Θα καταστραφούμε για ένα γινάτι; - Οι Επιλογές Προσώπων στην Εξουσία - Δύο άρθρα του Κώστα Μαυρίδη

 

Θα καταστραφούμε για ένα γινάτι;

(για δημοσίευση στο «Φιλελεύθερο» Σαββάτο 19.6.2010)

Στο Πρόγραμμα Διακυβέρνησης που εκδόθηκε μετά την εκλογή Δ. Χριστόφια, υπό τον τίτλο «τι πρέπει να γίνει» καταγράφεται η ακολουθούμενη πολιτική στο κυπριακό με το εξής σκεπτικό: κατάληξη είτε σε αποδεκτή λύση στην βάση των διακηρυγμένων αρχών –προφανώς όπως επιβεβαιώθηκαν μετά και τον πρώτο γύρο των Προεδρικών!– είτε σε ανάδειξη των ευθυνών της Τουρκίας με ανάλογες πιέσεις από την διεθνή κοινότητα. Δυόμιση χρόνια εφαρμογής της πολιτικής με τις συνακόλουθές επιλογές σε ορόσημα και τα αποτελέσματα της, ανεξαρτήτως προθέσεων, δεν είναι ούτε το ένα, ούτε το άλλο ενδεχόμενο. Με τέτοια αποτυχία, τι αναλύσεις έπρεπε να παράγουν, έστω ΤΩΡΑ, οι σχεδιαστές της πολιτικής αυτής;
Ο Πρόεδρος, όπως κάθε άλλος, έχει ανάγκη σήμερα από τεκμηριωμένες αναλύσεις που κινούνται ΕΞΩ από τον αποτυχημένο σχεδιασμό. Αναλύσεις που ανακυκλώνουν την υφιστάμενη πολιτική γραμμή, μπορεί να κερδίζουν προεδρική εύνοια, αλλά μας οδηγούν στην συντριβή. Αναλύσεις που τολμούν και αναγνωρίζουν την αποτυχία της προδιαγραμμένης γραμμής αποκτούν ιδιαίτερη αξία στην αναζήτηση μιας διαφορετικής γραμμής, που δυνατόν να αποδειχθεί σωστικό για την Κύπρο. Μετά από τόσες διαψεύσεις, λοιπόν, πώς σκέφτονται σήμερα οι σχεδιαστές της ακολουθούμενης πολιτικής; Τρία παραδείγματα, από τα πολλά, δείχνουν πως παρά την αποτυχία, αναστροφή δεν διαφαίνεται:


