“Μια οντότητα” – Ποίημα της Μαρίας Παπαδοπούλου
Ψυχη μου
Ζητας να ζησεις
Καρδια μου
Ζητας ν αγαπησεις
Σωμα μου
Ζητας ν αγκαλιασεις
Υπαρξη μου
Να υπαρξεις
Ομως
Απλα ανασαινεις
Γιατι πρεπει
Και πεθαινεις
Καθε στιγμη….
Σε κλαιω καθε ωρα…
Σε πονω…
Σε λυπαμαι…
Σ αγαπω …
Αλλα κ με μισω…
Σ’ αφησα
Σ’ αχρηστα χερια
Σ’ αδειες ψυχες
Σε υπουλες υπαρξεις
Που βρωμισαν
την αδολη καρδια σου…
Κ τωρα
Σβηνεις…
Αργοπεθαινεις…
Να πεθανω?
Θα πεθανεις κ συ…
Να ελπιζω?
Δεν ελπιζεις εσυ,,,
Αντιπαλα αισθηματα
Ιδια οντοτητα…
Δεξου τη συγγνωμη μου…
Ειμαι εδω για σενα
Ορθωσου..,
Θα ρθει…
Θα δεις θα ρθει
Ο,τι λαχταρας…
Ακριβο και πολυτιμο
Γι αυτο αργει…
Στο υποσχομαι
Υπαρξη μου
Θα ρθει…
Σηκω…βγες…
Βγες…
Βγες κ ανασαινε..
Χαμογελα…
Κ περπατα…
Ανεμιζε τα μαλλια σου…
κ φωναξε..
ΕΛΑ…!!!!
Να ρθω μαζι σου;
Μια οντοτητα…