Το πρόβλημα της υπεργεννητικότητας: αιτίες και τρόποι αντιμετώπισης - Της Μαρίας Σκαμπαρδώνη

Τα δύο σημαντικά προβλήματα που ταλανίζουν έναν πληθυσμό είναι η υπογεννητικότητα (μείωση του αριθμού γεννήσεων σε μία χώρα) και η υπεργεννητικότητα (η υπερβολικά αυξημένη τιμή της γεννητικότητας που υπερβαίνει την παραγωγή καταναλωτικών αγαθών).

Η υπεργεννητικότητα είναι ένα φαινόμενο που συναντάται, κυρίως, σε υποανάπτυκτες χώρες. Το χαμηλό μορφωτικό επίπεδο που διακρίνει την πλειοψηφία των ανθρώπων και κατ’ επέκταση η αδυναμία συνειδητοποίησης των ευθυνών που επωμίζεται ένας γονέας τόσο για την υγιή σωματική ανάπτυξη των παιδιών όσο και για τη συνεχή κάλυψη των ιδιαίτερων συναισθηματικών τους αναγκών, τους οδηγούν στο να αντιμετωπίζουν τη δημιουργία παιδιών με έναν καθαρά επιδερμικό τρόπο. Επιπλέον, θρησκευτικοί ηγέτες με ακραίες δογματικές θέσεις  και θεωρώντας πως ο μοναδικός σκοπός της σεξουαλικής πράξης είναι η αναπαραγωγή, παρεμποδίζουν το κράτος και την πολιτεία να ενημερώσει σωστά τον κάθε άνθρωπο σχετικά με τις μεθόδους αντισύλληψης ( είναι τραγικό γεγονός πως υπήρχαν μέχρι πρότινος  θρησκευτικοί ηγέτες που απαγόρευαν τη χρήση προφυλακτικού στην Αφρική και σε χώρες που μαστίζονται από το  Aids, χαρακτηρίζοντάς το ως αμαρτία).

Ο θρησκευτικός φανατισμός ωθεί τους ανθρώπους να δέχονται μοιρολατρικά τη γέννηση ενός παιδιού, υπακούοντας απλώς στην προσταγή ενός δόγματος, χωρίς η απόφαση αυτή να είναι δική τους και χωρίς να είναι κατάλληλα προετοιμασμένοι και οι ίδιοι  για έναν τόσο δύσκολο και απαιτητικό ρόλο.

Φυσικά, υπάρχουν και κοινότητες ανθρώπων οι οποίοι βλέπουν στην απόκτηση πολλών παιδιών άτομα που στο μέλλον θα βγουν στη αγορά εργασίας και θα στηρίξουν την οικογένεια.

Η υπεργεννητικότητα οδηγεί στην κατακόρυφη αύξηση της εγκληματικότητας με σκοπό την εξασφάλιση των επαρκών αγαθών.  Η ανεργία ανθίζει αφού τα εκατομμύρια των ανθρώπων αδυνατούν να απασχοληθούν σε θέσεις εργασίας που είναι περιορισμένες. Τα παιδιά υποβάλλονται σε ρόλους που δεν είναι της ηλικίας τους και εισάγονται στον κόσμο της παράνομης εργασίας και εκμετάλλευσης από τα μεγαλύτερα άτομα του περιβάλλοντός τους. Στοιχεία δείχνουν πως η ειδεχθής εκμετάλλευση μικρών παιδιών ξεκινάει από την ηλικία μόλις πέντε ετών. Παιδιά που γεννιούνται από μη συνειδητοποιημένους γονείς τραυματίζονται ψυχικά και κουβαλούν  τραύματα και σε όλη τη μετέπειτα ζωή τους.

Η θεσμοθέτηση νόμων σε χώρες όπου πλήγονται από την υπεργεννητικότητα (όπως η Κίνα), όπου θα περιορίζουν τις γεννήσεις των παιδιών μέχρι ένα βαθμό κρίνονται απαραίτητοι. Αδήριτη κρίνεται και η ανάγκη για την καθολική παιδεία των ανθρώπων, η οποία θα τους βοηθήσει να αντιληφθούν το πόσο δύσκολος και απαιτητικός είναι ο ρόλος του γονέα, ώστε να μην αντιμετωπίζουν εντελώς ρηχά και επιδερμικά την απόκτηση παιδιών.

Η παιδεία και οργανισμοί υγείας οφείλουν να ενημερώνουν διαρκώς τους πολίτες για τα μέτρα αντισύλληψης , όχι μόνο για την αποφυγή της τεκνοποίησης αλλά και για την προστασία από σεξουαλικώς μεταδιδόμενα νοσήματα τα οποία απειλούν τη ζωή και σε μεγάλο βαθμό οδηγούν σε θνησιμότητα.

Η παιδεία θα οδηγήσει την ανθρωπότητα σε καλύτερες ημέρες. Τόσο για τους ανθρώπους που υπάρχουν τώρα όσο και για τους άλλους που θα δουν αργότερα το φως της ημέρας και θα έρθουν στη ζωή.