Νέα αμαρτία: Μην τρώτε τα χταπόδια - Του Γιώργη Μασσαβέτα
Ένας λόγος που δεν τα πάω καλά με τις θρησκείες και τα ιερατεία είναι ότι από καταβολής κόσμου εφευρίσκουν διαρκώς αιτίες και αφορμές για να φορτώνουν ενοχές τους απλούς ανθρώπους.
Να γεμίζουν τη ζωή τους απαγορεύσεις και «μη», η παράβαση των οποίων συνιστά «αμαρτία» -ήτοι σε στέλνει κατευθείαν στα εκδοτήρια εισιτηρίων για την κόλαση.
Τις μεταπολεμικές δεκαετίες, όταν οι δυτικές κοινωνίες ζούσαν την αποθέωση της ευμάρειας και της υπερκατανάλωσης, αναπτύχθηκαν ως αντίδραση στην εικόνα του ανθρώπου ως παμφάγου ζώου κάποια κινήματα «αντίστασης», με στόχο να αλλάξουν οι διατροφικές συνήθειες των ανθρώπων. Κυριότερο των οποίων είναι το κίνημα των αποκλειστικώς χορτοφάγων, το οποίο πήρε στα μυαλά των φανατικών οπαδών του διαστάσεις θρησκευτικής προσήλωσης, τόσο ώστε να φτάσει σε διαχωρισμούς και σε… αιρέσεις. Από τη μία οι απλοί χορτοφάγοι, οι «vegetarians», που δεν τρώνε κρεατικά, αλλά καταναλώνουν γαλακτοκομικά. Και από την άλλη οι πιο φανατικοί, κάτι σαν τους «υπερορθόδοξους», οι «vegan», οι οποίοι δεν τρώνε κανένα ζωντανό οργανισμό ούτε και τα προϊόντα του. Απαρνιούνται δηλαδή τα αυγά, το γάλα και όλα τα γαλακτοκομικά, το μέλι, αλλά και τα προϊόντα από δέρμα ζώων. Δεν φοράνε δερμάτινα παπούτσια προς μεγάλη χαρά των πέντε τεραστίων πολυεθνικών εταιρειών που έχουν γεμίσει τον πλανήτη με τα συνθετικά υποδήματά τους.
Τις τελευταίες ημέρες, με αφορμή ένα άρθρο στην «Καθημερινή», φούντωσε η συζήτηση στα μέσα ενημέρωσης και κοινωνικής δικτύωσης, για το αν πρέπει να τρώμε χταπόδια ή είναι έγκλημα και «αμαρτία». Όλα ξεκίνησαν από μια δήλωση του Ελληνοαμερικανού σκηνοθέτη Αλεξάντερ Πέιν, την οποία αναπαρήγαγε το άρθρο: «Όμως δεν καταλαβαίνω κάτι για τους Έλληνες. Πώς μπορούν και τρώνε τα χταπόδια; Η γεύση τους είναι φανταστική, αλλά πρόκειται για κάποια από τα πιο χαρισματικά πλάσματα της φύσης, με νοημοσύνη και χάρη. Οπότε δεν με νοιάζει πού θα με πάτε για φαΐ, αρκεί το μενού να μην έχει χταπόδι».
Είναι πολλά χρόνια τώρα που δεν πάω διακοπές. Αλλά αν γινόταν να ξαναβρεθώ στα Βατερά Λέσβου, σε Φολέγανδρο, Χανιά, Σχινοκάψαλα Λασιθίου ή Στούπα Μεσσηνίας, μέρη που έχω λατρέψει και υπήρχε χταποδάκι ψητό, λιαστό ή ξιδάτο, ε, το ομολογώ, θα την έκανα την «αμαρτία» και ας με αφόριζαν οι φανατικοί της χορτοφαγίας. Φτάνουν πια οι τόσες άλλες ενοχές στη ζωή μας.
Γ. Π. Μασσαβέτας
giorgismassavetas@gmail.com
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
