Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 09/11/2026
Η υγρασία διάχυτη. Είχε ποτίσει τα πάντα. Τα σύννεφα από το πρωί είχαν κατέβει χαμηλά στον θόλο του ουρανού, έχοντας το χρώμα του μολυβιού. Την ευκαιρία άρπαξε η νύχτα και σκόρπισε τα σκοτάδια της πιο γρήγορα στην παραθαλάσσια πόλη. Παρ’ όλα αυτά, όπως και…
Νύχτωνε, οι Πλειάδες έθελγαν ψηλά στο στερέωμα με το βαθύ μπλε τους φως, παραδίπλα ο αγλαός Αποσπερίτης, σαγηνευμένος από τις νύφες του ουράνιου θόλου, είχε βαλθεί να τις γοητεύσει. Για το λόγο αυτό μοχθούσε να ανταγωνιστεί το ολόγιομο φεγγάρι που στη μάχη του χρόνου…
Εμπιστοσύνη μια λέξη Μια αξία Μια αρετή δυσεύρετη Με μεγάλη σημασία Αντίθετη της η δυσπιστία Και των ανθρώπων αδυναμία Αντίπαλος, προστάτης της Και Θεματοφύλακας της Ένα χαμόγελο σε πείθει Μια ευγένεια σε παρασύρει Ένας λόγος σε δένει Και η εμπιστοσύνη κατεβαίνει Φωλιάζει στην…
ΔΙΠΛΑ ΧΡΙΣΤΟΥΓΕΝΝΑ ΜΕΣΟΠΕΛΑΓΑ Χριστουγεννιάτικο Διήγημα Του Στέλιου Κωστή Σπυριδάκη Παραμονή Χριστουγέννων είχαμε μαζευτεί όλοι στου παππού και της γιαγιάς το σπίτι να κάνομε το Χριστουγεννιάτικο ρεβεγιόν. Έτσι γίνεται κάθε χρόνο. Ήταν ο θείος ο Μανόλης και η θεία η Γεωργία. Τα ξαδέρφια μας ο…
Η ησυχία της νύχτας έχει απεραντοσύνη έχει μοναξιά αρχηγική να σκεφτείς την κάθε αρχή. Αυτή που έκανες Αυτή που τέλειωσες Αυτή που θα ‘ρθει με κάθε αυγή. Δικές σου οι ώρες Κάνε τις ότι θες Γράψε, ονειρέψου Σχεδίασε νέα «χθες». Απελευθερωμένη νοιώθω Κι είμαι…
Σαν το ρολόι της πόλης χτύπησε μία πρωινή, ο άντρας στο μπαρ που καθόταν στο μαύρο δερμάτινο καναπέ κι έπινε το τρίτο του ποτό, έδειξε να ξαφνιάζεται. Ύστερα έστρεψε το θυμώδες πρόσωπό του προς την πόρτα και την κοίταξε για λίγο επίμονα με το…
Τούτο το ζεστό και άρρωστο καλοκαίρι που μας ήρθε φέτος έτσι που ήταν άχρωμο και αγέλαστο, έβγαλε αληθινές τις προφητείες του Καζαμία, που ‘γραφε: > Τούτο λοιπόν το καυτό καλοκαίρι που > του ‘ρθαν άνω κάτω του Παντελή. Αν και καιρό τώρα είχε πιει…
Όταν ξεθάρρευαν για τα καλά οι παπαρούνες στα λιβάδια τότε ξέραμε ότι πλησιάζει Σταύρωση και Ανάσταση μαζί καθώς το κόκκινο δέσποζε παραληρώντας κόντρα στον έφηβο ήλιο. --- H Φύση πλούμιζε και σφριγούσε ανυπόμονα θαρρείς από τη δύναμη του ταπεινού χώματος- όπου ξεπρόβαλαν βιαστικά-βιαστικα στρατιές…
Ζω για ν'αναπνέω τον αέρα της νιότης που θωπεύει το ισχνό, οστεώδες πρόσωπο της. Μεγαλώνω πιο γρήγορα από εκείνη, ίσως, για να με δει να πεθαίνω πρώτος. Η σκιά της σαλεύει στον τοίχο όταν αποκοιμούμαι και η σκέψη μου γίνεται βασανιστική μέχρι παροξυσμού. Έπειτα…
Ψυχη μου Ζητας να ζησεις Καρδια μου Ζητας ν αγαπησεις Σωμα μου Ζητας ν αγκαλιασεις Υπαρξη μου Να υπαρξεις Ομως Απλα ανασαινεις Γιατι πρεπει Και πεθαινεις Καθε στιγμη.... Σε κλαιω καθε ωρα... Σε πονω... Σε λυπαμαι... Σ αγαπω ... Αλλα κ με μισω... Σ'…
