Ποιοι εκπροσωπούν τους φοιτητές; - Του Ανδρέα Ζαμπούκα

Όταν ήμουν φοιτητής, αδιαφορούσα για καταλήψεις και διαμαρτυρίες. Ήταν θέμα ανωριμότητας; Μπορεί. Το ίδιο πιστεύω συμβαίνει και τώρα, με χιλιάδες φοιτητές που δεν συμμετέχουν στις γενικές συνελεύσεις των τμημάτων τους. Αισθάνονται παρείσακτοι και δεν επιθυμούν να «δραματοποιήσουν» τη ζωή τους σε μια παράσταση που δεν την καταλαβαίνουν. Από την άλλη, υπάρχουν εκατοντάδες παιδιά που μεγάλωσαν με μια κουλτούρα εξέγερσης. Είτε υιοθέτησαν ιδεολογίες είτε στρατεύτηκαν σε χώρους που οραματίζονται έναν άλλο κόσμο, ανατρεπτικό και ιδιαίτερο. Και οι δύο, είτε το θέλουμε είτε όχι, υπάρχουν ως οντότητες μέσα στα πανεπιστήμια εδώ και δεκαετίες. Οι μεν θεατές και οι δε «πρωταγωνιστές» στις φαρσοκωμωδίες των συγκρούσεων.

Το ζήτημα όμως είναι να βρούμε ποιοι είναι στην πραγματικότητα οι «σκηνοθέτες» αυτών των παραστάσεων. Θα φέρω δύο παραδείγματα. Τα κόμματα υποκινούν τις συγκρούσεις. Κυνικά και ξεκάθαρα! Τα μεν αριστερά ενθαρρύνουν την ένταση και τα «δεξιόστροφα» την υποθάλπουν, αναζητώντας επιδέξια το κυνήγι των μαγισσών. Τα μίντια οργανώνουν το σκηνικό. Καλούν πάντα, «επαναστάτες» φοιτητές και απέναντί τους τοποθετούν ό,τι πιο συντηρητικό υπάρχει από το πολιτικό σύστημα. Να ακουστούν κραυγές, αυτό είναι το κέρδος!

Και οι δύο, αγνοούν επιδεικτικά, όλες τις πλειοψηφίες που εμπλέκονται ουσιαστικά αλλά αθόρυβα στο ζήτημα. Σε τηλεοράσεις και ραδιόφωνα παραμένουν αποκλεισμένοι οι «κανονικοί» άνθρωποι του δημόσιου βίου (πολιτικοί και καθηγητές), όπως επίσης και εκπρόσωποι της συντριπτικής πλειοψηφίας των φοιτητών. Όσο για το πολιτικό σύστημα, συνεχίζει να επιλέγει τις κραυγές και τις αποσπασματικές προσπάθειες (τσαμπουκάδες Φορτσάκη, ΜΑΤ κτλ). Κανείς τους δεν θέλει λύση. Μεθυσμένοι από την αρχομανία και την αυτιστική σκοπιμότητα, διαλύουν το πανεπιστήμιο!

Υπάρχει μέγα ζήτημα δημοκρατίας στη χώρα και ειδικά στα πανεπιστήμια. Επίτηδες, συνειδητά επίτηδες, αποθεώνονται οι μειοψηφίες. Μας δουλεύουν κανονικά με την πόλωση.

Το λάθος, όμως, ήταν της Διαμαντοπούλου. Και πραγματικά αναρωτιέμαι τι εμπόδισε να μπουν στο νομοσχέδιο οι ηλεκτρονικές ψηφοφορίες και για τους φοιτητές. Γιατί το αποφάσισαν μόνο για τις εκλογές των Συμβουλίων και των Πρυτάνεων; Το ηλεκτρονικό σύστημα «Ζευς» είναι και τώρα στη διάθεση πολλών πανεπιστημιακών διαβουλεύσεων. Γιατί δεν μπαίνει και στη δημοκρατική ζωή των φοιτητών; Τι είναι αυτό που εμποδίζει την πανεπιστημιακή κοινότητα να εκσυγχρονίσει τη συμμετοχικότητα των μελών της;

Δεν φταίνε, λοιπόν, οι άνθρωποι αλλά οι θεσμοί. Γιατί ο νομοθέτης έχει χρέος και τεράστια ευθύνη να παρακολουθεί τους θεσμούς και να φροντίζει για τη λειτουργικότητά τους. Δεν μπορεί να βλέπει να καταλύεται η δημοκρατία, να καίγεται το σύμπαν, να παραμένουν εκτός διαδικασιών δεκάδες χιλιάδες φοιτητές και να απολαμβάνει τις γλαφυρές εικόνες της μιντιακής παρωδίας! Γιατί οι νέοι μπορεί να κάνουν πολλά. Δεν διοικούν όμως αυτοί, ούτε νομοθετούν. Οι αδιάφοροι συνήθισαν στους καφέδες και οι «επαναστάτες» στην «επανάσταση». Αυτή την κουλτούρα τους έμαθαν τα κόμματα και οι τηλεοράσεις.

Αναρωτιέμαι, τι εμποδίζει την κυβέρνηση να ξεκινήσει μια σοβαρή συζήτηση για τη δημοκρατική αντιπροσώπευση των φοιτητών; Τι εμποδίζει να εισαχθεί το «Ζευς» στις ψηφοφορίες των γενικών συνελεύσεων; Η εφαρμογή είναι έτοιμη να λειτουργήσει άμεσα.

Ποια είναι τα επιχειρήματα που εμποδίζουν νέους ανθρώπους να συμμετέχουν στις αποφάσεις για τις  διεκδικήσεις τους; Είμαι βέβαιος, πως πολύ γρήγορα μια τέτοια κίνηση θα καλλιεργούσε μια δημοκρατική κουλτούρα σε όλους, ακόμα και σ΄ αυτούς που τώρα διατηρούν το προνόμιο να ισχυρίζονται πως μόνο αυτοί νοιάζονται για τα συμφέροντα των φοιτητών.

Είμαστε μια ανώριμη κοινωνία που εκτονώνεται με φαντασιώσεις, κραυγές, σκελετούς και τάφους. Κάποιοι μας δουλεύουν και δεν το καταλαβαίνουμε. Η απαξίωση της δημοκρατίας και των θεσμών της έγινε πλέον συνήθεια, σε οθόνες και  αμφιθέατρα.

Αντιπροσωπευτική δημοκρατία δεν γίνεται χωρίς αντιπροσώπους! Πόσο δύσκολο είναι να το καταλάβουμε...

Protagon.gr