Προσωπικά, το κείμενο του κ. Ζιώγα μου θυμίζει άρθρο της Ισβέστια ή της Πράβντα επί πατερούλη Στάλιν, αλλά καλύτερα να αφήσουμε τον κ. Μανδραβέλη να το σχολιάσει.
Χ.Λ.
|
Αποψη
Γιατί μας κατηγορούν – Τι τους απαντάμε
Του Κωστα Zιωγα*
Τα αντιλαϊκά μέτρα που έλαβε η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ υπαγορεύονται από τις ανάγκες του κεφαλαίου, που είναι η εξασφάλιση χρήματος προκειμένου να χρηματοδοτηθούν και να φοροαπαλλαγούν εκ νέου οι μεγάλοι επιχειρηματικοί όμιλοι.
Η ζωή της εργατικής λαϊκής οικογένειας συνθλίβεται. Στόχος είναι η δημιουργία νέων επενδυτικών πεδίων κερδοφορίας για τη διοχέτευση υπερσυσσωρευμένων κερδών εν είδει καπιταλιστικής οικονομικής κρίσης.
Τα ελλείμματα υπάρχουν, η μόνη που δεν ευθύνεται είναι η μισθωτή εργασία, οι ξωμάχοι της δουλειάς, οι άνεργοι, η νεολαία.
Σε μια οικτρή κοινωνική μειοψηφία σφετεριστών του παραγόμενου πλούτου δόθηκαν από τις κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. πακτωλοί χρηματικών ενισχύσεων. Στα χρόνια της ανάπτυξης αλλά και της κρίσης (παρά τις αυξομειώσεις) είδαν τα κέρδη τους να σκαρφαλώνουν σε δυσθεώρητα ύψη, ως αποτέλεσμα της νόμιμης κλοπής που πραγματοποιείται εις βάρος των εργαζομένων.
Το ΑΕΠ αυξήθηκε με ραγδαίους ρυθμούς ειδικά την τελευταία 20ετία, το όφελος το καρπώθηκαν οι «έχοντες και κατέχοντες». Από την άλλη, το μερίδιο αυτών που παρήγαγαν την «πίτα» συνεχώς μειωνόταν και μειώνεται. Οι κυβερνήσεις του ΠΑΣΟΚ και της Ν.Δ. δανείζονταν διαχρονικά για λογαριασμό της αστικής τάξης και εν συνεχεία το τίμημα του δανεισμού το επωμιζόταν και το επωμίζεται ο λαός, με φορομπηχτικές πολιτικές, με άγριες περικοπές στα δικαιώματα και τις λαϊκές κατακτήσεις κ.λπ.
Η κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ, τα κόμματα του Ευρωμονόδρομου, η πλουτοκρατία, η Ευρωπαϊκή Ενωση, το ΔΝΤ και οι πλειοψηφίες σε ΓΣΕΕ και ΑΔΕΔΥ βρίσκονται στην ίδια όχθη.
Απέναντί τους βρίσκονται η εργατική τάξη και τα λαϊκά συμφέροντα γενικότερα. Τα αντιλαϊκά μέτρα είναι προαποφασισμένα, βασίζονται σε αποφάσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης από το 1992 έως και το 2010 (Μάαστριχτ, Λευκή Βίβλος κ.λπ.).
Το ΠΑΜΕ καλεί τους εργαζομένους να παλέψουν μαζί με τα ταξικά συνδικάτα με όρους ρήξης, σύγκρουσης και ανατροπής με τις δυνάμεις του κεφαλαίου. Το ΠΑΜΕ έχει βάλει σοβαρά εμπόδια στην εφαρμογή αυτής της πολιτικής. Εχει αναμετρηθεί αποφασιστικά με τα μονοπώλια. Εχουμε εμποδίσει τα χειρότερα κι έχουμε συμβάλει καθοριστικά να αποσπαστούν μικρές κατακτήσεις. Εμείς θέτουμε ανοιχτά το ζήτημα, παράλληλα με την οικονομική πάλη της αναγκαιότητας του άλλου δρόμου ανάπτυξης, όπου τον παραγόμενο πλούτο θα καρπώνονται αυτοί που τον παράγουν. Τα μέσα παραγωγής θα είναι κοινωνικοποιημένα, μόνο αυτός ο δρόμος μπορεί να εξασφαλίσει τη λαϊκή ευημερία.
