Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 12/11/2026
Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα. Εγώ τις άκουσα,τις ένιωσα κραυγές και κλάματα ανθρώπων οιμωγές. Σε όλες τις γλώσσες ίδια η έννοια, ίδιες οι προσευχές! Πόνος κι οργή και όνειδος για τους ανύπαρκτους ηγέτες της ξεφτίλας! Έλληνες? Γάλλους? Γερμανούς? Ίδια οσμή…
"Μα θα σας πολεμήσουμε, Τομ, μ' αυτό το τραγούδι κάτου απ' τα πεύκα μ' αυτό το φως της λάμπας στα χέρια της μητέρας μ' αυτό τ' αγκίστρι που ψαρεύουμε ψάρια μ' αυτή τη μικρή συνοικιακή κάμαρα μ' αυτό το μικρό χελιδόνι μ' αυτά τα…
Γράφει ο Ευάγγελος Γ. Σπύρου Ήταν κάπου εκεί στο ξεκίνημα της καριέρας μου ως ασφαλιστού, (1973-1974) όταν συνάντησα στις σκάλες της Ομόνοιας όπως ανέβαινε απ’ τον ηλεκτρικό απ’ την πάνω μεριά στην οδό Δώρου, τον πατέρα Αντώνιο που τον γνώριζα από «λαϊκό» τότε που…
Από τα Ποιήματα, Ίκαρος 1948 Tο όνειρο, το οποίο η Mαρία διηγείται του Λάμπρου, προεικόνιζε, ως μας διδάσκει μία σημείωση του Ποιητή, την καταστροφή του ποιήματος· έμελλεν αυτή και η θυγατέρα της να τελειώσουν καταποντισμένες. Mου φαίνεται πως πάω…
"... Να μιλήσω για ήρωες να μιλήσω για ήρωες: ο Μιχάλης που έφυγε μ' ανοιχτές πληγές απ' το νοσοκομείο ίσως μιλούσε για ήρωες όταν, τη νύχτα εκείνη που έσερνε το ποδάρι του μες στη συσκοτισμένη πολιτεία, ούρλιαζε ψηλαφώντας τον πόνο μας, " Στα σκοτεινά…
Αφιερωμένο Στην Ιερή και Αέναη Μνήμη του Πατέρα μου, οι διηγήσεις του οποίου σχετικά με τη συμμετοχή του στον Πόλεμο του ’40 ήταν και θα είναι – πάντα – για μένα το πιο Ακριβό μου Παραμύθι… Στις απέραντες θάλασσες των γκριζογάλανων…
Ο ποταμός ξεχείλισε Ο,τι κι αν γράψω σήμερα Ο,τι κι αν πω την ώρα ετούτη Ο,τι κι αν κάμω όπου κι αν πάω Το παν θάναι για μένα Ενα τουφέκι που κρατώ στα χέρια κι αλαλάζω Κάτω τα χέρια από την μάνα μας…
Πάντοτε λάτρευα τις χώρες της Ανατολής. Από παιδί. Σαν σε όνειρο θυμάμαι τις διηγήσεις του πατέρα μου για τη Μέση Ανατολή, τη Συρία, τον Λίβανο, την Παλαιστίνη… Θυμάμαι το πάθος, τη νοσταλγία, τη συγκίνησή του, όταν μιλούσε για τα ταξίδια του στο Κάιρο, στο…
Τη γλώσσα μου έδωσαν ελληνική. το σπίτι φτωχικό στις αμμουδιές του Ομήρου... Μονάχη έγνοια η γλώσσα μου στις αμμουδιές του Ομήρου... Εκεί σπάροι και πέρκες ανεμόδαρτα ρήματα ρεύματα πράσινα μες στα γαλάζια όσα είδα στα σπλάχνα μου ν' ανάβουνε σφουγγάρια, μέδουσες με τα πρώτα…
Η καρδιά ένα συρτάρι αδειανό. Φωτογραφίες, γράμματα, ενθύμια ερώτων και παθών, σαν της Σαχάρας οι αμμόλοφοι με το που φύσηξε ο άνεμος, χαθήκαν κι άφησαν πίσω το αδιάτρητο κενό. Συρτάρι έρημο. Έρημος η καρδιά. Κι ήρεμη σαν την…