(α) Το Ανακοινωθέν της 23ης Μάιου 2008 μεταξύ Χριστόφια-Ταλάτ αναφερόταν σε «συνεταιρισμό των δύο συνιστώντων states”. Το περί «συνεταιρισμού» ήταν πάγια τουρκική αυθαίρετη ερμηνεία και το περί «δύο συνιστώντων states” παραπέμπει στο περιεχόμενο του Σχ. Ανάν. Ο προεδρικός σύμβουλος κ. Τσιελεπής στήριξε τότε το Ανακοινωθέν, υποτιμώντας τις αυθαίρετες τουρκικές ερμηνείες που ξεκίνησαν αμέσως μετά το Ανακοινωθέν. Μερικές βδομάδες αργότερα -Ιούνιο 2008- η Τουρκία, ΗΠΑ και Αγγλία επιχειρούσαν να εντάξουν το ίδιο λεχτικό σε ψήφισμα του Συμβουλίου Ασφαλείας, αλλά η Κυπριακή Δημοκρατία αντέδρασε, αναγνωρίζοντας το μέγα λάθος και τα κακοτόπια που θα οδηγούσαν σε αυθαίρετες τουρκικές ερμηνείες, όπως ομολόγησε δημόσια ο Κυβερνητικός Εκπρόσωπος. Σήμερα, το Ανακοινωθέν υιοθετείται από το Συμβούλιο Ασφαλείας, ο Έρογλου δηλώνει την προσήλωσή του και ο σύμβουλος παραμένει πιστός στον αρχικό σχεδιασμό.
(β) Ένας άλλος προεδρικός σύμβουλος, υπεύθυνος για θέματα Τουρκικής πολιτικής, εκτιμά ΣΗΜΕΡΑ (Ιούνιος 2010) σημαντικές ανακατατάξεις εντός της Τουρκικής πλευράς και διαπιστώνει ότι ο Έρογλου βαδίζει σε τεντωμένο σχοινί και ότι ο νέος «Τ/κ ηγέτης» (που σύμφωνα με τον Πρόεδρο «εκλέγηκε» λόγω εποίκων) επιδιώκει να αμφισβητήσει την όποια πρόοδο έχει επιτευχθεί στις συνομιλίες μεταξύ των Χριστόφια-Ταλάτ. Στην πραγματικότητα, το ίδιο διάστημα, ο Έρογλου δήλωσε πολλές φορές ότι δεν πρόκειται να φύγει από το τραπέζι των διαπραγματεύσεων και επιβεβαιώνει την προσήλωσή του στο Ανακοινωθέν της 23ης Μαΐου. Και ο σύμβουλος παραμένει πιστός στον αρχικό σχεδιασμό.
(γ) Καιρό πριν από την αξιολόγηση της Τουρκίας τον Δεκ του 2009, επιχειρηματολογούσαμε ότι η ηγεσία έπρεπε να ετοιμαστεί εν ανάγκη για την τελμάτωση των τουρκικών ενταξιακών, διαφορετικά το συγκριτικό μας πλεονέκτημα στο ευρωπαϊκό χαρτί, θα έπαιρνε τον κατήφορο με ανυπολόγιστες αρνητικές επιπτώσεις στο κυπριακό και χαμένο το τεράστιο κόστος (οικονομικό, κοινωνικό, πολιτικό κλπ) που καταβάλαμε χάριν του κυπριακού. Τελικά, η Τουρκία συνέχισε τις ενταξιακές της και το Προεδρικό προέβαλλε ως κύριο αντάλλαγμα μια φράση στην Έκθεση του Ευρωπαϊκού Συμβουλίου! Έκτοτε, οι αρνητικές εξελίξεις που ακολούθησαν παίρνουν μορφή χιονοστιβάδας και οι δικοί μας συνεχίζουν απτόητοι στην γραμμή τους.
Προφανώς, για να μην παραδεχτούν την αποτυχία τους, εφευρίσκουν ασήμαντα τα οποία αναγάγουν σε σπουδαία. Το 1963, αφορμή για τα κακά ήταν μια πόρνη στην παλιά Λευκωσία. Το 1974, αφορμή για την εισβολή ήταν το πραξικόπημα. Σήμερα, εύχομαι η αφορμή για την συντριβή μας, να μην είναι ένα γινάτι όσων διαχειρίζονται το κυπριακό που αρνούνται πεισματικά να παραδεχτούν ότι έκαναν λάθος.
Κώστας Μαυρίδης

mavrides@ucy.ac.cy

Οι Επιλογές Προσώπων στην Εξουσία  

(στάλθηκε για δημοσίευση στη «Σημερινή»)

Ο κύριος λόγος που στο 2^ο γύρο των προεδρικών εκλογών αποφασίστηκε από άλλες δυνάμεις -εκτός ΑΚΕΛ-  η στήριξη Δ. Χριστόφια, ήταν η στάση του στο κυπριακό, ειδικά στο Σχ. Ανάν, συγκριτικά με την άλλη επιλογή. Μάλιστα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ προέβαλλε τότε ότι  «και το ΑΚΕΛ ψήφισε ΟΧΙ», σε αντιπαραβολή προς τον άλλο υποψήφιο που ήταν φανερός υποστηριχτής του Σχ. Ανάν και επιπλέον, επικρατούσε υποψία πως θα βρισκόταν υπό την κηδεμονία του Ν. Αναστασιάδη με τις γνωστές θέσεις του. Με αυτά ως δεδομένα και τις διαβεβαιώσεις στο κυπριακό ανάμεσα σε πρώτο και δεύτερο γύρο, έγινε δυνατή η εκλογή Δ. Χριστόφια.  