Αυτή η προοπτική προκαλεί εφιάλτες στην καθεστηκυία τάξη και στους πληρωμένους κονδυλοφόρους της. Γι' αυτό λυσσομανούν εναντίον μας. Η επίθεση δεν γίνεται με πολιτικούς όρους, αλλά στις περισσότερες των περιπτώσεων με συκοφαντίες, διαστρεβλώσεις. Το χειρότερο είναι ότι όσες φορές επιτίθενται με μένος εναντίον μας επιλέγουν να μην έχουν αντίλογο.
Η δολοφονική προβοκάτσια (εξυπακούεται ότι το καταδικάζουμε απερίφραστα) και οι σχεδιασμένες ταραχές φασιστοειδών στη Βουλή στις 5/5/2010 αξιοποιήθηκαν στο έπακρον από την κυβέρνηση, την πλουτοκρατία, τον ΛΑΟΣ και τα φερέφωνα του κεφαλαίου, για να τρομοκρατηθεί ο λαός, να κατασυκοφαντηθεί το ΠΑΜΕ και το ΚΚΕ. Τους τρομάζει η αναπτυσσόμενη δυναμική του κινήματος που στοχεύει στην ανατροπή του συνόλου της αντεργατικής πολιτικής. Αυτό προσπαθούν να πλήξουν. Τα σχέδιά τους ματαιώθηκαν από τον οργανωμένο και περιφρουρημένο αγώνα των δυνάμεων του ΠΑΜΕ. Ο λαός, όμως, τους γύρισε την πλάτη, γιατί το ταξικό εργατικό κίνημα έχει ισχυρούς δεσμούς μαζί του. Οσο το ταξικό κίνημα δυναμώνει, ο λαός δεν έχει να φοβηθεί τίποτα.
Μας λένε ότι δεν μπορούμε να βάζουμε εμπόδια στην εφαρμογή νόμων, λες και υπάρχει εργαζόμενος σε αυτόν τον τόπο που θέλει να του μειώσουν δραματικά τους μισθούς, τις συντάξεις, να επιβληθούν δυσβάσταχτοι φόροι, να δουλεύει μέχρι τα βαθιά γεράματα, να είναι εμπόρευμα η υγεία, η παιδεία, να είναι άνεργος, να δουλεύει με ελαστικά ωράρια κ.λπ. Για μας Νόμος είναι ό,τι ωφελεί τη λαϊκή πλειοψηφία.
Σκόπιμα αποκρύπτουν, γιατί το γνωρίζουν πολύ καλά, ό,τι κατακτήθηκε από τους λαούς απαίτησε ανυπακοή στις επιταγές της κυρίαρχης τάξης. Αν δούμε τι έλεγαν τον 19ο, τον 20ό, τον 21ο αιώνα οι κυρίαρχες τάξεις σε όσους εξεγείρονταν θα διαπιστώσουμε ότι οι απειλές, η κινδυνολογία και η τρομοκρατία είναι καρμπόν. Προσπαθούν να στρέψουν τα φτωχά και μεσαία στρώματα (στον τουρισμό, στο εμπόριο, στη μεταποίηση κ.λπ.) εναντίον των αγώνων, λέγοντας ότι οι απεργίες και οι κινητοποιήσεις ευθύνονται για την κατάστασή τους. Οι κατήγοροι του ΠΑΜΕ έχουν στηρίξει τις πολιτικές που λεηλάτησαν το λαϊκό εισόδημα, πλήττοντας την αγοραστική κίνηση προς τις μικρές επιχειρήσεις. Είναι οι ίδιοι άνθρωποι που προσκυνούν την πολιτική γιγάντωσης των μονοπωλίων, που αναπόδραστα συνθλίβει τα μεσαία στρώματα.
Προτρέπουν σε απεργοσπασία την εργατική τάξη. Κόπτονται δήθεν για τα «χαμένα μεροκάματα», που υπάρχουν στις απεργίες όταν τα ίδια παπαγαλάκια είναι αυτά που θεωρούν την ανεργία φυσική τάξη πραγμάτων και ευθύνη των εργαζομένων. Οταν οι ίδιοι έχουν υπερασπιστεί τις πολιτικές που δημιούργησαν την ανεργία.
