Οπαδός ή αναποφάσιστος - Του Φιλοκτήτη Διακομανώλη*

Σε κάθε εκλογική αναμέτρηση καταγράφονται τα τρέχοντα ποσοστά των κομμάτων και τα ποσοστά των αναποφάσιστων. Για κάθε κομματική επιλογή, όσο εξωφρενική κι αν είναι, υπάρχει πάντα ο κομματικός πυρήνας της απόλυτης αποδοχής και της απόλυτης ταύτισης. Υπάρχει πάντα η συγκυριακή δύναμη και αποδοχή των θέσεων των κομμάτων και υπάρχει και το ποσοστό των αναποφάσιστων πολιτών. Ο κομματικός πυρήνας είναι πάντα εκεί αναλλοίωτος, σταθερός με την απόλυτη πίστη στην ορθοδοξία των θέσεων, όποιες κι αν είναι αυτές. Η συγκυριακή δύναμη των πολιτικών σχηματισμών είναι η τρέχουσα δυναμική που απεικονίζει είτε την καταδίκη της προηγούμενης εξουσίας είτε την ελπίδα για την επερχόμενη. Το ίδιο σκηνικό βρίσκεται μπροστά μας ενόψει του Δημοψηφίσματος.  
Αυτό που με φοβίζει δεν είναι ούτε το ΝΑΙ ούτε το ΟΧΙ. Είναι περισσότερο η εθνική οπισθοδρόμηση, η εθνική κατρακύλα. Η οπισθοδρόμηση σε μια πολιτική φιλοσοφία που μας γυρίζει 35 χρόνια πίσω. Μας γυρίζει στη λίθινη εποχή της πολιτικής μας. Στα πράσινα και μπλε καφενεία της ελληνικής επαρχίας. Στις επονείδιστες κομματικές συγκεντρώσεις. Στα επαρχιακά μπαλκόνια και τις γεμάτες πλατείες με τα μισθωμένα πούλμαν στην πρώτη γραμμή. Στις θλιβερές αντιπαραθέσεις στα κανάλια. Στο μίσος και στην μισαλλοδοξία των πράσινων και των μπλε. Δεν έχει σημασία ποια είναι τα σημερινά χρώματα, σημασία έχει που οι Έλληνες έβγαλαν από τα μπαούλα τα πολιτικά καριοφίλια και τα στρέφουν ενάντια στο φίλο, το γείτονα, το  συνάδελφο.
Παρακολουθώ ενεός το πάθος αμφοτέρων των παρατάξεων και θαυμάζω τους αναποφάσιστους. Θαυμάζω αυτό το υγειές κομμάτι της κοινωνίας. Αυτούς που το σκουλήκι του δόγματος δεν τους κατέλαβε και παρακολουθούν τα γεγονότα ανεπηρέαστοι, μέχρις ότου κλίνουν αθόρυβα προς κάποια μεριά. Στη μεριά που, τελικά, βγάζει το νικητή.
Εδώ και πολλά χρόνια όταν ακούω ότι κάποιος είναι αναποφάσιστος, μια εκτίμηση μου βγαίνει αυτόματα. Ένας θαυμασμός για τον άνθρωπο που οι πολιτικές σειρήνες δεν μπόρεσαν να τον καταβάλουν. Που όλα τα διαφημιστικά σποτάκια, τα στημένα πάνελς, και οι κραυγές των επώνυμων μανδαρίνων τον άφησαν αδιάφορο.
Το να είναι κανείς αναποφάσιστος, δεν είναι παιχνίδι. Δεν είναι δήθεν. Δεν έχει ιδιοτέλεια. Ανήκει στο τμήμα εκείνο της κοινωνίας που εκλέγει τις κυβερνήσεις. Τα φανατισμένα κομματόσκυλα, ή οι εκ παραδόσεως οπαδοί, με αφήνουν παγερά αδιάφορο, ακόμα κι αν πρόσκεινται στις πολιτικές επιλογές μου. Αυτό που θαυμάζω είναι ο αναποφάσιστος. Ο έγκυρος και νηφάλιος πολίτης που δεν μασάει, ούτε έχει την ανάγκη ν’ ανήκει σε ομάδες και να καλύπτεται κάτω από οπαδικές ομπρέλες πολιτικής θαλπωρής. Είναι αυτός που εκλέγει κυβέρνηση, είναι αυτός που θα καθορίσει αύριο το ΝΑΙ ή το ΟΧΙ.
Παρακολουθώ πολλούς φίλους στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Παρακολουθώ το μίσος να ρέει, την ασχετοσύνη να πρυτανεύει και το πάθος να κυριαρχεί. Άπαντες οικονομολόγοι. Άπαντες πολιτικοί αναλυτές. Άπαντες επαΐοντες επί παντός επιστητού. Έλεος! Ας βγούμε για λίγο απ’ τα τσαρούχια μας και ας δοξάσουμε όλοι μαζί τη νηφαλιότητα του αναποφάσιστου.

* Φιλοκτήτης Διακομανώλης - Συγγραφέας