ενδιαφέροντα κατά το πλείστον θέματα και έκτακτα αφιερώματα. Ωστόσο στην επιλογή του «αναγνωστικού κοινού» όλα αυτά ίσως να αποτελούν μια μικρή έως ασήμαντη λεπτομέρεια. Στις μέρες μας, πρωταρχική σημασία στην επιλογή έχουν οι δελεαστικές προσφορές και δευτερεύοντος το περιεχόμενο!! Δύο νεότατοι άνθρωποι λοιπόν αγοράζουν από μια ίδια εφημερίδα, ανοίγουν την συσκευασία, κρατούν όλα τα άλλα και τις πετάνε χωρίς καν να διαβάσουν ούτε το πρωτοσέλιδο στον διπλανό σκουπιδοτενεκέ!
Αυτό συμβαίνει όταν οι εφημερίδες μετατρέπονται σε ψιλικατζίδικα λένε κάποιοι. Και άλλοι τόσοι, ίσως και περισσότεροι, υποστηρίζουν ακριβώς το αντίθετο. Αν αυτό βοηθά να μην βάλουν λουκέτο οι εφημερίδες, λένε, ας μην είμαστε αρνητικοί και απόλυτοι. Πρόκειται ασφαλώς για ένα λογικό επιχείρημα. Κάτι σαν τον σκοπό που αγιάζει τα μέσα δηλαδή!!! Αν και αυτό στην ουσία σημαίνει πως επιδιώκεις έναν αθέμιτο σκοπό με αθέμιτα μέσα. Οπότε, για να μην παρεξηγηθούμε, ας αφαιρέσουμε το στερητικό «α» (ως γνωστό εκφράζει έλλειψη, στέρηση ή απουσία) για να το δούμε ακριβώς από την ανάποδη.
Συμπέρασμα: Σε μια εποχή που η κοινωνία ασχολείται περισσότερο με τις σαχλαμάρες των μέτριων και χλιδάτων Golden boys-girls της τηλεόρασης, έχουμε απόλυτη ανάγκη αξιόπιστες και αδέσμευτες εφημερίδες. Αν μη τι άλλο μας αποσπούν την προσοχή από την τηλεόραση. Αυτή πάει καιρός που έχασε κάθε έξωθεν καλή μαρτυρία, αφού από πρωίας μέχρι νυκτός συνήθως αν δεν μαγειρεύουν, κουτσομπολεύουν, την ώρα δε του απόγειου της τηλεθέασης (όσοι δεν θέλουν να ξεχάσουν την καταγωγή τους), βλέπουν Σουλεϊμάν και Μουζαλίμ. Την παράσταση ασφαλώς κλέβουν οι γνωστοί φελλοί της πολιτικής και κάποιες μέτριες τσαχπινούλες που υποτιμούν ασύστολα την νοημοσύνη μας… Κατά τα άλλα όλες οι αξιόλογες εκπομπές προβάλλονται σχεδόν πάντα μετά τα μεσάνυχτα!! Λες και το κάνουν επίτηδες!!!
Υ.Σ.: Και το επόμενο πρωινό, βγαίνοντας από την πολυκατοικία για να πάω στην δουλειά μου νάτος και ο τέταρτος νεοέλληνας μπροστά στο ΚΑΠΗ ωρυόμενος: «Αυτό δεν είναι κράτος… είναι μπουρδέλο». Αμάν πρωί - πρωί Δευτεριάτικα, είπα μέσα μου, όχι άλλο κάρβουνο… Θου Κύριε!! 

Δρ. Ντίνος Αυγουστή
Εκπαιδευτικός στο ΤΕΙ Λάρισας
Από το Μονάγρι Λεμεσού
a.avgoustis@hotmail.com