Δύο τουρκικά άρθρα για τη Γάζα

Δανείζομαι το άρθρο που ακολουθεί από το Πόντος και Αριστερά:

http://pontosandaristera.wordpress.com/2010/06/06/turkish-articles/

Τi λένε οι Τούρκοι για τα γεγονότα που συνέβησαν κατά τη μεταφορά της ανθρωπιστικής βοήθειας στη Γάζα;  

Αναδημοσιεύουμε δύο σημαντικά κείμενα από Τουρκία. Το πρώτο το αντλήσαμε απ’ τα “Κιουπέπκια” και είναι το άρθρο με τίτλο “Ισραήλ” του αριστερού διανοούμενου Μurat Belge που δημοσιεύτηκε στην Taraf.

Το δεύτερο είναι του Oray Eğin, και δημοσιεύτηκε στην εφημερίδα Aksam με τίτλο: “Türkiye nasıl bir felakete sürükleniyor” («Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;»), τη μετάφραση του οποίου πήραμε απ΄ το politicsonline …

“Ισραήλ”  του Μουράτ Μπελγκέ

 Θυμάμαι ότι πριν από χρόνια, γράφοντας σχετικά με διεθνή θέματα, είχα βάλει το Ισραήλ και τη Νότια Αφρική στην ίδια κατηγορία. Και στις δύο περιπτώσεις έχουμε μία μορφή «Δημοκρατίας» την οποία, για ιδιαίτερους λόγους και σε ιδιαίτερες συνθήκες, εγκαθίδρυσησε μια κοινότητα «μεταναστών» διαμορφώνοντας μια μορφή διακύβερνησης που καταπίεζε τους ντόπιους. Προϋπόθεση για την ύπαρξη αυτού του καθεστώτος είναι να μην επιτρέπεται στη ντόπια κοινωνία να μορφωθεί και να εξελιχθεί ∙ η αδυναμία της ντόπιας κοινωνίας επιτρέπει σ’αυτό το καθεστώς να συνεχίζει να υπάρχει.

Όμως, όσο περνάει ο καιρός, γίνεται όλο και πιο δύσκολο να πειστεί η σε συνεχή αλλαγή διεθνής κοινή γνώμη για τη νομιμότητα αυτού του καθεστώτος. Κι εδώ συνεχίζονται οι ομοιότητες: η αντίδραση της παγκόσμιας κοινής γνώμης αρχίζει να γίνεται εξίσου καθοριστική με τον αγώνα που διεξάγεται μέσα στην ίδια τη χώρα. Ίσως και να γίνεται ακόμα πιο σημαντική και καθοριστική, επειδή η εν λόγω κοινωνία μεταναστών έχει πείσει τον εαυτό της ότι έχει το δικαίωμα να καταπιέζει τον ντόπιο λαό. Κι έχει συνηθίσει να ζει μ’αυτά τα διπλά κριτήρια. Όμως αρχίζει να κλονίζεται από τις παγκόσμιες αντιδράσεις που αντιμετωπίζει.

Η λευκή μειονότητα της Νότιας Αφρικής, ολλανδικής κυρίως καταγωγής, η οποία είχε ζήσει πιο πολλά χρόνια σ’ένα τέτοιο καθεστώς, ήταν η πρώτη που υποχώρησε. Τώρα η κατάσταση στη Νότια Αφρική ομαλοποιείται.

Το Ισραήλ, από την άλλη, δεν υποχώρησε. Κι όχι μόνο δεν υποχώρησε, αλλά, εντελώς στην αντίθετη κατεύθυνση, υιοθετώντας μια όλο και πιο σκληρή στάση, συνεχίζει στον ίδιο δρόμο ∙ ακολουθεί μια πολιτική που βασίζεται στο να δείχνει πόσο αποφασισμενο είναι να συνεχίζει σ’αυτό τον δρόμο, φέρνει στην εξουσία ηγεσίες που σκέφτονται κατ’αυτό τον τρόπο. Οι μηχανισμοί που παράγουν μια ριζοσπαστικοποίηση προς αυτή την κατεύθυνση δουλεύουν στο φουλ στην κοινωνία του.

