Θέατρο: Φρίντας Μιράμπιτα, «Επέστρεφα» - Κριτική Νίκου Μπατσικανή*

Σκηνοθεσία: Κατερίνα Πολυχρονοπούλου

Σκηνικά - Κοστούμια: Τόνια Αβδελοπούλου

Μουσική σύνθεση–sound design: dub punk

Video art – trailer: Gcldp Γιώργος Συμεωνίδης, Άρτεμις Σταθάκου

Σχεδιασμός φωτισμών: Βαγγέλης Μούντριχας

Μακιγιάζ: Διονυσία Κωνσταντίνου

Διανομή: Ελένη Φίλιππα, Τάσος Μπλάτζιος

Πρωτότυπο θεατρικό έργο της Φρίντας Μιράμπιτα (ψευδώνυμο της Χαράς Κιούση) που πραγματεύεται την επιστροφή μιας γυναίκας από τον θάνατο στη ζωή. Αυτό γίνεται με  ευρηματικόν -κατά τη γνώμη μου- τρόπο, καθώς η νεκρή, παραμένοντας άταφη για μέρες, μέχρι να επιστρέψει ο γιος της από το εξωτερικό, δέχεται «σεξουαλική επίθεση» από νεκρόφιλο υπάλληλο του νεκροτομείου και, λόγω της βίας που ασκείται στο σώμα της, επανέρχεται στη ζωή. Έχοντας βιώσει την εδώ πραγματικότητα αλλά και αυτήν του άλλου Κόσμου, η νεκραναστημένη ηρωίδα καταθέτει στιγμές που έζησε, μνήμες της ζωής της ανεξίτηλες, μα και την εμπειρία της από εκεί που βρέθηκε για λίγον καιρό. Στην πορεία της αυτήν, την ακολουθεί η «άυλη» μορφή του πεθαμένου παππού της, με τον οποίον έζησε κοντά, της δίδαξε πολλά και είχαν κοινά ενδιαφέροντα, στοιχεία που τροφοδοτούν τη μνήμη της και την επί σκηνής «εξομολόγησή» της.

Το κείμενο είναι δοσμένο με χιούμορ, ποιητικό λόγο αλλά και δυνατές εκφράσεις,  που αφήνουν μια γλυκόπικρη γεύση, καθώς ξετυλίγεται το κουβάρι των εμπειριών της ηρωίδας, από το πριν και το επέκεινα, με το ερώτημα «Υπάρχει ζωή μετά θάνατο; Πώς είναι αυτή και το μέρος που πηγαίνουν οι νεκροί;» να πλανάται σε όλο το έργο.

Η σκηνοθετική ματιά της Κατερίνας Πολυχρονοπούλου ανέδειξε το ιδιαίτερο αυτό, μεταφυσικό, θέμα, με τη βοήθεια των ευφάνταστων κοστουμιών-σκηνικών της Τόνιας Αβδελοπούλου, καθώς  βρήκα  ονειρικό το σάβανο  από σελοφάν της νεκρής κι ευρηματικό το κουβάρι -νήμα της ζωής, που ξετυλίγει -με αργό ρυθμό- ο παππούς. Στο θετικό αποτέλεσμα και στην ατμόσφαιρα που δημιουργήθηκε στη σκηνή συνετέλεσαν και οι τεχνικοί της παράστασης με πετυχημένους φωτισμούς – προβολές αλλά και υποβλητικές μουσικές επιλογές. Οι θεατές παρακολούθησαν τη σκηνική απόδοση εκστασιασμένοι, καθώς  οι έξοχες ερμηνείες και τα δρώμενα οδηγούσαν σε άγνωστα μονοπάτια και φώτιζαν μυστηριακές πτυχές της μεταθανάτιας ζωής. Από τις περιγραφόμενες στιγμές της άταφης νεκρής (Ελένη Φίλιππα) τη μεγαλύτερη εντύπωση μου προξένησε ο τρόπος περιγραφής όσων έκαναν οι συγγενείς της με τα προσωπικά της αντικείμενα, λίγο μετά τον θάνατό της, ενώ ο παππούς (Τάσος Μπλάτζιος) αποτέλεσε καίριο συνδετικό κρίκο στην όλη αναπαράσταση του κειμένου. Δικαίως  καταχειροκροτήθηκαν όλοι στο τέλος, με τη συγγραφέα και τους άλλους συντελεστές επί σκηνής.

(Στα πλαίσια του 3ου φεστιβάλ Ελληνικού θεατρικού έργου του 21ου αιώνα, υπό την προεδρία της συγγραφέα και θεατρικής συγγραφέα Λείας Βιτάλη).

ΘΕΑΤΡΟ «ΑΓΓΕΛΩΝ ΒΗΜΑ»

Σατωβριάνδου 36, Ομόνοια. Τ/φ: 2105242211

*Συγγραφέας-Ποιητής