Επέτειος: Κλειστές τράπεζες… (Εκείνη η σιωπή) - Της Ρέας Βιτάλη

 «Τρέχουμε στα ATM». Ουρές. Οι πιο σιωπηλές ουρές που έχω στηθεί στη ζωή μου. Μια σιωπή που έκοβε σαν ξυράφι. Απονα αποτελεσματικά. Βλέπεις το αίμα και μετά αντιλαμβάνεσαι τη ζημιά. Εκείνη η σιωπή έχει στοιχειώσει μέσα μου. Ο πιο φωνακλάδικος λαός, ο λαός που αν αργήσεις την εκκίνηση σε φανάρι, θα τινάξει τον αέρα στο κορνάρισμα...

 Εντεκα χρόνια πριν. Πέρασαν έντεκα χρόνια! Το συλλογικό τραύμα μας. Συλλογικό; Ηταν, άραγε, τέτοιο για όλους; «Εκλεισαν οι τράπεζες». Μάρμαρο. «Δηλαδή;» ένα «δηλαδή» που βούιζε στο αφτί σαν ενοχλητικό κουνούπι μια νύχτα. Και μπαίναμε σε νύχτα αλλά ήταν τέτοιας δύναμης η σφαλιάρα, που ήθελες ώρα να εννοήσεις, όχι να συνειδητοποιήσεις. Σάμπως το είχαμε ξαναζήσει;

Τι να σήμαινε αυτό; Μάρμαρο. Πάγος. Και μετά; Ενας ξεσήκωνε τον άλλον «Τρέχουμε στα ATM». Ουρές. Οι πιο σιωπηλές ουρές που έχω στηθεί στη ζωή μου. Μια σιωπή που έκοβε, σαν ξυράφι στο χέρι. Απονα αποτελεσματικά. Βλέπεις το αίμα και μετά αντιλαμβάνεσαι τη ζημιά. Εκείνη η σιωπή έχει στοιχειώσει μέσα μου.

Ο πιο φωνακλάδικος λαός, ο λαός που αν αργήσεις την εκκίνηση σε φανάρι, θα τινάξει τον αέρα στο κορνάρισμα… Παρέμενε για ώρες ανατριχιαστικά αμίλητος, ενδοσκοπικά σιωπηλός. Αρκετοί, ως ενώπιον, πια, των ευθυνών τους.

Στο σημείο που η ζωή σου λέει στο αυτί: «Game is over, φιλαράκο» ή αλλιώς «Επαιξες κι έχασες», ακόμα καλύτερα «Υπάρχουν και συνέπειες». Οι παρορμητικοί, οι εκρηκτικοί, οι ανάλαφροι ψήφου, οι «δεν βαριέσαι!», οι «Και τι έχω να χάσω;». Οι αδούλευτοι. Οι Ζορμπάδες οικονομίας. Οι περισσότεροι διατρανώνοντας «Οχι».

Μα ήταν και οι άλλοι. Αυτούς θα τιμώ αιώνια. Αυτούς, βαθιά θα συμπονάω, με συμπόνια διαρκείας. Που είχαν αίσθηση, που είχαν αντίληψη, που ένας εσωτερικός συναγερμός τους χτυπούσε για χρόνια, ότι στραβά αρμενίζαμε και ότι τα «πάρτι», κάποτε, αιματηρά τελειώνουν. Αυτοί που είχαν να χάσουν… 

Οχι στεγνά ιδιοτελώς, αλλά μέσα από μια διαδικασία, συνεπούς, ευσυνείδητης πορείας, κυρίως στον ιδιωτικό τομέα, μα κατ’ εξαίρεση και στον δημόσιο, με εργασία και δημιουργία, ήτοι ως χρήσιμα γρανάζια μηχανής-κοινωνίας, που ιδιωτεύει παράγει, εμπορεύεται, προσφέρει δουλειά και ευκαιρία και λαμβάνει αντιστοίχως δουλειά και ευκαιρία, που πληρώνει φόρους, κατανοεί στοιχειώδεις κανόνες οικονομίας, που ψάχνει την Ιστορία και έχει τη βεβαιότητα ότι η Γη γυρίζει. Οι τού «Ναι». Αυτούς βαθιά θα συμπονώ και θα τιμώ. Γιατί;

Επειδή η σιωπή των πρώτων ενείχε τσαντίλα. Ενείχε συναισθήματα παιδιού που του σταμάτησαν το παιχνίδι. Ηταν ένας θυμός, μόνο, επιφάνειας. Ανεπεξέργαστος εσαεί. Αμελέτητος. Ασοφος, Ασπούδαστος. Ενώ των δε ενείχε βαθύ πόνο. Καθαρό. Εν τω βάθει και συγκινητική υπομονή για τον συμπολίτη που δεν είχε αντίληψη. Στοιχεία κατανόησης ότι δεν είμαστε όλοι ίδιοι, ούτε και ίδια σκεφτόμαστε.

Είχε στοιχεία γονιού, που ευεργετεί, επιτρέποντας -περιμένοντας- το παιδί του να ωριμάσει μέσα από την ωμότητα της αλήθειας, όπως συν τω χρόνω, θα του παρουσιαστεί (αν έχει μάτια να τη δει) αλλά και την πληρωμή των συνεπειών κάθε πράξης του. Αυτό το κομμάτι κοινωνίας τιμώ και θα τιμώ αιώνια. Είναι οι ίδιοι που μετρήθηκαν ως 38%. Δεν είναι και λίγοι!

Είναι, όμως και οι ίδιοι, που άκουσαν με τα αυτιά τους τον Αλέξη Τσίπρα να δηλώνει: «Το λάθος που αναγνωρίζω είναι ότι δεν έκλεισα νωρίτερα τις τράπεζες». Και τον παρακολουθούν να εμφανίζεται απαστράπτων ως νέος αστέρας! Πώς να μην τους συμπονώ; Πώς να μη μας συμπονώ;

Οχι για την επανεμφάνιση του Αλέξη Τσίπρα, αλλά για την τόσο χαμηλή αυτοεκτίμηση και τη ρηχή μνήμη. «Και τι έχω να χάσω;». Πάλι με ανασηκωμένους ώμους θα αναρωτιούνται. Ενώ οι λοιποί θα σκεφτόμαστε σιωπηλοί… Ακόμα; Ακόμα, ρε φίλε! Ακόμα δεν κατάλαβες;

 ΥΓ. Μας οικτίρω για το πολιτικό μας «σύστημα», που δεν είναι άξιο να μας ευεργετήσει ούτε καν με μια υγιή, δυναμική αντιπολίτευση. 

Πηγή: Protagon.gr