Χαρά (Χαρίκλεια) Λούπα: Πέντε χρόνια χωρίς το χαμόγελό της

Γράφει ο Νίκος Θαλασσινός*

*Ιατρός - Επίκουρος Καθηγητής του Τμήματος Βιοϊατρικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Δυτικής Αττικής 

Όταν το βράδυ της 25ης Ιανουαρίου 2021,εν τη ρύμη του λόγου, ο καλός συνάδελφος και φίλος Διονύσης Αργυρός μου ανέφερε για το θάνατο της Χαράς, χάθηκε το έδαφος κάτω από τα πόδια μου .Μου φάνηκε σαν το πιο κακόγουστο αστείο που είχα ακούσει στη ζωή μου. «Δεν είναι δυνατόν» σκέφθηκα. Και όμως ήταν… Το διαδίκτυο αψευδής μάρτυρας. Η «Χαρούλα», όπως μου άρεσε να την αποκαλώ, δεν είναι πια μαζί μας.

Μαζί της μίλησα για τελευταία φορά τη Δευτέρα 13 Ιουλίου 2020 για ένα περιστατικό.

«Είμαι στη Σίκινο» μου είπε. «Την Τετάρτη θα είμαι στο Νοσοκομείο. Εφημερεύω κιόλας».

Πού να φαντασθώ ότι αυτό το ταξίδι ίσως να ήταν το τελευταίο της ζωής της. Πράγματι την Τετάρτη γύρισε.

«Ηταν απότομη και εκνευρισμένη» μου είπε η άρρωστη που της έστειλα.

«Η Χαρά;» αναρωτήθηκα. «Φαντάσου πώς θα τη φορτώθηκαν για να εκνευρισθεί».

Αυτό το κορίτσι που το πρόσωπό του ήταν συνώνυμο με το χαμόγελο και η παρουσία του απέπνεε αισιοδοξία και αγάπη για κάθε πάσχοντα αλλά και για κάθε άνθρωπο που τη συναναστρεφόταν. Πού να φαντασθώ ότι η Χαρά «επιμετρούσε το ζην».

Δεν μου ανέφερε τίποτε για το πρόβλημά της, ούτε και στους άλλους συναδέλφους, όπως εκ των υστέρων έμαθα. Έζησε το προσωπικό της δράμα με όρους αρχαίας τραγωδίας:

• «Ου τοι νομίζω σοφόν, όστις άδην εγγύς οντ’ οικτίζεται, το δείμα του ολέθρου νικάν,σωτηρίας άνελπις»

• Ευριπίδη: Ιφιγένεια εν Ταύροις

• Δεν θεωρώ σοφό, κάποιος που είναι κοντά στον Άδη να προσπαθεί να νικήσει το φόβο του θανάτου, με τον οίκτο των άλλων, ενώ δεν έχει ελπίδα σωτηρίας

Η Χαρά ήξερε .Ήταν τόσο καλή γιατρός , που δεν υπήρχε περίπτωση να μην ξέρει τα πάντα για την αρρώστια της και την πορεία που θα είχε. Σίγουρα δεν έτρεφε αυταπάτες. Και λόγω του τεράστιου ήθους της, κράτησε για τον εαυτό της τη δοκιμασία και για να μην πικράνει άλλα και για να μη δώσει το δικαίωμα σε κάποιους κακοήθεις να την οικτίρουν.

Από το μυαλό μου περνούν τα ανέμελα φοιτητικά χρόνια. Εκεί, στο εργαστήριο της Ιστολογίας, η αγαπημένη του φόβου και τρόμου της Ιατρικής, του Κοντόπουλου, που όμως, παρ' όλη την κακή του φήμη ήξερε να ξεχωρίζει τους πραγματικά καλούς.

Μετά, κάθε Τετάρτη βράδυ στα βραδινά του Γαρδίκα. Ανελλιπώς παρούσα στα μαθήματα του ιερού τέρατος της Ιατρικής, Τελειώνει το Πανεπιστήμιο τον Ιούλιο του 1980, στην πρώτη περίοδο και ξεκινά με την τότε ειδικότητα της μικροβιολογίας, ακολουθώντας τα βήματα της μητέρας της. Διορίζεται στην Αιμοδοσία του Μαιευτηρίου «Ελενα», σαν επιμελήτρια. «Ήταν η μόνη που με πλησίασε και με προσέγγισε, όταν πήγα σαν ειδικευόμενη» μου έλεγε μια γιατρός της Αιμοδοσίας στη ΣΩΤΗΡΙΑ.