Μια τέτοια πολιτική έχει πιθανότητες επιτυχίας; Είναι βιώσιμη; Κατά τη γνώμη μου, όχι. Όμως σύμφωνα με τις ηγεσίες που περιέγραψα οποιαδήποτε άλλη πολιτική δεν μπορεί καν να εξεταστεί.

Και η τελευταία πράξη του Ισραήλ, και ένα μεγαλό πόσοστο όσων έχει κάνει μέχρι σήμερα, είναι πράγματα που δεν μπορούν να υποστηριχτούν, δεν δικαιολογούνται. Όμως υπάρχει εδώ ένα σημαντικό σημείο που δεν πρέπει να μας διαφεύγει. Αυτό έχει να κάνει πιο πολύ όχι με το ίδιο το Ισραήλ, αλλά με τους εχθρούς του: σήμερα, στο μέτωπο που έχει διαμορφωθεί εναντίον του Ισραήλ, περιλαμβάνει και μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα που δεν αναγνωρίζει το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Άνθρωποι που σκέφτονταν έτσι – πιο σωστό μάλλον είναι να πούμε «ένιωθαν» κι όχι «σκέφτονταν» – υπήρχαν και στη Νότια Αφρική και στους μαύρους λαούς των γύρω χωρών. Κι αυτό είναι λογικό να συμβαίνει σε κάθε μέρος όπου ένα τέτοιο καθεστώς ασκεί μια τέτοια καταπίεση. Μπορούμε να κατανοήσουμε τους λόγους γι’αυτό, αλλά άλλο το «κατανοώ» κι άλλο το «επιδοκιμάζω». Δεν χτίζεται ζωή πάνω στο μίσος και την έχθρα.

Τελικά, στη Νότια Αφρική τον φαύλο κύκλο της εχθρότητας έσπασε πρώτος απ’όλους ο Νέλσον Μαντέλα. Αυτός είπε ότι το μέλλον που μπορεί κανείς να οραματιστεί για τη χώρα πρέπει να είναι ένα μέλλον στο οποίο λευκοί και μαύροι θα ζουν μαζί και έδωσε εγγυήσεις ότι οι μαύροι θα το τηρούσαν αυτό. Έπεισε, και στη Νότια Αφρική η ζωή συνεχίζεται στηριζόμενη σ’αυτές τις αρχές.

Υπάρχουν πολλοί άνθρωποι που δεν εγκρίνουν συγκεκριμένες πολιτικές συμπεριφορές του Ισραήλ ∙ και καθώς δεν αλλάζει τρόπο συμπεριφοράς, μπορούμε να υποθέσουμε ότι αυτοί θα αυξηθούν. Όμως αυτοί οι άνθρωποι δεν πιστεύουν ότι πρέπει να καταστραφεί το Ισραήλ, αλλά υπερασπίζονται το δικαίωμα ύπαρξης του Ισραήλ. Ένας απ’αυτούς είμαι κι εγώ. Ο τρόπος με τον οποίο ιδρύθηκε το Ισράηλ μπορεί να είναι γεμάτος λάθη. Ο κόσμος, που μόλις ξυπνούσε από τον εφιάλτη του Β’ παγκόσμιου πολέμου, μέσα στη σαστιμάρα του να επανορθώσει για τα όσα φρικτά είχαν γίνει στον πόλεμο, κάνοντας νέα λάθη ενθάρρυνε το Ισραήλ. Και με τη γνωστή «δυτική αναισθησία» δεν πρόσεξε καν τι έκανε και στην πλάτη ποιου.

Όμως σήμερα είμαστε στο 2010. Σήμερα, αυτό που λέμε «λύση» μπορεί να είναι μια φόρμουλα, και μόνο μα μόνο αυτή, που να μην παραβλέπει το δικαίωμα ύπαρξης κανενός.

