Ποίηση: Απόστολου Βεργή, "Το τέλος της ιστορίας"
Παθητική φωνή, μοιραία αυτοτιμωρία
Χριστός στο εκτελεστικό απόσπασμα
Γαρυφαλλάκι που ο χρόνος το βεβήλωσε
Με λόγια, λόγια, λόγια...
Τις σάλπιγγές μας, τις εκποίησαν
Τα βλέφαρα δεν φτάνουνε
Τα μάτια για να κλείσουν•
Δεν θέλω να ξαναπεράσω από 'δω
Τ' αδέλφια γίναν μάσκες.
Το παρελθόν δικάζεται ξανά
Το παρελθόν απουσιάζει απ' την δίκη
Τι να κάνουμε, το παρελθόν δεν διορθώνεται
Αλλά διαιωνίζεται η φασαρία.
Δούλος της φασαρίας
Ή της ζωής ακάματος δημιουργός;
Από ψηλά γελούν οι τολμηροί
Τα χόρτα σαν μαραίνονται
Δεν έχουν στόχους•
Φορώ το διεθνές σακάκι μου
Και φεύγω.
Άλλα άρθρα από Απόστολος Βεργής
Σχολιάστε το άρθρο:
συνολικά:
| προβολή:
Nina Litvinova: In Memoriam
Φωτό: Facebook
«Σας αγαπώ όλους και σας σκέφτομαι. Αλλά πρέπει να φύγω. Δεν αντέχω άλλο να ζω. Από τότε που ο Πούτιν επιτέθηκε στην Ουκρανία και σκοτώνει αθώους ανθρώπους και εδώ στην πατρίδα δεν σταματά να φυλακίζει χιλιάδες πολίτες που υποφέρουν και πεθαίνουν στη φυλακή απλώς επειδή, όπως εγώ, είναι κατά του πολέμου και κατά των δολοφονιών. Δεν μπορώ να κάνω ...
Διαβάστε το άρθρο
- Δημοφιλέστερα
Αξιολογήστε αυτο το άρθρο
