"Φρύνη" - Ποίημα του Αριστομένη Λαγουβάρδου
Με τα μαλλιά λυτά, μενεξεδένια,
σε μυροβόλο πέπλο τυλιγμένη,
έστεκε η Φρύνη· ως πλανημένη
η μέρα, θαρρείς με χρυσαφένια
λάμψη, έδιωχνε γύρω κάθε έννοια.
Μονάχα οι κριτές σα βουβαμένοι,
σ' εξαίσια οπτασία λουσμένοι,
θαμπώθηκαν στα κάλλη, στη μελένια
δροσιά. Οι πλάτες, οι γλουτοί, τα στήθη,
τα μάτια που τα πάντα καρτεράνε,
κι η σάρπα η ερωτοστάλαχτη που ελύθη
στου Υπερείδη τ' άγγιγμα, μιλάνε:
«Αθώα ω Φρύνη, απ' τ' αναμμένα
χείλη, ηχούν τα λόγια τα σβυσμένα!»
Αριστομένης Λαγουβάρδος, από την ποιητική συλλογή: «Στα απόκρυφα τοπία της μοναξιάς»
Άλλα άρθρα από Αριστομένης Λαγουβάρδος
Σχολιάστε το άρθρο:
συνολικά:
| προβολή:
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
