Ανασυγκρότηση - Του Απόστολου Βεργή

Ζούμε στην ίδια γειτονιά με τον Θεό, ζούμε στην ίδια γειτονιά  με το καλό, ζούμε στην ίδια γειτονιά με το κακό• στοχάζομαι, πρώτα απογοητεύομαι και ύστερα αλλάζω χρώματα  σε όσες από τις ελπίδες περισσεύουν, τις βάφω μ' υλικά που τα γεννήσαν οι αλήθειες κι ύστερα κάθομαι μοναχός σ' ένα παγκάκι. Σ' ένα παγκάκι στη βεράντα κάποιου λόφου, ενός λόφου από αυτούς που περιτριγυρίζουνε ψηλότερα βουνά: Πήλιο ή, λίγο πριν απ' το πραγματικό το Πήλιο ή, μπρος από μία θάλασσα που ξέρει περισσότερα από την ιστορία. ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ! - Θα πει πως έχω φτάσει κάπου, πως κάτι έχω καταφέρει, πως πρέπει να μαζέψω ότι έμεινε: απομεινάρια, θρύψαλα, μπαγιάτικα κομμάτια τσουρεκιού: ιδανικά βουτήγματα για τού παρόντος τον καφέ και για τού μέλλοντος τη χάρη. ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ! - Οι νίκες με τις νίκες, οι ήττες με τις ήττες και οι ισοπαλίες: ψηλά στον ουρανό αστέρια, αστέρια αιωρούμενα, αστέρια π' ετοιμάζονται να πέσουν - ή άλλα, λιγοστά π' αναζητούν έναν καινούριο γαλαξία.

Και όλα γίνονται μέσα στην ίδια γειτονιά - κρατώ στα χέρια μου μια παλιά φωτογραφία της και την κοιτάζω: Βλέπω σπίτια ισόγεια και δίπατα, βλέπω παιδιά να φεύγουν από το σχολείο τους -κοίτα να δεις τι γρήγορα που έφτασε το μεσημέρι: που έφτασε μες στη φωτογραφία, που έφτασε και στην πραγματικότητα: Τι εύκολο που είναι για τον ήλιο να μάς κοροϊδεύει! - Όμως κοιμούνται τα φίδια, κοιμούνται σαν τα τελευταία ψέματα - κλειδιά που είναι (λέει) τα κλειδιά της ευτυχίας. Κι ύστερ' ακολουθούν οι πρόσφυγες - πανάρχαια συνήθεια είν' η προσφυγιά: Ο κάθε πρόσφυγας και το τραγούδι του, ο κάθε πρόσφυγας και το δικό του δράμα• έψαξα αρκετά και ανακάλυψε ότι όλο το θέμα είν' εμπορικό: πώς θα πουληθούν όλα αυτά τα δράματα, ως τι θα πουληθούν, σε ποια τιμή και ποιοι θα είναι οι πελάτες. ΑΝΑΣΥΓΚΡΌΤΗΣΗ! - Αντιλαμβάνονται καλύτερα τους πληγωμένους οι ίδιες τους οι πληγές - παρά όσοι πληγώθηκαν κατά το παρελθόν οι ίδιοι: ο χρόνος πετρώνει το αίμα, σκληραίνει τις πληγές και το κακό γίνεται τότε ο μοχλός που λύνει κάθε πρόβλημα: εμού θανόντος γαία πυρί μειχθήτο. Όσο για τούς προγόνους, τα 'παμε κι ίσως τα ξαναπούμε και αργότερα• ζητούμενο είν' να κυκλοφορήσουνε ξανά παλιές κολόνιες: Τόσκα, Μυρτώ,  4711: γνήσιες μυρωδιές που δέθηκαν με τα δεσμά της μνήμης της καλής, σε μέρες οι οποίες πέρασαν, σε μέρες επιθυμητές, σε μέρες πόρνες.

Κι ύστερα από το καλό και το κακό, και διαφορετική απ' τον Θεό, η θάλασσα, το σύμβολο των πιο αθώων απ' της περιπέτειες που γνώρισε ετούτος ο πλανήτης: Εξερευνήσεις: Κολόμβος, Μαγγελάνος, Κουκ, Βάσκο Ντο Γκάμα. Μόμπι Ντικ: Αχαάβ, Στάρμπακ, Ισμαήλ, Κουιγκουέκγ. Και κάπου εκεί ανάμεσά τους, Κύριε, εσύ: η πλέον μυστική θέση της ιστορίας, μαζί το δίκιο και το άδικο, το μείον και το συν, η δόξα κι η κατάρα. Κύριε, βλέπω κι αυτής της εποχής το αίμα να βολτάρει ξέγνοιαστο σε μάχες δίχως νικητή, να κρύβεται σε πράξεις και σε λόγια - πλάγια δίχως αύριο, να προστατεύεται πίσω από κακές συνήθειες. Κύριε, μήπως είσ' η προσωποποίηση αυτού του πράγματος που λέγεται απελπισία;

*Συγγραφέας - Ποιητής