Οι δυνάμεις που μετά τον πρώτο γύρο συντάχθηκαν μαζί με το ΑΚΕΛ υπέρ της εκλογής του Δ. Χριστόφια, ουσιαστικά ψήφισαν όλες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Εν ολίγοις, η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που εξέλεξαν τον σημερινό Πρόεδρο ψήφισαν ΟΧΙ, παρά την διαφορετική ένταση … του ΟΧΙ. Λογικά, πρόσωπα από αυτή τη δεξαμενή δυνάμεων έπρεπε με ανάλογο ποσοστό να ασκούν και να συμβουλεύουν σήμερα την εξουσία, ειδικά στην διαχείριση του κυπριακού. Εντούτοις, από την αρχή και για τα δυόμιση χρόνια έκτοτε, η επιλογή αξιωματούχων και οι μετέπειτα διορισμοί υπήρξαν επιλογές που στην πλειοψηφία ήσαν υποστηριχτές του Σχ. Ανάν και προφανώς ψήφισαν ΝΑΙ. Αυτό δεν μπορεί να είναι στατιστικό λάθος αφού ποσοστιαία η αντιπροσώπευση είναι συντριπτικά από το ΝΑΙ, ως εάν το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα να ήταν ανάποδο. Μικρός ο τόπος και ξέρουμε τι στήριξε ο καθένας στο δημοψήφισμα. Άλλο αν μετά το δημοψήφισμα οι επιτήδειοι προσαρμόστηκαν λόγω του συντριπτικού ΟΧΙ, για να φανερωθούν τώρα που βρίσκονται σε ζήτηση. Αν οι πολιτικοί διορισμοί επί Προεδρίας Χριστόφια γίνονταν τυχαία από το σύνολο του πληθυσμού, χωρίς οποιαδήποτε σύνδεση με το δημοψήφισμα ή με τις δυνάμεις που τον εξέλεξαν, έπρεπε στατιστικώς το 76% περίπου να προέρχεται από όσους ψήφισαν ΟΧΙ και μόνο μια μειοψηφούσα μερίδα από το υπόλοιπο που ψήφισε ΝΑΙ. Η πραγματικότητα όμως είναι ανάποδη  καθώς οι επιλογές και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τι πολιτικά προσόντα, λοιπόν, έχουν αυτοί οι «εκλεχτοί» του ΝΑΙ, που δεν τα έχουν άλλοι;    