Είναι απάτη το δίλημμα που θέτει η κυβέρνηση στον ελληνικό λαό «ή υποταγή στην πλουτοκρατία ή χρεοκοπία». Εμείς απαντάμε ότι οι μόνοι που θα χρεοκοπήσουν από αυτήν την πολιτική, από αυτούς τους εκβιασμούς αν περάσουν, είναι οι εργαζόμενοι και τα λαϊκά στρώματα.
Η μόνη ελπιδοφόρος προοπτική βρίσκεται στην ανυπακοή στους στόχους και στις αξίες του καπιταλιστικού δρόμου ανάπτυξης, που όσο σαπίζει γίνεται πιο αποκρουστικός για τα λαϊκά συμφέροντα.
* Ο κ. Κώστας Ζιώγας είναι στέλεχος του ΠΑΜΕ. |
Σχόλιο
Εγώ, ο πληρωμένος κονδυλοφόροςΤου Πασχου Mανδραβελη
Κατ’ αρχάς να συστηθούμε με τον κ. Ζιώγα. Είμαι ένας από εκείνους που ο «Ριζοσπάστης» συχνά φιλεύει με χαρακτηρισμούς του στυλ «πληρωμένος κονδυλοφόρος της αστικής τάξης», «παπαγαλάκι του κεφαλαίου» κι άλλα πιο ιλαρά. Σε αντίθεση, όμως, με τον κ. Ζιώγα, εγώ δεν μπορώ να υπερασπιστώ ούτε τις θέσεις μου ούτε καν τη θέση μου. Ο «Ρ» δεν θα δημοσίευε, όχι αντίλογο 800 λέξεων, αλλά ούτε καν επιστολή μου.
Πληρώνομαι, λοιπόν, για να γράφω την άποψή μου –ανήκω στην εργατική τάξη με όρους του κ. Ζιώγα– αλλά γράφω ελεύθερα. Ευτυχώς, η αστική δημοκρατία –την οποία πολλοί βδελύσσονται– επιτρέπει και στον κ. Ζιώγα και σε μένα να συζητάμε, ελεύθερα: να διαφωνούμε, να συνθέτουμε θέσεις και αντιθέσεις. Η τρομοκρατία των χαρακτηρισμών (όπως «αντικομμουνιστής», «κονδυλοφόρος της καθεστηκυίας τάξης» κ.λπ.) λειτούργησε για 30 χρόνια στη μεταπολίτευση, αλλά σήμερα είναι τζάμπα χαρτί και τζάμπα μελάνη. Και για τον «Ριζοσπάστη» και για την «Καθημερινή».
Η συζήτηση μπορεί να είναι αγχολυτική, αλλά στην κοινωνία πρέπει να καταλήγει και σε κάποιο συμπέρασμα. Επειδή είναι αδύνατον να συμφωνήσουμε όλοι σε μιαν άποψη (εκτός αν εξαναγκασθούμε από κάποιου τύπου δικτατορία) ανακαλύψαμε τον δημοκρατικό κανόνα. Αυτός λέει «κουβεντιάζουμε όσο είναι να κουβεντιάσουμε και στο τέλος ψηφίζουμε». Το αποτέλεσμα της ψηφοφορίας το ονομάζουμε νόμο και αποφασίσαμε επίσης ότι ο νόμος πρέπει να γίνεται σεβαστός. Αλλιώς γυρνάμε πίσω· πάει τζάμπα η κουβέντα που κάναμε πριν από την ψήφισή του. Οι νόμοι, φυσικά, αλλάζουν όταν διαμορφώνονται διαφορετικές πλειοψηφίες κι ευτυχώς, η αστική δημοκρατία το έχει προβλέψει. Αν, για παράδειγμα, μια συνδικαλιστική οργάνωση πιστεύει ότι είναι καλό πράγμα να κλείνει το λιμάνι και να ταλαιπωρούνται 1.000 ανυποψίαστοι τουρίστες, δεν έχει παρά να μας πείσει: θα αλλάξουμε τον νόμο και θα μπορούμε όλοι να κάνουμε το ίδιο. Μέχρι τότε, όμως, η πράξη –όπως και η κλεψιά– είναι παράνομη και οι παρανομίες πρέπει να τιμωρούνται ανεξαρτήτως των διακηρυγμένων προθέσεων. Πολλοί κλέφτες, εξάλλου, ισχυρίζονται ότι απλώς κάνουν αναδιανομή του εισοδήματος.
ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗhttp://news.kathimerini.gr/4dcgi/_w_articles_politics_1_09/05/2010_400409
Άλλα άρθρα από christiannaloupa
