Ασπρομάλλη μου πατέρα

Μια γιορτή που πέρασε δίχως δημοσιότητα

Τα τελευταία χρόνια άρχισε να γιορτάζεται η ημέρα και η γιορτή του πατέρα στις 21 Μαΐου γιορτάζουν όλοι οι πατεράδες, νέοι και ηλικιωμένοι. Πολύ καλή ιδέα και απόφαση για να τιμήσουμε και τον πατέρα μια φορά τον χρόνο, που μας έφερε στη ζωή και μόχθησε και αγωνίστηκε για την επιβίωσή μας. Και το αξίζει.

Ο Θεός, σαν άνδρα τον έπλασε με μεγαλύτερη σωματική δύναμη και αντοχή από την γυναίκα, για να μπορεί όταν γίνει πατέρας, να σηκώνει τα οικογενειακά βάρη. Αυτόματα λοιπόν μπαίνει στο τιμόνι της οικογένειας και πρέπει να το κρατάει γερά και σταθερά με τα στιβαρά του χέρια.
Είναι ο πατέρας, γίνεται ο αρχηγός της οικογένειας, ο προστάτης, η κεφαλή της οικογένειας, ο «πατήρ φαμίλιας» και όταν μεγαλώσει η οικογένεια με παιδιά και εγγόνια είναι ο πατριάρχης της οικογένειας. Ο λόγος του, οι αποφάσεις που παίρνει και οι πράξεις του, συνδέονται πάντα με την γνώση, την εμπειρία του, την αγάπη και την στοργή προς την οικογένειά του. Δεν είναι εκδηλωτικός, αισθάνεται όμως υπεύθυνος για όλους και για ό,τι αφορά την οικογένεια, είναι πιστός στο καθήκον του σαν πατέρας. Φροντίζει με όλες του τις δυνάμεις, να μην τους λείψει τίποτε, να μην αρρωστήσουν και χαίρεται όταν γυρίζοντας από την δουλειά του, τα βρίσκει όλα καλά και σωστά.

Όνειρό του, να μεγαλώσουν με το καλό τα παιδιά του και να γίνουν χρήσιμοι και τίμιοι πολίτες μέσα στην κοινωνία με αυτό το στόχο και σκοπό, μοχθεί και παλεύει σε όλη του τη ζωή, όπου και αν εργάζεται στο χωράφι, στο μαγαζί, στο εργοστάσιο, στις οικοδομές, στο εργοτάξιο, στην επιχείρηση, στην θάλασσα, στο γραφείο, παντού και πάντα ο νους του είναι στην οικογένειά του, που έχει καθήκον να συντηρεί και να φροντίζει.

Και η οικογένειά του – σύζυγος και παιδιά – αισθάνονται σίγουροι και ξένοιαστοι, δεν φοβούνται τίποτα, επειδή ξέρουν ότι το τιμόνι στο καράβι της οικογένειας το κρατά σταθερά και γερά ο πατέρας. Μεγάλη δυστυχία και απώλεια για την οικογένεια είναι, αν χάσει πρόωρα τον αρχηγό και προστάτη της, τον πατέρα.

Όταν ύστερα από καιρό μεγαλώσουν τα παιδιά του και αποκατασταθούν στην κοινωνία όπως επιθυμούσε, η χαρά του είναι πολύ μεγάλη.

Αυτός – τώρα πια συνταξιούχος, με μικρή ή μεγαλύτερη σύνταξη, με άσπρα τα μαλλιά του, κουρασμένος και ανήμπορος σωματικά από τα ίχνη που άφησαν τα χρόνια, αλλά πολύ ευχαριστημένος, ικανοποιημένος και χαρούμενος. Δοξάζει τον Θεό που τον αξίωσε να εκπληρώσει τους πόθους του, να δει βαθιά ριζωμένο το οικογενειακό του δέντρο, να βγάζει καινούργια κλαδιά και φύλλα και να μεγαλώνει.

Στην σημερινή εποχή οι νέοι πατεράδες είναι λίγο διαφορετικοί. Έχουν όλα όσα είχαν οι πατέρες των περασμένων χρόνων και κάτι παραπάνω, οι παλαιοί ήταν αυστηροί, δεν ήταν εκδηλωτικοί, αγαπούσαν πού τα παιδιά τους, αλλά δεν το έδειχναν, τα παιδιά τους φοβούνταν κάπως και μόνο η φράση της μαμάς: «θα το πω στον μπαμπά το βράδυ» τα έκανε να φοβούνται να τον αντικρύσουν, κι αυτοί κουρασμένοι και ταλαιπωρημένοι από την ολοήμερη δουλειά, δεν μπορούσαν ν’ ασχοληθούν, να τα’ ακούσουν και να παίξουν μαζί τους.

Ήταν βέβαια και οι συνθήκες της ζωής διαφορετικές. Τώρα οι νέοι πατέρες, βρίσκουν αρκετό καιρό και ασχολούνται με το μεγάλωμα των παιδιών τους από την βρεφική ακόμη ηλικία. Παίζουν μαζί τους, τα βγάζουν βόλτα με το καρότσι, αργότερα από το χεράκι, τα συνοδεύουν στο σχολείο, στην εκκλησία, τα παίρνουν μαζί τους στο γήπεδο να παρακολουθήσουν ποδόσφαιρο ή κάτι άλλο και γίνονται σιγά – σιγά φίλοι.

Είναι και ότι πολλές σημερινές μαμάδες εργάζονται, έτσι με καλή θέληση και διάθεση μοιράζονται οι δουλειές και οι φροντίδες και οι ευθύνες για το μεγάλωμα των παιδιών και στους δύο γονείς. Αλλά ξέρετε μια ινδική παροιμία τι λέει: «Και βέβαια ο πατέρας είναι η κεφαλή της οικογένειας, η μητέρα όμως είναι ο λαιμός και η κεφαλή στηρίζεται στον λαιμό και όπου γυρίζει ο λαιμός, εκεί γυρίζει και η κεφαλή». Σίγουρα οι περισσότεροι από τους πατεράδες, δεν ξέρουν ότι γιορτάζουν σήμερα. Ας βρούμε τον καλύτερο τρόπο για να τους το υπενθυμίσουμε.

Χρόνια πολλά σε όλους τους πατεράδες!

Χρυσοθέα Αποστολίδου
Κομοτηνή

ΧΡΟΝΟΣ