Στα χέρια μιας ομάδας ολιγαρχών

Από το Δεκέμβριο του 1991 και την ανεξαρτησία της Ουκρανίας, η χώρα ισορροπεί με την υπομονή ενός δεινού σχοινοβάτη ανάμεσα σε Ανατολή και Δύση ελπίζοντας σε μια οικονομική ανεξαρτησία που υπονομεύεται πρώτιστα στο ίδιο το εσωτερικό της από μια ομάδα ολιγαρχών, που δεν επιθυμούν καμία μεταρρύθμιση και κανενός είδος μετατροπή ενός status quo άκρως υποστηρικτικού για τα δικά τους συμφέροντα.

Ο προσωρινός υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας αγριοκοιτάζει κάποιους «φωνασκούντες» στη διάρκεια της ομιλίας του Αρσένι Γιατσένιουκ στο Ατλαντικό Συμβούλιο, στην Ουάσιγκτον Ο προσωρινός υπουργός Εξωτερικών της Ουκρανίας αγριοκοιτάζει κάποιους «φωνασκούντες» στη διάρκεια της ομιλίας του Αρσένι Γιατσένιουκ στο Ατλαντικό Συμβούλιο, στην Ουάσιγκτον Οι πολίτες της Ουκρανίας -μιας χώρας που κατέχει απογοητευτική θέση στους παγκόσμιους δείκτες μέτρησης της διαφθοράς (ήδη χθες συνελήφθη στη Βιέννη ο Ουκρανός ολιγάρχης Ντμίτρο Φίρτας, τον οποίο αναζητούσε το FBI για διαφθορά και σύσταση εγκληματικής οργάνωσης)- έχουν κάθε λόγο να ανησυχούν ότι το κίνημα του Μαϊντάν μπορεί να ανέτρεψε τον πρόεδρο Γιανουκόβιτς, αλλά χωρίς μια υγιή οικονομία και ισχυρούς θεσμούς είναι πολύ δύσκολο να αποφύγουν την όποια εξάρτηση, το κόστος της οποίας γνωρίζουν πολύ καλά και οι δύο πλευρές.

Οι Ουκρανοί του Κιέβου κλίνουν προς τους Δυτικούς για να «αναχαιτίσουν» τη Μόσχα, αλλά στην ουσία γνωρίζουν πολύ καλά την αποτυχία της ευρωπαϊκής πολιτικής, κι ακόμη νιώθουν ότι το «άρμα» της Ε.Ε. ακολουθεί η Αμερική και το «άρμα» της Αμερικής η Ρωσία, σε ένα φαύλο κύκλο εξάρτησης από τον οποίο τελικά δεν θα γλιτώσει ούτε το Κίεβο ούτε η Κριμαία.

Πολλοί εργαζόμενοι στην Κριμαία κλίνουν πάλι προς τους Ρώσους γιατί πιστεύουν ότι τυχόν σύνδεση με την Ε.Ε. θα σημάνει μειώσεις μισθών και απώλειες θέσεων εργασίας, ενώ θα εκτιναχθούν στα ύψη τα είδη πρώτης ανάγκης, πρακτικές στις οποίες αποδεδειγμένα έχει καταφύγει η Ε.Ε.

Ανεξάρτητα από τις επιφυλάξεις όμως και των δύο πλευρών, το πώς θα εξελιχθεί τελικά αυτή η κρίση θα κριθεί σίγουρα από τους πανίσχυρους επιχειρηματίες που κινούν τα νήματα της χώρας και οι οποίοι σε καμία περίπτωση δεν επιθυμούν «ξένη ανάμειξη». Αφησαν σκόπιμα τον Γιανουκόβιτς να οδηγηθεί στην πτώση, όταν η υπερβολική «αδυναμία» του στους Ρώσους έκριναν ότι θα μπορούσε να αποβεί βλαπτική για τα δικά τους συμφέροντα. Στη συνέχεια, όταν ακολούθησε η κατάληψη της Κριμαίας, δεν δίστασαν να παράσχουν τη στήριξή τους στην καινούργια κυβέρνηση του Κιέβου.

Μερικά μόνο τηλέφωνα της Ιούλια Τιμοσένκο, εξέχοντος μέλους της κοινωνίας των Ουκρανών ολιγαρχών, ήταν αρκετά για να αποφασιστεί τελικά η τοποθέτηση σημαντικών επιχειρηματιών στο τιμόνι ανατολικών περιφερειών «υψηλού κινδύνου» όπου υπήρχε ο κίνδυνος μεταφοράς του αποσχιστικού «ιού» της Κριμαίας (ο Σεργκέι Ταρούτα, που έχει τη στήριξη του πανίσχυρου Ρινάτ Αχμέτοφ, διορίστηκε κυβερνήτης στην περιοχή Ντονέτσκ, ενώ ο Ιγκόρ Κολομόισκι στο Ντνιεπροπετρόβσκ).

Η τύχη της Ουκρανίας, μιας χώρας με καλλιεργημένους πολίτες σε δεινή οικονομική κατάσταση και λίγους ισχυρούς της οικονομίας, μοιάζει για την ώρα να είναι στα χέρια των δεύτερων.

(ΠΗΓΕΣ: ΠΟΡΤΟΓΑΛΙΚΗ PUBLICO, AFP, JORNAL DE NOTICIAS, EL PERIODICO, BBC NEWS)
ΔΑΦΝΗ ΧΡΗΣΤΟΥ
Ελευθεροτυπία