Η γέννηση της πολιτικής καχυποψίας - Του Απόστολου Βεργή

Η πάλη των τάξεων δεν τελειώνει. Λίγοι όμως καταλαβαίνουν ότι οι τάξεις μεταλλάσσονται, ανακυκλώνονται, αποκτούν θέσεις σε κλίμακες καινούριες ή, και δημιουργούνται εκ του μηδενός. Η εξαθλίωση των κοινωνιών αμβλύνει τις διαφορές των τάξεων, ευτελίζοντας  τα αστικά κομματικά συστήματα και δημιουργώντας ζωτικό χώρο πρόσφορο να υποδεχθεί σε θέση πρωταγωνιστή τις μάζες. Τις μάζες οι οποίες, όσο πιο πολύ εξαθλιώνονται, τόσο τσιμπάνε τα δολώματα πιο εύκολα, τόσο πιστεύουν πιο βαθιά, τόσο πιο εύκολα τρέχουν στα Στάλινγκραντ όλων των εποχών και όλων των χρωμάτων για να γίνουν εντέλει χώμα: Η ψυχολογία του πιονιού είναι να πέφτει πρώτο.

Έτσι οι μαζάνθρωποι, από τις θέσεις των απελπισμένων, περνούν στις θέσεις των πιονιών, οι οποίες θέσεις δεν έχουν σχέση με τις θέσεις των ατόμων με συνείδηση, με τις θέσεις των χειραφετημένων ατόμων που ξέρουν τι οφείλουνε να απαιτούν και το απαιτούν αρνούμενα αόριστα τα ζητιανεύουν. Οι μαζάνθρωποι στις μέρες μας δημιουργούν την κοινή γνώμη, της οποίας ο ρόλος είναι κρίσιμος (όταν διαμορφώνεται καταλλήλως) για τη δημιουργία της μετά - δικτατορίας ετερόκλητων στοιχείων: ένα σύστημα το οποίο προερχόμενο είτε από δεξιά, είν' απ' αριστερά, είτε  ερχόμενο στην εξουσία με εκλογές, είτε απολυταρχικά, κυριαρχεί.

Το μετά - δικτατορικό σύστημα πουλάει λόγια, πουλά ελευθερία (στα λόγια) με αντίτιμο τη μη ελευθερία. Ο έλεγχος των μαζών αποκτά ζωτική σημασία για την εκάστοτε εξουσία, για να καλυφτεί το άγχος της (της εξουσίας) για άνοδο και διατήρηση. Εργαλεία υπάρχουν πολλά: Στα ύποπτα κυριαρχικά κινήματα, οι ιδεολογίες και η κάθε φορά κυριαρχούσα πίστη γίνονται τέτοια μέσα δημιουργίας ισχυρού δεσίματος των μαζών: Απαγορεύονται οι διαφοροποιήσεις και η σκέψη - για να συντηρούνται οι οπαδοί που έχουν ήδη δημιουργηθεί.

Η προπαγάνδα είναι ένας κομβικός παράγοντας. Μάλιστα, είναι ένας παράγοντας ο οποίος δημιουργεί: Δημιουργεί το επίπεδο της αποδοχής από το κοινό των επιταγών στης εξουσίας, το δημιουργεί ψυχολογικά γιαυτό και πιο στέρεα: Καρφιά με τα οποία στερεώνεται το επίπεδο αυτό είναι, όπως είδαμε και πιο πάνω, οι ιδεολογίες και η πίστη που κυριαρχεί, είναι όμως και οι παλικαριές και οι μαγκιές (και άλλα τέτοια) του αρχηγού και των τριγύρω του, που τόσο πολύ λατρεύουνε οι οπαδοί - ενισχύεται μ' αυτά η πίστη τους και είναι έτοιμοι, ακολουθώντας, να πεθάνουνε πιο εύκολα ακόμα.

Άλλοι παράγοντες είναι: οι ικανότητες του ηγέτη - αρχηγού, η φυσική γοητεία που εκπέμπει, η ανικανότητα των απέναντι, η τύχη η οποία στέλνει γεγονότα που δημιουργούν οφθαλμαπάτες - και το παρόν να στέλνει άμεσα το παρελθόν (μαζί του και την κριτική) επιλεκτικά στη λήθη. Το θάμπος του αρχηγού συντελεί, κρατώντας το νερό μες στον ευέλικτο αύλακα της εξουσίας, η προσωρινότητα  ανακυκλώνεται και μ' αντικαταστάσεις παγιώνονται τα πάντα: Τότε, το αντιδρώ άναρχα, το τιμωρώ ή το δεν κατάλαβα είναι φθηνές δικαιολογίες οι οποίες φυσικά δεν στέκουν, μην καλύπτοντας την ανάλυση, το επιχείρημα, τη θέση.

Και αν οι οπαδοί είναι η βάση της κυριαρχίας, επέκεινα, εκ των οπαδών,  απαιτούνται και εκτελεστικά όργανα. Το θράσος και οι κομφρορμιστικές τάσεις  των κοινωνιών προσφέρουν άφθονα υποκείμενα έτοιμα να πουλήσουν τις ψυχές τους στο διάβολο και έπειτα, έτοιμα να κουνήσουν το δάχτυλο, έτοιμα για να δείξουν• αργότερα, αυτά τα υποκείμενα ίσως καταστραφούν (κάποια μπορούν και μεταλλάσσονται και πρόστυχα τη γλιτώνουν) - ζουν μόνο για το τώρα: Βλέπουμε λοιπόν το χειριστικό πρόσωπο Ιανού που έχει ο λαός, που πάνω σε αυτό  το πρόσωπο πατούν οι εξουσιαστές και μακροημερεύουν και 'μεις καταλαβαίνουμε απ' όλ' αυτά πως πρέπει να 'μαστε πολιτικά καχύποπτοι - τόσοι αιώνες ιστορίας πια, μας το υποδεικνύουν.