Αν κάποιος ήταν ανάμεσα στους φανατικούς στην πλατφόρμα του «ΝΑΙ», αν αποκαλούσε την Κυπριακή Δημοκρατία «μίζερο νότο», αν διαμαρτυρόταν στην οδό Λήδρας επειδή ο τότε Πρόεδρος «εμπόδιζε την ειρήνη» με το οδόφραγμα, αν χειροκροτούσε τον κατοχικό εκπρόσωπο στον Άϊ Μάμα, αν  διατηρούσε στενές σχέσεις με την  «πρεσβεία των Δικοινοτικών Προγραμμάτων», αν αποφοίτησε από τα επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια της Αμερικανικής πρεσβείας, αν συμμετείχε στις χρηματοδοτήσεις της UNOPS ή UNDP, αν πριν το δημοψήφισμα έκανε ραδιοφωνική εκπομπή στα κατεχόμενα –και συνεχίζει ως σήμερα-, με πηγή χρηματοδότησης εκτός Κύπρου και με την στήριξη του κατοχικού καθεστώτος, αν αποκαλεί τον κατοχικό εκπρόσωπο «Τ/κ ηγέτη», αν θεωρεί πως λύση θέλουν ο Ερντογάν και ο … Έρογλου αλλά όχι οι Ε/κ πρόσφυγες που ζουν στους συνοικισμούς και επιμένουν να γυρίσουν στην Κερύνεια… Ένα τέτοιο πρόσωπο έχει σοβαρές πιθανότητες να του αναθέσουν την άσκηση εξουσίας και διαχείριση θεμάτων στο κυπριακό. Όσοι στιγματίζουν τέτοιες συμπεριφορές –αν και στήριξαν Δ. Χριστόφια για το καλό του τόπου– θεωρούνται αποκλεισμένοι. Επί θητείας αριστερού Προέδρου, φτάσαμε στο σημείο να διαχειρίζονται το κυπριακό και να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά, «αριστερόφρονες» και «δεξιόφρονες» που μπαινοβγαίνουν στην αμερικανική πρεσβεία και χρηματοδοτήθηκαν από την UNOPS. Η επιλογή τέτοιων προσώπων αποκαλύπτει μιαν «υπόγεια» σύνδεση που δεν μπορεί να αποδειχθεί αλλά την αντιλαμβάνονται όσοι το θέλουν.

Κώστας Μαυρίδης             mavrides@ucy.ac.cy     

Οι Επιλογές Προσώπων στην Εξουσία  

(στάλθηκε για δημοσίευση στη «Σημερινή»)

Ο κύριος λόγος που στο 2^ο γύρο των προεδρικών εκλογών αποφασίστηκε από άλλες δυνάμεις -εκτός ΑΚΕΛ-  η στήριξη Δ. Χριστόφια, ήταν η στάση του στο κυπριακό, ειδικά στο Σχ. Ανάν, συγκριτικά με την άλλη επιλογή. Μάλιστα, η ηγεσία του ΑΚΕΛ προέβαλλε τότε ότι  «και το ΑΚΕΛ ψήφισε ΟΧΙ», σε αντιπαραβολή προς τον άλλο υποψήφιο που ήταν φανερός υποστηριχτής του Σχ. Ανάν και επιπλέον, επικρατούσε υποψία πως θα βρισκόταν υπό την κηδεμονία του Ν. Αναστασιάδη με τις γνωστές θέσεις του. Με αυτά ως δεδομένα και τις διαβεβαιώσεις στο κυπριακό ανάμεσα σε πρώτο και δεύτερο γύρο, έγινε δυνατή η εκλογή Δ. Χριστόφια.  

Οι δυνάμεις που μετά τον πρώτο γύρο συντάχθηκαν μαζί με το ΑΚΕΛ υπέρ της εκλογής του Δ. Χριστόφια, ουσιαστικά ψήφισαν όλες ΟΧΙ στο δημοψήφισμα. Εν ολίγοις, η συντριπτική πλειοψηφία των δυνάμεων που εξέλεξαν τον σημερινό Πρόεδρο ψήφισαν ΟΧΙ, παρά την διαφορετική ένταση … του ΟΧΙ. Λογικά, πρόσωπα από αυτή τη δεξαμενή δυνάμεων έπρεπε με ανάλογο ποσοστό να ασκούν και να συμβουλεύουν σήμερα την εξουσία, ειδικά στην διαχείριση του κυπριακού. Εντούτοις, από την αρχή και για τα δυόμιση χρόνια έκτοτε, η επιλογή αξιωματούχων και οι μετέπειτα διορισμοί υπήρξαν επιλογές που στην πλειοψηφία ήσαν υποστηριχτές του Σχ. Ανάν και προφανώς ψήφισαν ΝΑΙ. Αυτό δεν μπορεί να είναι στατιστικό λάθος αφού ποσοστιαία η αντιπροσώπευση είναι συντριπτικά από το ΝΑΙ, ως εάν το αποτέλεσμα στο δημοψήφισμα να ήταν ανάποδο. Μικρός ο τόπος και ξέρουμε τι στήριξε ο καθένας στο δημοψήφισμα. Άλλο αν μετά το δημοψήφισμα οι επιτήδειοι προσαρμόστηκαν λόγω του συντριπτικού ΟΧΙ, για να φανερωθούν τώρα που βρίσκονται σε ζήτηση. Αν οι πολιτικοί διορισμοί επί Προεδρίας Χριστόφια γίνονταν τυχαία από το σύνολο του πληθυσμού, χωρίς οποιαδήποτε σύνδεση με το δημοψήφισμα ή με τις δυνάμεις που τον εξέλεξαν, έπρεπε στατιστικώς το 76% περίπου να προέρχεται από όσους ψήφισαν ΟΧΙ και μόνο μια μειοψηφούσα μερίδα από το υπόλοιπο που ψήφισε ΝΑΙ. Η πραγματικότητα όμως είναι ανάποδη  καθώς οι επιλογές και οι αριθμοί μιλούν από μόνοι τους. Τι πολιτικά προσόντα, λοιπόν, έχουν αυτοί οι «εκλεχτοί» του ΝΑΙ, που δεν τα έχουν άλλοι;    

