Πρὸς νὲο Σιδηροῦν Παραπέτασμα - Του Σαράντου Καργάκου

Σὲ πάμπολλα βιβλία καὶ ἄρθρα μου εἶχα ὀνομάσει τὴ λεγόμενη Ἑνωμένη Εὐρώπη ἀλλὰ καὶ τὴν παγκοσμιοποίηση σὰν δύο –καὶ περισσότερες– βλακώδεις κατασκευὲς. Ἀκούγαμε δηλώσεις σαχλὲς: Ἡ  Εὐρὼπη ἕνα μεγάλο χωριό! Ἡ Εὐρὼπη χωρίς σύνορα! Τ’ ἄκουγαν ὅλα αὐτὰ «ὅλης τῆς γῆς οἱ κολασμένοι» χάρη στὴ νὲα τεχνολογία, καὶ ἔκαναν μιὰ ἁπλή σκέψη: Γιατὶ ἐμεῖς νὰ καθόμαστε στὴ κόλαση καὶ νὰ μὴ δραπετεύσουμε ἀπὸ αὐτὴ ὥστε νὰ ζήσουμε σὲ μιὰ γωνιὰ τοῦ παραδείσου τῆς εὐρωπαϊκῆς γῆς; Ἀλλὰ τὴ δικὴ τους κόλαση, ποιὸς τὴ δημιούργησε;

Εἶναι εὔκολο νὰ ρίχνουμε τὸ βάρος στοὺς Τζιχαντιστὲς καὶ σὲ ἄλλες ἰσλαμικὲς σέχτες. Ἀλλὰ τὶς σέχτες αὐτὲς τὶς δημιούργησε ἡ ἀποικιοκρατία, ἡ ἰμπεριαλιστικὴ ἀδηφαγικὴ λύσσα καὶ ἡ διασπορὰ ἐπαναστατικῶν θεωριῶν μίσους σημαντικῶν, ὅπως λέγαμε στὸ Συντακτικὸ.  Τώρα γιὰ δεύτερη φορὰ ἡ Γαλλία θρηνεῖ μέσα σὲ δύο χρόνια καινούρια θὐματα. Τὸ Ἰσλὰμ (ὄχι ὅλο), ὀργανωμένο σὲ ὁμάδες θανάτου, κτυπᾶ παντοῦ, ἀκόμα καὶ σὲ μικρὰ παντοπωλεῖα. Αὔριο καὶ σὲ μεγάλα. Τὸν φανατικὸ ἰσλαμιστή δὲν τὸν τρομάζει ὁ θάνατος ποὺ γίνεται γιὰ τὸν Ἀλλὰχ -ἔστω χωρίς τή γνώμη τοῦ Ἀλλὰχ. Γι’ αὐτὸν ὁ θάνατος θὰ τοῦ προσφέρει ζωὴ χαρισάμενη. Δὲν θὰ πῶ ὅτι οἱ κάτοικοι τῆς Ἀσίας, τῆς Ἀφρικῆς, τῆς Αὐστραλίας καὶ τῆς προκολομβιανῆς Ἀμερικῆς ζοῦσαν ζωὴ παραδεισένια, ὅπως φαίνεται σὲ κὰποια σαχλὰ ἔργα τοῦ τὺπου «Παιδιὰ τοῦ Παραδείσου». Ἦταν, ὅμως, μὲ τὰ δικά τους μέτρα καὶ μέσα, ὑποφερτὴ. Ποιὸς ἄλλαξε τὴν κοινωνικὴ, οἰκονομικὴ καὶ πνευματικὴ τους δομὴ; Ποιὸς τοὺς ἔβαλε στὸ καταναλωτικὸ σύστημα καὶ στὴν καταναλωτικὴ κουλτούρα; Ποιός ἔσπειρε ἀνάμεσα τους τὴ διχόνοια μὲ ἄγαρμπες κατασκευὲς κρατῶν καὶ μὲ ἐξωφρενικὲς οἰκονομικὲς ἀνισότητες; Ὅσος εἶναι ὁ κρατικὸς προϋπολογισμὸς τῆς Συρίας εἶναι τὰ ποσὰ ποὺ δαπανοῦν οἱ βλαστοὶ τῶν «πριγκὶπων τοῦ πετρελαίου» στὸ Λονδίνο. Σκοτώνουν τρέχοντας μὲ πολυτελῆ αὐτοκίνητα, πληρώνουν καὶ μένουν στὸ ἀπυρόβλητο. Ποιὸς δημιούργησε τοὺς Ταλιμπὰν, τοὺς Τζιχάντ καὶ τὶς λεγόμενες «Ἀραβικὴς ἀνοίξεως»; Ὅταν ἔγραψα τὸ βιβλὶο γιὰ τὴ Λιβύη («Ἀναζη­τώντας τὸ χαμένο σίλφιο στὴν ἑλληνικὴ Κυρήνη»), ἐνῶ ἔγραφα κάποια χαριτολογικὰ γιὰ τὶς πόζες τοῦ Καντάφι, σημείωνα προειδοποιητικὰ: «Ἄς τὸν ἀφήσουμε νὰ παίξει κωμωδία, γιατὶ ὁ θάνατὸς του θὰ γεννήσει τραγωδία». Καῖ γέννησε. Τὸ ἴδιο ἔγραφα γιὰ τὸν Σαντὰμ καὶ τὸν Ἄσσαντ. Οἱ ἀμερικανικὲς καὶ εὐρωπαϊκὲς ἐπεμβάσεις ἔφεραν τὸ χαλασμὸ, ποὺ μετακυλίεται τώρα πρὸς τὴν Εὐρὼπη καὶ τὶς ΗΠΑ. Ἡ γενιὰ μου ἔζησε στὴ νιότη της τὸ δρᾶμα τοῦ «Σιδηροῦ Παραπετάσματος», ποὺ ἔκανε τοὺς πρώην συμμάχους ἄσπονδους ἐχθρούς. Πανηγύρισαν πολλοὶ γιὰ τὴν πτώση τοῦ Τείχους τοῦ Βερολίνου. Οἱ δρόμοι πλέον ἀνοικτοί! Ἄρχισε ἡ κοσμοπλημμύρα ἀπὸ τὴν Ἀνατολή. Μόλις κόπασε, ἄλλη πλημμύρα ἀπὸ Ἀσία καὶ Ἀφρική. Ἡ  Εὐρώπη, ὅπως καὶ ἡ Ἀμερικὴ, κολυμποῦν σὲ μιὰ θάλασσα ἀμηχανίας. Οἱ δῆθεν τρομερὲς ὑπηρεσίες τους ἀδυνατοῦν νὰ προσφέρουν προστασία. Μοιραῖα θὰ προσφύγουν στὴ λύση ἑνὸς νέου «Σιδηροῦ Παραπετάσματος». Στὴ λύση τῆς ἀστυνομοκρατίας γιὰ τὴν καταπολέμηση τῆς τρομοκρατίας. Σὲ τελευταία ἀνάλυση σὲ μιὰ μορφὴ δικτατορὶας ὑπὸ κοινοβουλευτικὸ μανδύα. Γεννήθηκα στὰ χρόνια τοῦ φασισμοῦ/Ναζισμοῦ. Τὸ εἶχα προβλέψει ὅτι θὰ πεθάνω στὰ χέρια ἑνός νεο-ναζισμοῦ. Κι αὐτὸ κάνει τίς μέρες μου πολύ φαρμακωμένες.

Πηγή:  Κόντρα

Σαράντος Καργάκος