Μαθήματα πολιτικῆς Παλαιοντολογίας - Του Σαράντου Καργάκου

Ὅλα τὰ περίμενα σ’ αὐτὸν τὸν «ντουνιὰ», γιὰ νὰ χρησιμοποιήσουμε μιὰ λέξη τοῦ γλωσσικοῦ μας μέλλοντος, ἀλλὰ ὅτι θὰ ἄκουγα κατὰ τὶς τελευταῖες ἐκλογικὲς ἀναμετρήσεις τὶς ὑβριστικὲς ρήσεις «Γερμανοτσολιὰς» καὶ «Κομμούνια μὲ κάντιλακ», ὁμολογουμένως δὲν τὸ περίμενα. Πίστευα ὅτι οἱ ὅροι αὐτοὶ εἶχαν περιέλθει στὴν ἁρμοδιότητα τῆς Παλαιοντολογίας, ὅτι ἀνῆκαν στὴν περίοδο τοῦ πολιτικοῦ μας Νεαντερντάλ ἤ Γκρὸ Μανιὸν. Εἶναι τῆς μοίρας μου νὰ ἀπατῶμαι οἰκτρῶς. Ἄς γυρίσουμε λίγο στὸ παρελθόν.

Ἦταν Νοέμβρης τοῦ 1956. Τὰ σοβιετικὰ τάνκς εἶχαν μόλις πνίξει στὸ αἷμα τὴν οὑγγρικὴ ἐξέγερση καὶ οἱ ἐλπίδες ποὺ εἶχαν γεννηθεῖ μὲ τὴν πολιτικὴ τοῦ Χρουτσώφ, γιὰ ἕνα σοσιαλισμὸ μὲ ἀνθρώπινο πρόσωπο, γιὰ ἕνα σοσιαλισμὸ μὲ δημοκρατία τσαλακώθηκαν ἀνελέητα ἀπὸ τὶς ἑρπύστριες τῶν σοβιετικῶν τάνκς. Τότε, παρότι 19 ἐτῶν, ἀλλὰ μὲ ἔντονες τραυματικὲς ἐμπειρίες ἀπὸ τὴν Κατοχὴ καὶ τὸν Ἐμφύλιο, σὲ οἰκογενειακὸ κύκλο εἶχα μιὰ μακρὰ συζήτηση μὲ ἕνα ἀπὸ τὰ κορυφαῖα πνευματικὰ κεφάλαια τῆς Ἀριστερᾶς. Συγκρούστηκα σκληρὰ μαζί του, διότι ἡ ἀπὸ μέρους του ὑπεράσπιση τῶν ἑρπυστριῶν, ἦταν σὰν νὰ ἔλειωνε τὸν δικὸ μου ψυχισμὸ. Ἔκτοτε διέγραψα –ὅσο μοῦ ἦταν δυνατὸν– ἀπὸ τὸ λεξιλόγιο μου τὶς λέξεις «Δεξιὸς» καὶ «Ἀριστερὸς» καὶ παντελῶς ἀπὸ τὴν πλάκα τῆς εὐαισθησίας μου. Τὶς χρησιμοποιῶ καμμιὰ φορὰ, ὅπως τὰ κατὰ συνθήκην ψεύδη.

Ἀπὸ τότε στὴ δικὴ μου ἐκτίμηση οἱ ὅροι αὐτοὶ ἦσαν μάσκες καὶ τίποτε περισσότερο. Μάσκες γιὰ τὸ... «Ballo in mascera» τοῦ Μασκάνι, ποὺ μᾶς κάνει ἀντὶ πολιτικῆς νὰ κάνουμε... μασκαράτα! Τὸ πρόβλημα ποὺ ἔθεσα τότε καὶ μετὰ στὸν ἑαυτὸ μου ἦταν καὶ παραμένει ἕνα: Δημοκρατία ἤ μὴ δημοκρατία; Περισσότερη ἤ, μήπως, λιγότερη λόγῳ σκοπιμοτήτων δημοκρατία; Δὲν ἤμουν ποτέ ἐναντίον κανενός-ισμοῦ, ἀρκεῖ αὐτὸς νὰ μὴ ἐκφεύγει ἀπὸ τὶς ἀρχὲς τῆς δημοκρατίας καὶ τοῦ ἀνθρωπισμοῦ. Ζοῦσα τότε, τὸ 1956, ὄχι μόνον ἐγὼ ἀλλὰ καὶ χιλιάδες ἄλλοι Ἕλληνες, σὲ ἕνα κλῖμα λίγης δημοκρατίας. Καὶ λέγω λίγης, διότι αὐτὴ ποὺ ὑπῆρχε περιοριζόταν στοὺς λεγόμενους «Δεξιούς» ἤ «Ἐθνικόφρονες», ἐνῶ οἱ ἀντιτιθέμενοι πρὸς αὐτὴ τὴν περιορισμένου εὔρους δημοκρατία, χαρακτηρίζονταν «Ἀριστεροὶ» καὶ πιὸ μειωτικὰ «μιάσματα». Καταγραφόταν ἡ ὁποιαδήποτε δράση τους –ἀκόμη καὶ ἡ αἰσθηματικὴ–, κι ἔτσι ἤκμασε ἡ «Βιομηχανία τῶν φακέλων». Τότε κάθε μικρόψυχος καὶ ζηλόφθονος ἔβρισκε τὴν εὐκαιρία νὰ σοῦ κολλήσει μιὰ «ἀβανιὰ», δηλαδή συκοφαντία.

Ἐξυπακούεται ὅτι λόγῳ τοῦ ἀντιρρητικοῦ χαρακτήρα μου καὶ τῆς ἀνορεξίας νὰ καταπίνω τὰ λόγια μου, ἀπέκτησα ἐνωρὶς προσωπικὸ (πέρα ἀπὸ τὸν οἰκογενειακὸ) «φάκελο» περιωπῆς, τὸν ὁποῖο, ὡς πρὸς τὸ στρατιωτικὸ του σκέλος, τὸν διαφύλασσε, σὰν κειμήλιο ἴσως, ἕνας δάσκαλος ἀπὸ τὴ Μεσσηνία, κάποτε ἔφεδρος ἀξιωματικὸς τοῦ Β’ Γραφείου Πληροφοριῶν. Τὸν ἔκαψε, ὅπως μοῦ τηλεφώνησε, τὸ 2002, τότε ποὺ μοῦ ἔστειλε καὶ τὰ ποιἠματὰ του. Ἄν εἶχα ἐνδιαφερθεῖ νὰ τὸν ἀγοράσω, θὰ εἶχα ἄφθονο ὑλικὸ γιὰ νὰ συνθέσω μυθιστόρημα κωμικοτραγικὸ, ποὺ θὰ ξεπερνοῦσε σὲ εἰσπράξεις πιθανῶς καὶ τὸν περιώνυμο «φάκελο Ντὰ Βίντσι» τοῦ Ντάν Μπράουν. Εἶχα, ὅμως, φροντίσει νὰ ἀγοράσω τὸν πολιτικὸ μου φάκελο λίγο πρὶν καεῖ μαζί μὲ τοὺς λοιποὺς ποὺ κάηκαν κατ’ ἐντολὴ τοῦ Κουτσόγιωργα, γιὰ νὰ μὴ μαθευτεῖ ποτὲ ποιοὶ εἶχαν διακριθεῖ στὸ «ἄθλημα τῆς ρουφιανιᾶς». Ἀλλὰ τὸ «πρᾶγμα» ἔχει συνέχεια.

Πηγή:  Κόντρα

Σαράντος Καργάκος