Η ρύθμιση των οφειλών & ο μύθος του συνεπούς φορολογούμενου - Του Φιλοκτήτη Διακομανώλη*

Πριν μερικές μέρες αναρτήθηκε στον “PALMOGRAFOS” ένα εξαιρετικό άρθρο της Έλενας Ακρίτα  «Πάρ' του το σπίτι του αλήτη». Γραμμένο με τον πικάντικο και ιδιαίτερο τρόπο που γνωρίζει καλά να αναδεικνύει τα γεγονότα, η Έλενα Ακρίτα, ακούμπησε επί των τύπων των ήλων. Διαβάζοντας το άρθρο, αισθάνθηκα την ανάγκη να πάρω τη σκυτάλη της επισήμανσης και να δευτερολογήσω.

Παρακολουθώ κι’ εγώ τη γνωστή πια συγχορδία των επιπλήξεων και των ποικίλων αντιδράσεων διαφόρων ... νοικοκυραίων, που αγανακτούν για τα μέτρα και τις διευκολύνσεις προς τους μπαταχτσήδες της κοινωνίας. Αυτούς δηλαδή που, τάχατες, συστηματικά – και ενώ έχουν - παριστάνουν τους κοριούς και δεν πληρώνουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν έχω δει μια τεκμηριωμένη απάντηση σε όλους αυτούς τους βολεμένους, συνεπείς πολίτες, όπως αυτοπροσδιορίζονται. Δεν έχω δει άλλο άρθρο –πλην της Έλενας Ακρίτα- που να επισημαίνει ότι κι’ αν ακόμα υπάρχουν κάποιοι κοινωνικοί απατεώνες που εκμεταλλεύονται τα μέτρα, δεν είναι δυνατόν να πυρπολήσουμε τα’ αποκαΐδια της χώρας για να τους  κάψουμε κι’ αυτούς μαζί.

Ας δούμε όμως πρώτα γιατί δεν βλέπουμε συχνά άρθρα και δηλώσεις που να επαινούν και να ενθαρρύνουν τα ευνοϊκά μέτρα των ρυθμίσεων των οφειλών. Μα νομίζω είναι προφανές. Επειδή, άλλοι λιγότερο, άλλοι περισσότερο, δεν ανήκουμε όλοι στην κατηγορία των οικονομικά διαλυμένων. Οι ρυθμισοσκεπτικιστές, είναι αυτοί που αμείβονται τόσο, που να μπορούν να αντιμετωπίζουν τις υποχρεώσεις τους. Δεν έχουν έρθει ποτέ αντιμέτωποι με το δίλλημα: «Να πληρώσω την επιταγή ή τον ΦΠΑ που οφείλω?» Έτσι, βγαίνουν αυτάρεσκα και παριστάνουν τους ευσυνείδητους και νομοταγείς, απαιτώντας τις κεφαλές επί πίνακι των ασυνείδητων… μπαταχτσήδων οφειλετών.

Με λίγα λόγια, οι εκ του ασφαλούς επικριτές, θεωρούν ότι η οικονομική κρίση δεν υπήρξε, απλά τη φανταστήκαμε. Ότι οι 250.000 επιχειρήσεις και τα μαγαζιά που έκλεισαν, έκαναν κακές επιλογές! Ότι οι ελεύθεροι επαγγελματίες … βαρέθηκαν να ασκούν τα επαγγέλματά τους και είπαν να το ρίξουν λίγο έξω! Ότι τα 2.000.000 άνεργοι κουράστηκαν να δουλεύουν και έσπευσαν στα ταμεία του ΟΑΕΔ!

Ωστόσο, θα πρέπει κάποτε να αναδειχθεί και το γεγονός ότι ένα σημαντικό κομμάτι της κοινωνίας – και δεν χαιρεκακούμε γι’ αυτό – δεν ένοιωσε καμιά οικονομική κρίση στο πετσί του, ενώ ένα άλλο – μικρό έστω – είδε και τα εισοδήματά του να αυξάνονται. Ας μην ισοπεδώνουμε λοιπόν τα πάντα κι’ ας αφήσουμε το μεγάλο αυτό κομμάτι της κοινωνίας που «την πλήρωσε», να πάρει καμιά ανάσα.

