Οι αυταπάτες του «προοδευτικού χώρου» - Του Χρήστου Μπουσιούτα

Κακός δεν είναι μόνο εκείνος που σε ρίχνει στον λάκκο με τα φίδια. 

Περισσότερο κακός είναι εκείνος που σε πείθει ότι ο λάκκος δεν έχει φίδια.

Τώρα που αποκαλύπτονται τα σχέδια και οι προθέσεις, αλλά και η ιδεολογική ταυτότητα της κυρίας Καρυστιανού, ίσως οι υποστηριχτές της του «προοδευτικού» χώρου, (γιατί η ακροδεξιά μπορεί να πανηγυρίζει που βρήκε τον γνήσιο εκφραστή της), να αντιληφθούν έστω και αργά τον «λάκκο» στον οποίο έπεσαν.

Ακόμα και αν δεν θέλουν να παραδεχτούν την πλάνη τους τουλάχιστον ίσως πάψουν να βρίζουν όσους τους προειδοποιούσαν για την ύπαρξή της.

Δεν αναφέρομαι φυσικά σε συγνώμες, γιατί είναι μάλλον άγνωστη λέξη γι' αυτούς, γιατί η συγνώμη προϋποθέτει μνήμη, λογική και ευθύνη.

Αλλά είναι δύσκολο να βρεθούν αυτά, όταν το μυαλό είναι γεμάτο φανατισμό και τοξικότητα.

Όσοι θεώρησαν ότι η αγανάκτηση αρκεί για να θεωρηθεί κάποιος προοδευτικός, τώρα βρίσκονται μπροστά σε κάτι πολύ δυσάρεστο.

Δεν εξαπατήθηκαν απλά, αλλά συνέργησαν σε ακρότητες γιατί εκείνο που τους ενδιέφερε δεν ήταν η αλήθεια, αλλά το αφήγημα.

Πίστεψαν σε ψέματα χωρίς να ερευνήσουν, υιοθέτησαν συμπεριφορές χωρίς να σκεφτούν και επιτέθηκαν σε όσους τόλμησαν να μιλήσουν γι' αυτά που έβλεπαν να έρχονται.

Ένα από τα πολλά παραδείγματα πλάνης η βουλευτίνα του «προοδευτικού χώρου» κυρία Ακρίτα που υποστήριζε: «Θα ψήφιζα Καρυστιανού για πρωθυπουργό».

Και λίγο αργότερα μετά τις δηλώσεις της για τις αμβλώσεις, προσπαθεί να την απαξιώσει.

«Η πρόσφατη δήλωση της Μαρίας Καρυστιανού ότι οι αμβλώσεις πρέπει να τεθούν σε «δημόσια διαβούλευση» δεν είναι απλώς ατυχής: είναι βαθιά πολιτική και επικίνδυνη. Πρόκειται για μια σκοταδιστική αντίληψη που ιστορικά συνδέεται με θεοκρατικά καθεστώτα, τον βαθύ αμερικανικό Νότο και την τραμπική ιδεολογία».

Όλοι όσοι την υποστήριζαν και έτρεχαν απ’ πίσω της να κλέψουν λίγο από την λάμψη της, τώρα που διαπίστωσαν τις πραγματικές της προθέσεις την πυροβολούν.

Όσο η κυρία Καρυστιανού λειτουργούσε ως σύμβολο οργής απέναντι στο «σύστημα», όλα συγχωρούνταν. Και οι θεωρίες και οι ακρότητες.

Τώρα, οι ίδιοι που την αποθέωναν, την καταγγέλλουν.

Οι ίδιοι που την χειροκροτούσαν, την δείχνουν με το δάχτυλο όχι από διάθεση αυτοκριτικής, αλλά από τον φόβο των χαμένων ποσοστών.

Η ιστορία έχει δείξει ότι ο «προοδευτικός» χώρος δεν κινδυνεύει από τους επικριτές του.

Κινδυνεύει από την ευκολία με την οποία οι οπαδοί του βαφτίζουν ως «ηγέτη» όποιον εκμεταλλεύεται μια κρίση χωρίς να αναζητούν την αλήθεια πίσω από τα συνθήματα.

Και όταν αυτή η «αυταπάτη» καταρρεύσει, όπως συνέβη και στο πρόσφατο παρελθόν, δεν κάνουν καμία αυτοκριτική και αποσιωπούν τις ευθύνες.

Το μόνο που κάνουν είναι να περιμένουν την επόμενη κρίση, να βαφτίσουν ως Μεσσία κάποιον άλλον για να ξεχάσουν τον προηγούμενο.

Οι αυταπάτες του «προοδευτικού χώρου» είναι επαναλαμβανόμενες.

Αλλάζουν τα πρόσωπα, αλλά όχι οι μηχανισμοί.

Κάθε φορά το ίδιο μοτίβο. Μια κρίση, μια αγανάκτηση, ο σκοπός που αγιάζει τα μέσα, ένας «εκφραστής» που θα βαφτιστεί «σωτήρας» για να φέρει την τιμωρία και την κάθαρση.

Και όσο αναποτελεσματικό είναι το υπάρχον σύστημα τόσο ανεβαίνουν τα ντεσιμπέλ της υπερβολής και της διαστρέβλωσης.

Έτσι ο «προοδευτικός χώρος»  παύει να είναι αξιακός και μετατρέπεται σε έναν τυφλό μηχανισμό ανατροπής, όπου ο σκοπός προηγείται των αξιών και η διαφορά από τον αντίπαλο μηδενίζεται.

Γιατί η οργή και η αγανάκτηση δεν εντάσσονται σε κάποιο πολιτικό πλαίσιο ούτε έχουν ιδεολογική προσέγγιση, είναι κατά βάση συναισθήματα που μπερδεύουν την σκέψη.

Και η ιστορία δεν γράφεται από αγανακτισμένους που καταπίνουν αμάσητα ψέματα. Γράφεται από εκείνους που ερευνούν την αλήθεια και αμφισβητούν τις «αγνές» προθέσεις που γεννούν αμφιβολίες ότι άλλα κρύβουν πίσω τους.

Κάπως έτσι, κάθε ψέμα που ανατρέπεται αποσιωπάται, κάθε ακρότητα ξεπλένεται και κάθε τοξικότητα κρίνεται «αναγκαία» γιατί ο σκοπός δεν είναι η κάθαρση, αλλά πως θα αλλάξει το υπάρχον σύστημα με όποιον τρόπο και όποιο τίμημα.

Και έτσι ο «προοδευτικός χώρος» ηττάται για άλλη μια φορά, όχι μόνο γιατί πίστεψε ξανά σε «ουτοπίες», αλλά και γιατί θεωρεί προδότες όσους αμφισβητούν, εχθρούς όσους διαφωνούν και υπερασπιστές του συστήματος όσους αναζητούν την αλήθεια.

Και το χειρότερο, τρέμει όσους τολμούν αυτή την αλήθεια να την ορίσουν διαφορετικά.