Κατερίνα Μπέση, ποίημα: “Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα”

 

Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα.

Εγώ τις άκουσα,τις ένιωσα κραυγές και κλάματα

ανθρώπων οιμωγές.

Σε όλες τις γλώσσες ίδια η έννοια,

ίδιες οι προσευχές!

Πόνος κι οργή και όνειδος

για τους ανύπαρκτους ηγέτες της ξεφτίλας!

Έλληνες? Γάλλους? Γερμανούς?

Ίδια οσμή η πέτσα τους,της βρώμας ,της σαπίλας!

Ξύπνα λαέ μου,αντάριασε σαν κύμα αφρισμένο

με τη φωνή δεν τους χτυπάς,μήτε που σε ακούνε.

Για ασπίδα βάλε τ’όνειρο,που το’ χεις γκρεμισμένο,

τό μέλλον βάλε των παιδιών το υποθηκευμένο.

Δώσε τους ένα μάθημα,που δε θα το ξεχάσουν

όχι με κλάμα η με φωνή,μήτε που το ακούνε.

Κάνε κι εκείνους να πονούν,τον ύπνο τους να χάσουν.

Να τρέχουνε με πανικό,για να μη τους κρεμάσουν!

Κατερίνα Μπέση

Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα.