"Θα προτιμούσα να ζήσω όλη μου τη ζωή σε μια τσερκέζικη σκηνή παρά να προσκυνήσω το γερμανικό είδωλο". "Ποιο είδωλο;" φώναξε ο στρατηγός που είχε αρχίσει να θυμώνει. "Το γερμανικό τρόπο πλουτισμού. Δεν είμαι καιρό εδώ κι όμως έχω παρατηρήσει πράγματα που κάνουν την…
Ήταν ακόμη μαθήτρια του Γυμνασίου. Κάποιο ανοιξιάτικο πρωινό ξύπνησε, σηκώθηκε από το κρεβάτι της κι άνοιξε τα παντζούρια της μπαλκονόπορτας. Πάνω στο μωσαϊκό της βεράντας αντίκρυσε δεκάδες τριαντάφυλλα - σ’ όλα τα χρώματα· ροζ, λευκά, κίτρινα, κόκκινα. Σάστισε κι έτρεξε στη μητέρα…
Φρόντισε οι στίχοι σου να σπονδυλωθούν με τις αρθρώσεις των σκληρών των συγκεκριμένων λέξεων. Πάσχισε νάναι προεκτάσεις της πραγματικότητας όπως κάθε δάχτυλο είναι μια προέκταση στο δεξί σου χέρι. Έτσι μονάχα θα μπορέσουν σαν την παλάμη του γιατρού να συνεφέρουν με χαστούκια…
Από την αρχή φιλοδωρήθηκε με μια σειρά μειονεκτημάτων. Δεν αναφέρομαι στους υλικούς όρους διαβίωσης και τις ελλείψεις βασικών αγαθών. Αυτά τα προβλήματα με προσπάθεια και επιμονή είναι δυνατόν κάποια στιγμή να τα ξεπεράσεις. Εκείνο που δεν υπερνικείται όμως με τίποτα είναι τα χαρακτηριστικά που…
Αγάλματα της Oδύνης. Σιωπές που ορθώνονται κι Ανακρίνουν. Θρόνοι με οπλισμένα Βλέμματα που διχοτομούν, Κεραυνοί, στα θεμέλια της Ύπαρξης. ~~~ Ήρωες με Ανθισμένα στόματα. Χείλη γρανιτένια, που ξεδιψούν σε Πυρίφλογες συλλαβές, μιας τσιμεντένιας λέξης, Σμιλεμένης, από θούριους και Μάχες αιώνων: Λευτεριά! ~~~ Συλλογική Συνείδηση…
Σ'εχω συνηθισει μεσα σ' εκεινο το φορτηγο να κρεμεσαι λυπημενη οπως τοτε,στου Φιλοππαπου, απο μια κουπαστη. Λυπη,σε μια ματια κι ο θορυβος μονοτονος που φερνει αγερα στις κουκετες πανω απ' το φινιστρινι τ'αρμυρο, απ' τα σκασμενα λαστικα. Παντα στη λυπη.Αγερωχη. Αγαλμα στην Αροπολη.…
Το υπέροχο αυτό ποίημα του Νικηφόρου Βρεττάκου, με τίτλο «Διονύσιος Σολωμός», είναι ένα από τα τέσσερα ποιήματα του μεγάλου Μας Λάκωνα Ποιητή, που τυπώθηκαν μεταγενέστερα σε λογοτεχνικά Περιοδικά με τον τίτλο «Τα παραλειπόμενα». Το πρόσωπό σου, της Ελλάδας πρόσωπο, Ποιητή. Τ' αχτινοβόλα μάτια…
Ένα υπέροχο ποίημα που έχει γράψει ένα παιδί από την Αφρική και προτάθηκε από τα Ηνωμένα Έθνη ως το καλύτερο ποίημα του 2006. Όταν γεννιέμαι, είμαι μαύρος Όταν μεγαλώσω, είμαι μαύρος Όταν κάθομαι στον ήλιο, είμαι μαύρος Όταν φοβάμαι, είμαι…
Τίποτα δεν έμαθες στη ζωή σου. Τίποτα. Εκτός, να ξεμαθαίνεις απ’ τα λάθη σου και να επαναλαμβάνεις τα ίδια… Για να λέω όμως την αλήθεια, μοιάζεις με τα τζιτζίκια που δεν ήρθαν για να μάθουν αλλά για να διδάξουν στη ζωή με το…
Στιλβώνω τις αναμνήσεις μου Με το πανί της θλίψης. Για όσα δεν έγιναν, και για όσα θα γίνουν. Κλώθοντας μεταξένια νήματα Σαν της αράχνης τον ιστό Παραμονεύω τις στιγμές, που χάνονται. Μια γλυκιά μυρωδιά νεογέννητου Στοιχειώνει το μυαλό. Κι αυτά που δεν…