“Εαρινοί Ασπασμοί” – Ποίημα του Κώστα Outsider

Όταν ξεθάρρευαν για τα καλά οι παπαρούνες στα λιβάδια

τότε ξέραμε ότι πλησιάζει Σταύρωση και Ανάσταση μαζί

καθώς το κόκκινο δέσποζε παραληρώντας

κόντρα στον έφηβο ήλιο.

—

H Φύση πλούμιζε και σφριγούσε ανυπόμονα θαρρείς

από τη δύναμη του ταπεινού χώματος-

όπου ξεπρόβαλαν βιαστικά-βιαστικα

στρατιές από επίμονα μυρμήγκια

φτιάχνοντας μικρές και όμορφες μήτρες εργατικότητας.

—

Ένα τρυφερό όργιο εξελισσόταν

όπου συμμετείχε το όλον πανηγυρικά

υμνώντας τη ζωή και προκαλώντας εκείνη την πρωτόγονη χαρά

που πηγάζει από το θαύμα της γέννησης.

—

Τα πρωινά προίκιζαν με δροσοσταλίδες όλη την πλάση

προσδίδοντας  προκλητική ευφορία

που μπορεί να έχει μόνο μια παρθένος και άδολη γυνή.

Ένα αξιολάτρευτο πανδαιμόνιο αρωμάτων

αναδυόταν μέσα από τούτη τη χρωματική πανδαισία.

—

Αυτή η παρδαλή πολυαρχία ζωτικών και αλλεπάλληλων συγκινήσεων

ονομάστηκε Άνοιξη

και μπορούσε να θαυμαστεί απεριόριστα ιδίοις όμμασι

όταν άνθρωπος και Φύση

ήταν ένα και το αυτό.