Προσωπικά δεν μπορώ να φανταστώ ανθρώπους που ενώ έχουν και χρήματα και οφειλές, δεν πληρώνουν, φλερτάροντας με τα σίδερα της φυλακής. Είμαι πεπεισμένος ότι η συντριπτική πλειοψηφία των οφειλετών, είναι άνθρωποι οικονομικά κατεστραμμένοι, ή με επιχειρήσεις στην κόψη του ξυραφιού, με σπίτια, χωράφια και εξοχικά υποθηκευμένα στις τράπεζες και με αδυναμία να ανταποκριθούν στη λαίλαπα που άδικα κι’ απρόσμενα έπληξε τη ζωή τους.

Οι κήνσορες των μέτρων της ευνοϊκής ρύθμισης των οφειλών πρέπει να ζουν στον κόσμο τους. Πρέπει να εκπλήσσονται όταν κάποιος αφήνει τη ΔΕΗ να του κόβει το ρεύμα. Πρέπει να φαντάζονται ότι απλά είναι … αμελής. Ότι δεν ιεραρχεί καλά τις υποχρεώσεις του, ή ότι πρέπει να είναι και … πολύ σπάταλος.

Ένα είναι το σίγουρο. Αυτοί που πληρώνουν ΕΧΟΥΝ, δεν κλέβουν για να πληρώσουν. Δεν υπάρχει άνθρωπος που πληρώνει ενώ δεν έχει. Έστω, κι’ αν χρειαστεί να κάνει «το σκατό του παξιμάδι» όπως λέει η Έλενα Ακρίτα. Υπάρχουν, όμως, κι’ αυτοί που ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ. Αυτοί που πρέπει να επιλέξουν μεταξύ του ΕΝΦΙΑ και του λογαριασμού της ΔΕΗ. Σίγουρα μπορεί να υπάρχουν κι αυτοί που ΕΧΟΥΝ και δεν πληρώνουν. Αυτοί όμως κάνουν μεθοδεύσεις. Δεν μένουν εκτεθειμένοι στους όποιους ελεγκτικούς μηχανισμούς. Απλά, δεν δηλώνουν τα εισοδήματά τους και βγάζουν τα μαύρα τους στο εξωτερικό. Κρύβουν και διακινούν τα κέρδη τους μέσω νόμιμων μηχανισμών και δεν είναι αυτοί που εμφανώς δεν πληρώνουν. Ας τους βρούνε και ας τους διαπομπεύσουν. Ας τους τα πάρουν όλα.    Η συντριπτική πλειοψηφία, όμως, που δεν πληρώνει είναι οι κατατρεγμένοι, οι ατυχήσαντες, οι πληγέντες και κατά κανόνα οι ΜΗ ΥΠΑΙΤΙΟΙ. Οι πραγματικοί υπαίτιοι κάθονται στα σαλόνια τους και απεργάζονται σχέδια για το θριαμβευτικό τους come back. Είναι οι μαστροποί της εξουσίας που, προς το παρόν, ψάχνουν για βαζελίνη χωρίς άμμο, ώστε να μην πονέσουμε την επόμενη φορά που θα μας σοδομίσουν. Μέχρι τώρα, δεν χρειάστηκε καν να … ξοδευτούνε.

Ας κάνουν λοιπόν «κράτει» οι σκεπτικιστές των ευνοϊκών ρυθμίσεων και ας μην αυτοαναγορεύονται σε «ευεργέτες του κράτους», που θέλουν, μάλιστα, να τύχουν αντίστοιχων ευεργετημάτων. Ότι τάχατες πρέπει η πολιτεία να κάνει κάτι και γι’ αυτούς, τους τίμιους και συνεπείς φορολογούμενους πολίτες. Ας θυμούνται ότι ανήκουν στους –κατά κάποιο τρόπο- ευνοημένους της καταστροφής, ή έστω στους λιγότερο λαβωμένους. Και παραφράζοντας λίγο Θουκυδίδη ας τους θυμίσουμε ότι: «Των οικιών ημών εμπιπραμένων υμείς άδετε.»

*Φιλοκτήτης Διακομανώλης

Συγγραφέας