Από τη Marfin στο Ρέντη - της Χριστιάννας Λούπα

Αγγελική Παπαθανασοπούλου, Επαμεινώνδας Τσάκαλης, Παρασκευή Ζούλια, Γιώργος Σκυλογιάννης, Ιωάννης Ευαγγελινέλης. Τι κοινό έχουν; Όλοι το ξέρουμε: Χάθηκαν άδικα. Πέντε νέοι άνθρωποι μέσα σε λιγότερο από έναν χρόνο. Θα μπορούσε, άραγε, να είχε αποφευχθεί το κακό;

Στις 5 Μαΐου 2010, ξέσπασε η φωτιά στη Marfin της οδού Σταδίου, μετά από μολότοφ που πέταξαν κάποιοι δολοφόνοι μέσα στο κτίριο. Από εκεί και πέρα ένας συνδυασμός γεγονότων, συγκυριών και παραλείψεων είχαν ως καταληκτικό αποτέλεσμα το θάνατο των τριών εργαζομένων. Το πόρισμα της Επιθεώρησης Εργασίας, που εκδόθηκε τον περασμένο Σεπτέμβριο, καταγράφει ότι η μοναδική έξοδος κινδύνου στο υποκατάστημα ήταν κλειδωμένη και το τηλεχειριστήριο που θα μπορούσε να την ανοίξει είχε χαθεί, ενώ η τραγωδία θα μπορούσε ενδεχομένως να είχε λάβει μεγαλύτερες διαστάσεις αν δεν είχε μείνει συμπτωματικά ανοιχτή μια πόρτα διαφυγής, που σύμφωνα με τους κανονισμούς θα έπρεπε να ήταν κλειστή.

Επί πλέον, το πόρισμα αναφέρει την έλλειψη πιστοποιητικού πυρασφάλειας, αλλά και την παράλειψη καταρτίσεως σχεδίου εκ μέρους του εργοδότη για παρόμοιες περιπτώσεις και διενέργεια ασκήσεων.

Ας μη γελιόμαστε βέβαια, γιατί δυστυχώς ελάχιστα δημόσια ή ιδιωτικά κτίρια, σχολεία κλπ, πληρούν τις προϋποθέσεις ασφαλείας και οι εργαζόμενοι ή οι μαθητές μάλλον δεν έχουν κάνει ποτέ ασκήσεις ετοιμότητας, με αποτέλεσμα να κλαίμε πάντα εκ των υστέρων.

Για το μακελειό στο Ρέντη επίσης πολλά λέγονται, κανείς όμως δεν μπορεί να πει με βεβαιότητα τι ακριβώς συνέβη. Γνωρίζουμε βέβαια ότι το επάγγελμα του αστυνομικού ενέχει μεγάλο ποσοστό κινδύνου - ιδίως γι αυτούς που βρίσκονται πάνω σ’ ένα δίκυκλο – αφού καθημερινά οι αστυνομικοί έχουν να αντιμετωπίσουν κάθε είδους κακοποιούς και εγκληματίες. Η υπηρεσία όμως οφείλει να τους παρέχει τη μέγιστη δυνατή προστασία, εκπαίδευση, αλλά και εξοπλισμό κι όχι να τους πετά σαν τα πρόβατα στο στόμα του λύκου. Το κάνει;

Είναι κοινό μυστικό στους παροικούντες την Ιερουσαλήμ άλλωστε, ότι οι άνδρες της Ομάδας ΔΙ.ΑΣ. αγοράζουν μόνοι τους την εξάρτυση που χρειάζονται, από κράνη μέχρι αλεξίσφαιρα γιλέκα, γιατί όπως ισχυρίζονται τα παρεχόμενα από την ΕΛ.ΑΣ. δεν είναι τα ενδεικνυόμενα.

Όσον αφορά την επιχείρηση αυτή καθ’ εαυτή, τι πήγε στραβά τελικά; Η αστυνομία είχε από την πρώτη στιγμή την περιγραφή και τον αριθμό του τζιπ των δραστών, το οποίο οι πληροφορίες λένε ότι είχε εμπλοκή και στη μεγάλη ληστεία στα Άσπρα Σπίτια. Ενώ τρία περιπολικά κάλυπταν τους μοτοσικλετιστές ωστόσο, πώς οι τελευταίοι βρέθηκαν ακάλυπτοι στην οδό Περικλέους; Και το ένα περιπολικό, πώς βρέθηκε με αναμμένο φάρο, αφού όλα έπρεπε να τον έχουν σβηστό, ώστε να μη γίνουν αντιληπτά;

Μοιραία λάθη των ίδιων των αστυνομικών ή των επικεφαλής της επιχείρησης;

Ένα είναι σίγουρο: Δύο παλικάρια έφυγαν απ’ τη ζωή με είκοσι τρείς σφαίρες, στα είκοσι τρία τους…Δυο μάνες γεύτηκαν τον μέγιστο πόνο, φίλοι και οικογένειες θρηνούν. Συνάδελφοι οργισμένοι, που μπορεί να ήταν αυτοί στη θέση τους, έχουν ορκιστεί να πιάσουν τους δολοφόνους. Είναι ζήτημα τιμής.

Εμείς σαν απλοί πολίτες αναρωτιόμαστε: Πώς έγινε έτσι η μικρούλα η Ελλάδα μας; Από τη μια εμείς οι ίδιοι καίμε τους συμπολίτες μας, από την άλλη ανεξέλεγκτοι εγκληματίες, εγχώριοι και εισαγόμενοι, γαζώνουν τους αστυνομικούς και γίνονται άφαντοι, όπως είχαμε συνηθίσει να βλέπουμε μόνο στις αμερικάνικες ταινίες. Κι επί πλέον, τα ταμεία άδειασαν, οι απατεώνες πλούτισαν, οι ξένοι μας λοιδορούν, οι άστεγοι πληθαίνουν, οι μετανάστες περιφέρουν τη δυστυχία τους αναζητώντας στον ήλιο μοίρα, ο κόσμος αγανακτεί επί δικαίων και αδίκων και μέσα σ’ όλο αυτό το παζολινικό σκηνικό, η χώρα κατρακυλά με σπασμένα τα φρένα στο απόλυτο έρεβος.

Τι κάναμε λάθος, λοιπόν;

Πώς μεταλλάχτηκε έτσι η Ελλάδα;

Κάποια Κερκόπορτα αφήσαμε ανοιχτή, αδέρφια και μπήκαν οι γενίτσαροι και την πήραν την Πόλη.

Χριστιάννα Λούπα