Μέχρι σήμερα, στην παγκόσμια πολιτική ιστορία είδαμε πολλές φορές να επαναλαμβάνεται το εξής: όποιος/ό,τι δεν κάμπτεται, σπάει. Οι «πολιτικές ακαμψίας» που ακολουθούνται βάσει μιας ρητορικής του τύπου «δεν μπορούμε να κάνουμε υποχωρήσεις, δεν θα κάνουμε υποχωρήσεις», ως αποτέλεσμα μιας συσσώρευσης που διαμορφώνεται πιο αργά ή πιο γρήγορα, ανάλογα με τις συνθήκες, σε κάποιο σημείο αρχίζουν να τρίζουν και να κλυδωνίζονται ∙ μετά απ’αυτό το σημείο παύει να είναι δυνατό να σταματήσει κάποιος αυτό το αποτέλεσμα. Αυτή τη στιγμή το Ισραήλ (το οποίο δεν «υποχώρησε» όπως η Νότια Αφρική) βρίσκεται σ’ένα σημείο αυτής της διαδικασίας. Αν δεν αλλάξει τη συμπεριφορά του, δεν θα αλλάξει κι αυτό το αποτέλεσμα. Το λέω αυτό, ενώ αυτό δεν είναι το αποτέλεσμα που θέλω εγώ. Με τίποτα δεν το θέλω.’

—————————————–

«Σε τι είδους καταστροφή παρασύρεται η Τουρκία;» του Oray Eğin

Στην Τουρκία υπάρχει ένα ποσοστό ανθρώπων, της τάξης του 10%, το οποίο διακαώς επιθυμεί ένα θεοκρατικό κράτος. Έτσι χθες και προχθές, ένα μεγάλο μέρος της μάζας αυτής το είδαμε στους δρόμους.

Στα σπίτια τους περισσότερο από τουρκικές σημαίες διαθέτουν σημαίες της Παλαιστίνης. Έτσι, προκειμένου να εξασφαλιστούν οι ψήφοι της μάζας αυτής, η εξωτερική πολιτική μιας ολόκληρης χώρας σχεδιάζεται εκ νέου. Αλλάζουν τον άξονα της Τουρκίας, επαναπροσδιορίζοντας μάλιστα ακόμη και τη νέα θέση της χώρας μέσα στον κόσμο.

Τη δύναμη αυτή του 10%, την οποία προηγουμένως είχαν καταληστέψει με την υπόθεση-σκάνδαλο «Φάρος» [Deniz Feneri], τώρα με το έτσι θέλω την έστειλαν στο θάνατο, αυτή τη φορά εκ μέρους ενός [ισλαμικού] Ευαγούς Ιδρύματος [IHH], το οποίο όχι μόνο είναι ύποπτο, αλλά και αμφιλεγόμενο. Τους εξαπάτησαν με ηρωικά παραμύθια και, δυστυχώς, συνεχίζουν να το πράττουν ακόμη.

Όμως, το χειρότερο είναι ότι κάνουν πολιτική πάνω σε αυτούς που έστειλαν στο θάνατο. Βεβαίως, ουδείς μπορεί να αποδεχθεί όσα διέπραξε το Ισραήλ, όμως, ούτε και αυτοί, οι οποίοι χειροκροτούν το IHH, έχουν κάποια δικαιολογία. Το στοιχειωδέστερο καθήκον κάθε κράτους είναι να διαφυλάξει την ασφάλεια των πολιτών του, όμως το κράτος αυτό όχι μόνο δεν προειδοποιεί τους πολίτες του, αλλά ούτε καν προσπαθεί να τους αποτρέψει.

Ένα κράτος, το οποίο δεν αναφέρει τίποτε για τη δική του ευθύνη και δεν ζητεί συγγνώμη από τους δικούς του υπηκόους, στο μέτρο που του επιτρέπουν οι μεγάλοι αδελφοί της Δύσης επιτίθεται στο Ισραήλ, με κενές περιεχομένου εκφράσεις, αλλά και με τις γνωστές εκφράσεις μίσους. Τώρα με την επίθεση αυτή πραγματοποιεί και ψηφοθηρία.

