Στην Άννυ, στην Τάλα…

«Όταν πεθαίνει ένα παιδί

πέφτει βαθύτατο σκοτάδι το ξημέρωμα

βρέχει μεγάλα δάκρυα λαμπερά

πέτρινα γίνονται τα φύλλα και τα δέντρα»

ΔΕΝ ΕΧΕΙ ΝΟΗΜΑ να καταθέσω έναν ακόμη σπαραγμό ψυχής για τη μικρούλα Άννυ. Έχουν ειπωθεί πάρα πολλά – όσα και να ειπωθούν, άλλωστε, είναι λίγα - και χιλιάδες μάτια έχουν δακρύσει. Το παραπάνω απόσπασμα, εξ άλλου, από το ποίημα του Τόλη Νικηφόρου «Όταν πεθαίνει ένα παιδί» τα λέει όλα.

Η ΑΝΝΥ ήρθε κατά λάθος σ’ αυτόν τον κόσμο και δεν φαίνεται να την αγάπησε πραγματικά κανένας άλλος εκτός από το σκυλάκι της. Τη στιγμή αυτή, πάντως, που ο ψυχανώμαλος πα-τέρας και η απαράδεκτη μητέρα δίνουν λόγο στη Δικαιοσύνη, η Άννυ μάλλον θα παίζει ήσυχα μαζί με άλλα αγγελούδια σε κάποια γωνιά του Παραδείσου – αν υπάρχει τέτοιος ή η ψυχούλα της μπορεί να έχει γίνει ένα μικρό φωτεινό αστεράκι στον ουρανό ή… ή… . Πολλά ευφάνταστα μπορεί να εφεύρει η πονεμένη καρδιά, προκειμένου να παρηγορηθεί. Τίποτα, μα τίποτα, παρ’ όλα αυτά, δεν μπορεί να αντισταθμίσει το άλγος που προκαλεί το είδος της απεχθέστατης αυτής πράξης. Ένα κατ’ εξακολούθηση, όπως φαίνεται, έγκλημα που δεν τελέστηκε σε μια ερημιά, αλλά μες στο κέντρο της Αθήνας και μέσα σε μία πολυκατοικία με πολλά διαμερίσματα. Σε έναν κοινωνικό περίγυρο τυφλών τα τ' ώτα τον τε νουν τα τ’ όμματα. Κανείς δεν έβλεπε, κανείς δεν άκουγε. Μάτια ερμητικά κλειστά!

ΔΙΕΣΤΡΑΜΜΕΝΑ ΜΥΑΛΑ υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν πάντα όσο υπάρχουν άνθρωποι. Τα ειδεχθέστερα εγκλήματα, πάντως, που προκαλούν την απόλυτη φρίκη και αποστροφή, είναι σίγουρα αυτά που στρέφονται κατά παιδιών. Από τη Μήδεια ως το Δουρή κι από τον Ηρώδη ως τον Μπαργκαρντζίεφ. Δυστυχώς και η φύση κάνει λάθη και τα λάθη κοστίζουν ζωές.

ΣΤΟΝ ΑΝΤΙΠΟΔΑ του «πατέρα» - παιδοκτόνου, ωστόσο, βρίσκεται ένας άλλος πατέρας, πρόσφυγας από τη Συρία, που είχε μεταφέρει  το τετράχρονο κοριτσάκι του στους ώμους, για να διασχίσουν τα παγωμένα νερά του Έβρου, τον περασμένο Δεκέμβριο. Πατέρας και κόρη βρέθηκαν σε απόσταση τριακοσίων μέτρων από το ποτάμι σε έναν οικίσκο γεώτρησης, όπου είχαν καταφύγει για να προφυλαχθούν από το δριμύ ψύχος. Ο πατέρας κειτόταν νεκρός, με το σώμα του μελανιασμένο από τη μέση και κάτω, ενώ η μικρή Τάλα, - που ευτυχώς δεν είχε βραχεί -, προσπαθώντας να ζεσταθεί, είχε παραμείνει τουλάχιστον δέκα ώρες κουρνιασμένη στο άψυχο σώμα του πατέρα της.

ΧΑΡΗ στο Χαμόγελο του Παιδιού, την περασμένη Τρίτη, οι περιπέτειες της Τάλα πήραν τέλος, αφού, μετά από έξι ατέλειωτους μήνες, επανενώθηκε με τη μητέρα της και το μικρό της αδελφάκι, που κατέφθασαν αεροπορικώς από τη Δαμασκό.

ΚΡΑΤΩ μια θέση στην καρδιά μου για την Άννυ, που η ζωή την απαρνήθηκε και μια για το Σύριο πατέρα, που, αναζητώντας μάταια μια ευκαιρία ζωής, έσωσε τη μικρή του κόρη.

ΜΙΑ ξεχωριστή θέση στην καρδιά μου κρατώ για όλα τα παιδιά. Μα πιο πολύ γι’ αυτά που κουβαλούν στους ώμους τους τις αμαρτίες του κόσμου. Που καθημερινά ανεβαίνουν Γολγοθά, που το μαρτύριό τους δεν έχει τέλος…

«Άκου, θα ‘ρθει καιρός

που τα παιδιά θα διαλέγουν γονιούς

δε θα βγαίνουν στην τύχη».

(Κατερίνα Γώγου, «Θα 'ρθει καιρός»)