Κατερίνα Μπέση, ποίημα: “Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα! Μέρος β!”
Πόρπη μου η Δύση ματωμένη,
στο αβάσταχτο το φώς του φεγγαριού.
Μια Ελλάδα κάτω λαβωμένη
στο έλεος ανίερου εχθρού.
Απλωσε το χέρι της στη μοίρα,
που μίλαγε φωνή βαυαρική.
Μα πνίγηκε στο αίμα της,πλημμύρα!
Εσιώπησε κι απέμεινε βουβή.
Την είδε ο αποσπερίτης λυπημένη,
Και ρώτησε Ελλάδα μου γιατί?
Με πρόδωσαν! Με έχουν πουλημένη!
Με ατίμασαν!Και ζω με την ντροπή.
Σκοτώνουν τα παιδιά μου .Ένα , ένα.
Το μέλλον τους φαντάζει ζοφερό,
αυτοί οι 300 που δεν έπνιγα στη γέννα,
φέρανε πόνο , απελπισία , σπαραγμό!
Φωτιές ανάψαν,σε υγεία ,σε παιδεία,
και καταστρέφουν καθε τι ελληνικό.
Αλλοιώσανε την ένδοξη ιστορία,
ανάγνωσμα την κάναν λαϊκό.
Με πέταξαν βορά σε μιαν Ευρώπη,
που ξέχασε την μάνα της νωρίς.
Στα χέρια της με κράτησε σαν τόπι,
και με έριξε αμέσως καταγής!