Όμως η μικροβιολογία δεν τη γεμίζει, θέλει επαφή με τον άρρωστο. Θέλει το δόσιμο στον πάσχοντα, ένα χαρακτηριστικό συναίσθημα που μόνο δυο ειδικότητες μπορούν να το προσφέρουν. Η Παθολογία και η Γενική Οικογενειακή Ιατρική. Αλλά που και κάθε κλινικός κυρίως ιατρός μπορεί να το γευθεί αν παραμερίσει το «ειδικός» και κρατήσει το γιατρός. Κάνει λοιπόν Παθολογία, σαν δεύτερη ειδικότητα. Και δεν αναζητάει μια μεγάλη επώνυμη κλινική. Μένει στο ταπεινό αλλά τόσο ανθρώπινο ΑΜΑΛΙΑ ΦΛΕΜΙΓΚ την παλιά κλινική ΤΣΑΓΚΑΡΗ, όπου και εγώ είχα νοσηλεύσει τον πατέρα μου, πριν μπω στην Ιατρική. Όμως η δίψα για μάθηση είναι άσβεστη.

Φωτό: Αύγουστος 2018 - Έκπληξη από τους συναδέλφους στα γενέθλιά της

Εξειδίκευση και στις λοιμώξεις. Στον ΕΥΑΓΓΕΛΙΣΜΟ κοντά στον καθηγητή κ. Γ. ΣΑΡΟΓΛΟΥ, αλλά και στην πρώτη μας δασκάλα την κα ΕΥΑΓΓΕΛΙΑ ΣΙΟΥΛΑ και τον συζυγό της κ.Θ.ΓΟΥΝΑΡΗ στην Α΄Παθολογική. Και μετά, όπως λέει ο ομότιμος καθηγητής του ΑΠΘ κ.Δ.Καραμήτσος, σε ηλικία ασυνήθιστη για μετεκπαίδευση, αποφασίζει να πάει για ένα χρόνο στις ΗΠΑ.

Φωτό: Στο Grand Canyon

Ξαναγυρίζει και πάλι στο Αμαλία Φλέμιγκ και ασχολείται και με τον διαβήτη. Μαζί με τον αείμνηστο Δ. Βογιατζόγλου στήνουν το ιατρείο διαβητικού ποδιού. Και όταν ο Δ. Βογιατζόγλου «φεύγει» ξαφνικά λίγες μέρες μετά τη γιορτή του το 2009, αναλαμβάνει το Ιατρείο και το καθιερώνει. Και όλα αυτά ταπεινά και αθόρυβα. Χωρίς επιδείξεις χωρίς τυμπανοκρουσίες. Καμιά σχέση με τους πολυδιαφημιζόμενους ειδικούς.

Γίνεται ιδρυτικό μέλος της Επιστημονικής Εταιρείας Μελέτης του Διαβητικού ποδιού και μέλος του Διοικητικού της Συμβουλίου. Μάλιστα, συμμετέχει και στην διοργάνωση επιστημονικών συνεδρίων που είχαν ετήσιο χαρακτήρα μέχρι και το 2020, όπου ήταν παρούσα.

Σκύβει με στοργή πάνω στην πιο αποκρουστική επιπλοκή του διαβήτη, το διαβητικό πόδι και προσφέρει την ανακούφιση σε εκατοντάδες άτυχους συνανθρώπους μας.

Φοράει το δικό της λέντιο και βιώνει τον δικό της νιπτήρα. Μόνο που στη θέση των μαθητών και Αποστόλων, είναι οι «ελάχιστοι», εκείνοι προς τους οποίους η προσφορά θα μας αξιολογήσει και θα μας κρίνει. Και κάνει ένα δικό της κήρυγμα, ένα κήρυγμα που αποτυπώνεται σε μια νεκρολογία για έναν ιερέα που νοσήλευσε και αντιμετώπισε.

• Μια καταπληκτική γιατρός του νοσοκομείου Αμαλία Φλέμιγκ η κ. Χαρίκλεια Λούπα με την ομάδα της καθώς και ο καρδιολόγος Κώστας Σπερδούλης έκαναν ότι ήταν δυνατόν ιατρικώς, για να ελέγξουν την σοβαρά επιβαρημένη κατάσταση σου.

• Νεκρολογία στον π. Κωνσταντίνο Ζώη

• Σάμος

 Με όπλο την φωτογραφική της μηχανή λέει αυτό που εμείς χρειαζόμαστε χιλιάδες λέξεις να το πούμε. Μέσα από τις φωτογραφίες και τα γεγονότα στα οποία εστιάζει, δίνει τα μηνύματα που πρέπει.

Η έκθεση και το λεύκωμα «Μνήμες από τα χρόνια του Χανσεν» που έμελλε να είναι το κύκνειο άσμα της, ανέδειξε ένα ακόμη δράμα που βίωσε για αιώνες η ανθρωπότητα και η πατρίδα μας, και που τόσο δραματικά περιγράφεται ακόμα και στα Ευαγγέλια.