Σκοπός ποιος είναι; Να τείνουμε το χέρι στους καταπιεσμένους μουσουλμάνους; Η Τουρκία γιατί δεν ενστερνίζεται και τον αγώνα άλλων μουσουλμάνων, οι οποίοι καταπιέζονται; Για παράδειγμα, γιατί δεν διεκδικεί και τα δικαιώματα του ιρανικού λαού, ο οποίος στενάζει κάτω από ένα θεοκρατικό κράτος; Τώρα προσπαθεί να γίνει ο ήρωας της Γάζας; Δεν πρέπει κι εμείς να ρωτήσουμε;

Αυτό αποτελεί μουσουλμανική αλληλεγγύη ή ανθρωπιστική ευαισθησία; Όχι, είναι μια καθαρά ψηφοθηρική κίνηση. Κλείνουν το μάτι σε αυτό το 10%. Γιατί και άλλες μουσουλμανικές χώρες, αλλά και ο αραβικός κόσμος, δεν παίρνει θέση στην αντιδικία Ισραήλ- Παλαιστίνης; Γιατί η Τουρκία προβάλλει στο προσκήνιο τον εαυτό της; Ακόμη και η Αίγυπτος τηρεί αποστάσεις. Η Τουρκία, η οποία δεν μπόρεσε να λύσει τα δικά της προβλήματα με το ΡΚΚ, και άρχισαν και πάλι οι απειλές, παρασύρεται με ταχύτητα μέσα στο τέλμα της Μέσης Ανατολής;

Η νέα εξωτερική πολιτική της Τουρκίας λαμβάνει θέση δίπλα στη Χαμάς. Αυτή είναι το ΡΚΚ του Ισραήλ και το Ισραήλ εδώ και χρόνια αντιπαλεύει μαζί της. Το Ισραήλ δεν επιθυμεί να αναμειχθεί κάποιος άλλος στη δική του υπόθεση. Όμως, εδώ και χρόνια το Ισραήλ αντιπαλεύει με αυτούς που προσπαθούν να παρεμβληθούν στην υπόθεση αυτή, όπως το Ιράν και η Ρωσία. Επιπλέον, δεν υπολογίζει ούτε και τα Η.Ε. Τώρα θα την ποδηγετήσει ο Πρωθυπουργός και ο Υπουργός Εξωτερικών της Τουρκίας, η οποία έχει να αντιμετωπίσει τα δικά της προβλήματα;».

Oray Eğin, εφημερίδα Aksam

——————————–

Türkiye nasıl bir felakete sürükleniyor

Türkiye’de şeriat özlemiyle yanıp tutuşan, dün ve önceki gün pek çoğunu sokaklarda gördüğümüz, neredeyse yüzde 10 oy oranı oluşturan bir kitle var. Evlerinde Türk bayrağından çok Filistin bayrağının hazır bulunduğu anlaşılan bu insanların oyunu elde tutmak için koskoca bir ülkenin dış politikası yeniden tasarlanıyor. Türkiye’nin ekseni değiştiriliyor, dünyadaki yeri yeniden konumlandırılıyor.

Evvelden Deniz Feneri’yle cepleri soyulan bu yüzde 10′luk oy potansiyeli, daha önceki sabah İnsani Yardım Vakfı gibi tartışmalı, şaibeli bir vakıf tarafından göz göre göre ölüme gönderildi. Kahramanlık masallarıyla kandırıldılar, kandırılmaya devam ediyorlar. Daha da kötüsü şimdi ölüme gönderilenlerin üzerlerinden siyaset yapılıyor.
İsrail’in yaptığının kabul edilebilir bir tarafı yok. Ama bu vakfın, bu vakfa alkış tutanların da özrü yok.

………………