Μπέση Κατερίνα ! Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα! Μέρος δ΄

Κάθε στιγμή ευτυχίας που χάνεται

κι ένας μικρός ξαφνικός θάνατος.

Ένα σου χαμόγελο φέρνει την άνοιξη,

μέσα στον πιο βαρύ χειμώνα.

Η κρυφή σου γοητεία ανθίζει

τη στιγμή της απουσίας σου.

Κι όταν η ματιά σκοτεινιάζει

στέκομαι δίπλα σου αμίλητη.

Η χροιά της φωνής βραχνή

γουργούρισμα αιγαιοπελαγίτικου γάτου,

που τρίβεται στην αγκαλιά της κυράς του

μαλάζοντας με τα νύχια του την ποδιά της.

Για κάθε φιλί που δεν δίνεται,

κι ένα μικρό τραύμα,μια αμυχή.

Ένα σου χάδι απλώνεται σαν κύμα,

άγριο σε ήρεμη θάλασσα.

Είναι το γέλιο σου,μια νέα αρχή

βροχή που την διέκοψε η λιακάδα.

Και μια καινούρια στιγμή ξεκινάει

όταν μπορείς,να ξαναγεννηθείς.

Η χροιά της φωνής βραχνή

γουργούρισμα αιγαιοπελαγίτικου γάτου,

που τρίβεται στην αγκαλιά της κυράς του

μαλάζοντας με τα νύχια του την ποδιά της.

Μέχρι να έρθει ο ύπνος γλυκός

σε μια τυλιγμένη ουρά,

με τεντωμένα τα μικρά του αυτιά

για τον κίνδυνο που ελλοχεύει.

Κατερίνα Μπέση