Ο πιο ασάπιστα σάπιος - Της Ρέας Βιτάλη
Την είδε «Τσε», βάρεσε «μεγαλείο». Εκεί αιώνια «Αυτοδοξάζεται». Θα τον έλεγες ξύλο απελέκητο, θα τον κορόιδευες ως στουρνάρι, αλλά «εστέφθη» με έντεκα δολοφονίες. Φαντάσου! Γάτα να τραυματίσεις με το αυτοκίνητο, θα το κουβαλάς αιώνια. Ετούτος, αβασάνιστος. Ιδιος...
Συνήθως παρατηρούμε στα πρόσωπα των ανθρώπων την επέμβαση του χρόνου να αλλοιώνει, να αλώνει, φορές φορές να ασχημονεί, μπορεί σε μερικούς και να γλυκαίνει, σίγουρα πάντως να αλλάζει τα χαρακτηριστικά. Στιγμιαία, μας μελαγχολεί η επέλασή του, αλλά εν σοφία χαίρεσαι το δώρο της ζωής επί του θανάτου. Έτσι παίζεται το παιχνίδι.
Χαρακτηριστικός ο διάλογος δυο σπουδαίων ηθοποιών όταν συναντήθηκαν ύστερα από χρόνια και είπε ο ένας «Α, ρε Αλέκο! Γεράσαμε…» και του απάντησε ο άλλος «Ευτυχώς, γιατί αλλιώς θα είχαμε πεθάνει». Μα σε τούτον εδώ, όπως σοκαρισμένη τον παρατηρούσα στο ντοκιμαντέρ του Αλέξη Παπαχελά, συνέβη κάτι φρικώδες. Έμεινε ίδιος. Αναλλοίωτος χρόνου και απόψεων. Ένας ίδιος, παρέα μόνο με τον άρρωστο ναρκισσισμό του και με την πιο άγρια για άνθρωπο αναπηρία. Αυτήν τής μη παραγωγής ντροπής και τύψεων.
Το μυαλό του ανθρώπου είναι ζωντανός οργανισμός. Δουλεύει, υγραίνεται με «μήπως;», με «αν», με «γιατί;», κουνιέται, πάλλεται, γυρίζει μπρος πίσω, αμφισβητεί, λαμβάνει καινούργια στοιχεία, πετάει παλιά, μετατοπίζεται. Είναι υγεία.
Το δικό του, αρχή και τέλος, ίδιο σημείο. Την είδε «Τσε», βάρεσε «μεγαλείο». Εκεί αιώνια «Αυτοδοξάζεται». Θα τον έλεγες ξύλο απελέκητο, θα τον κορόιδευες ως στουρνάρι, αλλά «εστέφθη» με έντεκα δολοφονίες. Φαντάσου! Γάτα να τραυματίσεις με το αυτοκίνητο, θα το κουβαλάς αιώνια. Ετούτος, αβασάνιστος. Ίδιος.
Βαθιά, κατάβαθα πονάει η ψυχή μου τους συγγενείς τόσων δολοφονημένων. Έντεκα δολοφονημένων από τα δικά του χέρια! Ανάμεσά τους και μια «Παράλληλη απώλεια», όπως είχε αποκαλέσει τον έναν νεκρό εκ των άλλων δέκα… Ε, τη δικαιούταν, αναλογικά στους έντεκα φόνους, τη μία αστοχία! Όσο δοξαστικά αλάνθαστος και να είναι!..
Βαθιά, κατάβαθα πονάει η ψυχή μου τους συγγενείς τόσων δολοφονημένων. Τι φρικτή δοκιμασία κλήθηκαν ακόμα μια φορά να υποστούν! Μια τόση δα παρηγοριά, έστω στιγμιαία, ξεδιψάει αιώνια –σχεδόν δικαιωματικά– την ψυχή των ανθρώπων, όπως και συνοψίζεται στη φράση «Να σαπίσει στην φυλακή»… Μα, παρουσιάζεται μπροστά τους ετούτος. Ο πιο ασάπιστα σάπιος. Καταραμένα ίδιος.
ΥΓ. Θυμάμαι πάντα τα λόγια κάποιου σημαντικού μου: «Για ό,τι κάνεις, να ελέγχεις βαθιά συνειδησιακά την πρόθεσή σου». Τρέμω τη στιγμή που η πρόθεση θα είναι θολή. Μακάρι στον Αλέξη Παπαχελά να είναι καθαρή, γιατί ο συνειδησιακός βασανισμός είναι ζόρικο πράγμα. Άραγε, πώς είναι να λείπει ο λόγος των ελλήνων συγγενών και να περισσεύει του Κουφοντίνα;
Πηγή: Protagon.gr
Nina Litvinova: In Memoriam
- Δημοφιλέστερα
