Τα χρόνια του «What?» - Της Ρέας Βιτάλη

Πόσοι έπεσαν επάνω σε έναν άνθρωπο και πόσοι πυροβολισμοί σε έναν σκοτωμένο για να τον σκοτώσουν περισσότερο; Και γιατί όλα αυτά; Δέκα πυροβολισμοί, δέκα «what?». O άνθρωπος μπροστά στο αδιανόητο, αυτό που δεν το χωράει ο νους του, αυτό που στεγνώνει τις λέξεις του στο στόμα και δεν αρθρώνεται παρά μόνο μία!

 Ούτε ξέρω πόσα «what?» ούρλιαζε η γυναίκα ενώ παρακολουθούσε τον φόνο του Αλεξ Πρέτι, του 37χρονου αμερικανού νοσηλευτή, από ομοσπονδιακούς πράκτορες στη Μινεάπολη. Εκείνο το «what?» εξέφραζε τη φωνή της ψυχής όλων μας. Ολων των υγιών οργανισμών που αντιλαμβάνονται ακόμα τον φόνο ανθρώπου ως φόνο και όχι ως έργο στο Netflix.

Δέκα πυροβολισμοί, δέκα «what?».

Δηλαδή, ο άνθρωπος μπροστά στο αδιανόητο, αυτό που δεν το χωράει ο νους του, αυτό που στεγνώνει τις λέξεις του στο στόμα και δεν αρθρώνεται παρά μόνο μία!

Μία που περικλείει χίλιες! What?

Πόσοι έπεσαν επάνω σε έναν άνθρωπο και πόσοι πυροβολισμοί σε έναν σκοτωμένο για να τον σκοτώσουν περισσότερο; Και γιατί όλα αυτά; Μελετήστε λέξη λέξη την ανακοίνωση του αρμόδιου υπουργείου «φαίνεται πως πρόκειται για μια κατάσταση στην οποία ένα άτομο ήθελε να προξενήσει τη μέγιστη ζημιά και να σκοτώσει μέλη των δυνάμεων τάξης».

Η πληθωρικότητα της Αμερικής, όπως στις μερίδες των φαγητών της, ικανές να θρέψουν όλον τον πλανήτη δέκα φορές, αλλά ωστόσο μαγειρεύονται για να τα πετάνε ή να δημιουργούν απαθή παχύδερμα που παρακολουθούν έργα με πυροβολισμούς. Ολα συνδέονται.

Η ανακοίνωση είναι έτσι που να αποδίδει το «χιουτζ!» Ολα χιουτζζζ!!! Οχι την αλήθεια. Να διευκρινίσουμε ότι το υπουργείο δεν διευκρίνισε αν ο Πρέτι κρατούσε όπλο στο χέρι εκείνη τη στιγμή, αν και έδειξαν φωτογραφία ενός όπλου που κατείχε με άδεια.

Ο Αλεξ Πρέτι, ένας ευσυνείδητος νοσηλευτής, υπερ-σκοτώθηκε αφού διαπληκτίστηκε με τους ομοσπονδιακούς πράκτορες της ομάδας ICE (αστυνομία μετανάστευσης). Tα βίντεο που εμφανίστηκαν δείχνουν έναν άνδρα που κρατάει ένα τηλέφωνο στο χέρι σε έναν χιονισμένο δρόμο, να βιντεοσκοπεί ενόπλους με πολιτικά αλλά και γιλέκα που γράφουν «Αστυνομία», ενώ εκείνος συμμετέχει σε μια διαδήλωση και βοηθάει τη ροή της κυκλοφορίας της.

Οταν ένας αστυνόμος ρίχνει μια διαδηλώτρια στο έδαφος, εκείνος παρεμβαίνει, σπεύδει να της σταθεί, συμπαρασταθεί. Οι αστυνόμοι τού ρίχνουν δακρυγόνα στο πρόσωπο. Ενας εκ των πρακτόρων ρίχνει τον Πρέτι στο έδαφος και τον καθηλώνει ενώ ομάδα ανδρών πέφτουν επάνω του για να του περάσουν χειροπέδες. Τον πυροβολούν εξ επαφής, τον σκοτώνουν. Οι πράκτορες παραμερίζουν και συνεχίζουν να πυροβολούν, πυροβολούν, πυροβολούν, πυροβολούν δέκα φορές πυροβολούν, το ακίνητο σώμα. Όσες και οι φορές που ακούγεται το «what?» μιας γυναίκας που παρακολουθεί.

Ενα «what», αδιανόητο, που περιλαμβάνει, γαμώτο, ακόμα και τη συμμετοχή σε διαδήλωση; Ενα «what» που περιλαμβάνει και τον θάνατο της Ρενέ Γκουντ, μιας Αμερικανίδας που πυροβολήθηκε και σκοτώθηκε στις 7 Ιανουαρίου, πάλι από ομοσπονδιακούς πράκτορες, στην ίδια πόλη. Αυτά που ο Μπαράκ Ομπάμα χαρακτήρισε «θεμελιώδεις αξίες». Διαφύλαξη θεμελιωδών αξιών. Αλλά που και οι Δημοκρατικοί έπαιξαν ως αθώα παιδάκια με τη φωτιά ενός Μπάιντεν… Τι να τα λέμε; Οι θεμελιώδεις αξίες που για χρόνια, βήμα βήμα κατακτήσαμε, αξιωθήκαμε να κατακτήσουμε, όταν παίρνουν φωτιά καιγόμαστε όλοι. Δεν υπάρχουν τυχεροί και άτυχοι. Οι ολιγαρχίες παρελαύνουν.

Το «what?» εκείνης της άγνωστής μου γυναίκας, ως μια κραυγή, στρίβει μαχαίρι στο μυαλό μου. Κάθε μέρα, κάθε ώρα, κάθε νέα τρέλα που αναστατώνει το Σύμπαν, η ελαφράδα για όλα τα σοβαρά, οι κουβέντες οι καουμπόικες που πάνε μπρος – πίσω, πόλεμοι που χειροκροτούνται ως ειρήνη και βία, βία, βία, εις δόξαν βίας… Ολα συγκεχυμένα, ανάκατα, χύμα… Πολύ καιρό ψάχνω τη λέξη που θα χαρακτήριζε την εποχή μας. Τη βρήκα: What? What? Σαν λόξιγκας. Χωρίς χρόνο επεξεργασίας από τον νου. Κολλημένοι στο «Αναυδοι».

ΥΓ. Η μόνη σανίδα είναι η συνειδησιακή ενδοσυνεννόηση πολιτών. Ο τρόπος που ενωνόμαστε, χωρίς να το συνεννοηθούμε, σε κάθε «What?». Ο κοινός κωδικός στο «what?» για αδιανόητα. Πια συνεννοούμαστε αδιανόητα. 

Πηγή: Protagon.gr