Αν κάποιος ήταν ανάμεσα στους φανατικούς στην πλατφόρμα του «ΝΑΙ», αν αποκαλούσε την Κυπριακή Δημοκρατία «μίζερο νότο», αν διαμαρτυρόταν στην οδό Λήδρας επειδή ο τότε Πρόεδρος «εμπόδιζε την ειρήνη» με το οδόφραγμα, αν χειροκροτούσε τον κατοχικό εκπρόσωπο στον Άϊ Μάμα, αν  διατηρούσε στενές σχέσεις με την  «πρεσβεία των Δικοινοτικών Προγραμμάτων», αν αποφοίτησε από τα επαναπροσεγγιστικά σεμινάρια της Αμερικανικής πρεσβείας, αν συμμετείχε στις χρηματοδοτήσεις της UNOPS ή UNDP, αν πριν το δημοψήφισμα έκανε ραδιοφωνική εκπομπή στα κατεχόμενα –και συνεχίζει ως σήμερα-, με πηγή χρηματοδότησης εκτός Κύπρου και με την στήριξη του κατοχικού καθεστώτος, αν αποκαλεί τον κατοχικό εκπρόσωπο «Τ/κ ηγέτη», αν θεωρεί πως λύση θέλουν ο Ερντογάν και ο … Έρογλου αλλά όχι οι Ε/κ πρόσφυγες που ζουν στους συνοικισμούς και επιμένουν να γυρίσουν στην Κερύνεια… Ένα τέτοιο πρόσωπο έχει σοβαρές πιθανότητες να του αναθέσουν την άσκηση εξουσίας και διαχείριση θεμάτων στο κυπριακό. Όσοι στιγματίζουν τέτοιες συμπεριφορές –αν και στήριξαν Δ. Χριστόφια για το καλό του τόπου– θεωρούνται αποκλεισμένοι. Επί θητείας αριστερού Προέδρου, φτάσαμε στο σημείο να διαχειρίζονται το κυπριακό και να τοποθετούνται σε θέσεις κλειδιά, «αριστερόφρονες» και «δεξιόφρονες» που μπαινοβγαίνουν στην αμερικανική πρεσβεία και χρηματοδοτήθηκαν από την UNOPS. Η επιλογή τέτοιων προσώπων αποκαλύπτει μιαν «υπόγεια» σύνδεση που δεν μπορεί να αποδειχθεί αλλά την αντιλαμβάνονται όσοι το θέλουν.

Κώστας Μαυρίδης            

 mavrides@ucy.ac.cy  

Αποστολή: Πάνος Ιωαννίδης (Κύπρος)