Περί φασισμού (Δ') - Του Απόστολου Βεργή*

Ο φασισμός λόγω της προστασίας που, υποτίθεται προσφέρει, είναι δομημένος παρτιαρχικά. Έτσι ο λαός (ή μεγάλες του μερίδες) ταυτίζονται με τον ηγέτη - πατέρα (ή εθνάρχη). Στην καλύτερη των περιπτώσεων έχουμε να κάνουμε με λαϊκιστικού τύπου ακολουθίες. Όταν όμως ο λαϊκισμός μετατρέπεται σε πλήρη φασισμό, τότε έχουμε να κάνουμε με τερατογεννήσεις.

Για λόγους προσηλυτισμού πιστών οι μαζικές δράσεις είναι σε ημερήσια διάταξη. Οι εορτασμοί τύπου:  “η μέρα της γυναίκας”, “η μέρα της μητέρας” κτλ, είναι εθνικοσοσιαλιστικής λογικής, έχουν μαζική μορφή και στην ουσία παγιώνουν τις διαφορετικότητες και τις τοποθετούν στη σκοτεινή μεριά των αδυνάτων. Διότι χωρίς την ύπαρξη αδυνάτων (έστω και ως φαντάσματα), ουδείς φασισμός μπορεί να λειτουργήσει.

Ένα άλλο χαρακτηριστικό του φασισμού είναι η χρησιμοποίηση ιδιοτύπως (και βεβαίως με κρατικό έλεγχο) του εθελοντισμού (Μεταξάς - ομάδες εργασίας νέων· σημαντικότατη η μαρτυρία του Ζάχου Χατζηφωτίου), με την επίκληση της κοινής ωφέλειας (αντίφαση). Έχουμε να κάνουμε με μια προσπάθεια του υπέρ - υποκειμένου, να βγάλει από τα εξαρτημένα από αυτό υποκείμενα  τη λογική της ιδιοτέλειας (της δημιουργικής ιδιοτέλειας η οποία ίσως αποτελεί  και μοχλό εξέλιξης)  και να τοποθετήσει μέσα τους μια λογική σύμφωνα με την οποία προσφέρουν, συμμετέχοντας, σε ένα εντελώς αόριστο κοινό καλό · και το υπέρ - υποκείμενο να βρίσκεται πάντα από πάνω και να ελέγχει πατρικά (βλέπε: “ γιατί χαίρεται ο κόσμος και χαμογελά πατέρα;”).

Στην πραγματικότητα βέβαια, έχουμε να κάνουμε με αλλοτρίωση των υποκειμένων και με γραναζοποίηση αυτών (και μάλιστα με ελάχιστο κόστος). Επέκεινα βρίσκονται οι εργασιακές λογικές τύπου Σταχάνωφ, η υπέρ - πίστη των υποκειμένων στην πατροναρισμένη κρατικά (ή και κομματικά) κοινωνική προσφορά (η κοινωνική προσφορά  είν' κάτι εντελώς διαφορετικό, είναι επιλογή προσωπική κάθε υποκειμένου, γίνεται σιωπηλά,  δε καθοδηγείται, δεν στρατιωτικοποιείται, δεν φορά στολή, ούτε και δέχεται παράσημα)  και οι ψευδαισθήσεις μιας ανόδου. Εντέλει, όμως, αυτά που βρίσκουνε κάθε φορά τα υποκείμενα είναι:  απογοήτευση (γιατί οι στόχοι σταθεροί αποκαλύπτεται ότι δεν υπάρχουν - αλλά διαμορφώνονται από την υπέρ - εξουσία)  και η τραγωδία.

Η επανάσταση υψηλής τεχνολογίας αποδυνάμωσε το  προλεταριάτο (βάζοντας τρικλοποδιά στον στείρο μαρξισμό), επαναφέροντας τον αστισμό (νεο - αστισμό) στο πρώτο πλάνο - και φυσικά, γιγάντωσε, εντός των κρίσεων των ημερών μας, τον νεο - μικρο - αστισμό. Οι νεο - μικρο - αστοί δε, είν' πιο εγωιστές διότι πρόκειται κυρίως για επιστήμονες (μικρο - επιστήμονες) - πτυχιούχους που πιστεύουν ότι είναι κάτι (σαφώς σχεδόν πάντα μεγαλύτερο από αυτό που είναι), και όχι έμποροι  ή μεταπράτες όπως κατά το παρελθόν. Φυσικά, η φασιστοποίηση αυτών (κατά περίπτωση) συνεχίζει να υφίσταται - εξ ου και το σημερινό τμήμα του φασισμού  που (λαϊκά) τα μέλη τους λέγονται: φασίστες με γραβάτες. Η δε άνοδος του μορφωτικού επιπέδου των σημερινών φασιστών, ευνοεί πολύ την ανάπτυξη ολοκληρωτικού τύπου φασισμών και όχι φασισμών του “βλαχο – δεκανέα”.

Και πάλι έχουμε να κάνουμε με υποτιθέμενες ανωτερότητες και την ανάγκη κάποιων να αυτο - επιβεβαιώνονται ως ανώτεροι εις το διηνεκές: για αυτούς η μοίρα είναι η κατάκτηση μεγάλων κορυφών και για τους άλλους είναι η ανυπαρξία (έτσι νομίζουν)... Έτσι λόγω των αντιφάσεων αυτών των επιθυμιών, η τραγωδία βρίσκεται εδώ και περιμένει. Και, αν το ψάξτε αρκετά, πίσω από κάθε τραγωδία, όλο και κάποιος φασίστας θα βρεθεί.

*Συγγραφέας - Ποιητής