Και τι ειρωνεία… Με πόση χαρά υποδέχεται τη χρονιά που «έφυγε» το 2020…

Δεν θέλω να περιγράψω τη Χαρά με τα δικά μου αισθήματα και συναισθήματα. Προτίμησα να σταχυολογήσω μερικές φράσεις από την νεκρολογία της κας Σταυρούλας-Παναγιώτας Λόντου, συναδέλφου Παθολόγου στο Λαϊκό νοσοκομείο, τις οποίες προσυπογράφω :

• συνήθως αυτοί που αφήνουν τεράστιο έργο πίσω τους, καθ’ όλη τη διάρκεια της ζωής τους ζούσαν μέσα στη σκιά τους διότι τα φώτα της ματαιοδοξίας δεν τα είχαν ανάγκη. 

• η πιο μεγάλη απώλεια είναι για τους ασθενείς που φρόντιζε με αγάπη κάθε

ημέρα. 

 • μας ωθούσε να μελετήσουμε πάλι, να σκεφτούμε νέες ιδέες και να

κατανοήσουμε πως αν δεν αγαπήσουμε τον ασθενή μας δεν θα πάμε μπροστά

ποτέ.

• αν και άνθρωπος μοναχικός παρέμεινε πιστή και αφοσιωμένη σε όλα όσα

αγάπησε. 

•  πραγματικά αγαπούσε την επιστήμη της και τον άνθρωπο στην ολότητα του

• Ακέραιος χαρακτήρας που τίμησε με μοναδικό τρόπο αυτά που αγάπησε μέχρι

τέλους. Υποκλίνομαι στο μεγαλείο της ψυχής της.

Η Χαρά είχε όλα τα προσόντα να ακολουθήσει ακαδημαϊκή σταδιοδρομία. Δυστυχώς οι συγκυρίες δεν της το επέτρεψαν. Την θυμάμαι με πόση επαγωγικότητα δίδασκε τους νεότερους φοιτητές. Αλλά και οι ομιλίες της στα συνέδρια ήταν τόσο καλά δομημένες, που κάθε μια αποτελούσε κεφάλαιο πανεπιστημιακού συγγράμματος.

Φωτό: Το ΔΣ της Εταιρείας Μελέτης Παθήσεων Διαβητικού Ποδιού μετά από ένα ιδιαίτερα επιτυχημένο συνέδριο

Επειδή είμαι πολύ χαμηλά στην Ακαδημαϊκή Ιεραρχία έκανα μόνο αυτό που μπορούσα. Συνεργάσθηκα μαζί της σε κάποιες πτυχιακές εργασίες φοιτητών μου και την κάλεσα να γράψει ένα κεφάλαιο σε ένα συλλογικό τόμο που είχα την επιμέλεια. Για να παραμείνει ανεξίτηλο το αποτύπωμά της.

Αλλά και στο μικρό εκκλησάκι της Αγίας Δυνάμεως, που είναι μετόχι της Ι. Μονής Πεντέλης, στην οδό Μητροπόλεως στην Αθήνα, ένα λιτό προσκυνητάρι αφιερωμένο στον Αιγαιοπελαγίτη Ναξιώτη Αγιο Νικόλαο Πλανά που λειτουργούσε και εκεί μαζί με τον Παπαδιαμάντη και τον Μωραϊτίδη, θα θυμίζει πάντα τη Χαρά, όπως ταπεινά έζησε και όπως έκλεισε στην καρδιά της τους απλούς ανθρώπους.

Φωτό: Η Αγία Δύναμις

Και θα την αποχαιρετίσω με τους στίχους του συναπόφοιτού μου Βαρβακειώτη ποιητή Γ. Δροσίνη από το ποίημά του «Μήπως»

Μήπως ό,τι θαρρούμε βασίλεμα

Γλυκοχάραμα αυγής είναι πέρα;

Κι αντί νάρθει μια νύχτα αξημέρωτη

Ξημερώνει μια Αβράδιαστη μέρα;

Μήπως είναι η αλήθεια στο θάνατο

Κι η ζωή μήπως κρύβει την πλάνη;

Ο,τι λέμε πως ζει μήπως πέθανε

Κι είναι αθάνατο ό,τι έχει πεθάνει;

Χαρούλα, η έλλειψη της φυσικής σου παρουσίας μας γεμίζει θλίψη. Σε αγαπήσαμε, σε αγαπάμε και θα σε αγαπάμε πάντα. Θα είσαι πάντα ολοζώντανη στις καρδιές μας.

 Αιωνία σου η μνήμη και ΚΑΛΗ ΑΝΑΣΤΑΣΗ!