“Η Γυναίκα” – Ποίημα του Θεόδωρου Μεσσηνέζη

 

 

 

 

 

 

 

Γυναίκα    Μανούλα , Σύζυγος ή Αδελφή,

Τρεις τίτλοι,  με πολλή   ξεχωριστή  αξία .

Τρεις τίτλοι π’ απευθύνονται σε μια μορφή .

Ύμνος και    Δόξα , στη γλυκιά της παρουσία .

—

Μ’ Αυτήν  αρχίζει   πάντα   η ζωή .

Σαν  καταφύγιο,  ζεστό,  η αγκαλιά της .

Όπλο και στήριξη,  της Μάνας  η ευχή.

Κουράγιο και παρηγοριά,  είν’ τα φιλιά της .

—

Στο δρόμο της ζωής , όποιος θα μπει ,

Μονάχος,  είναι δύσκολο να τον περάσει .

Η Σύζυγος , με την αγάπη της  μπορεί,

Να τού’ ναι στήριγμα, γλυκό,  ως να γεράσει .

—

Μ’ Αυτή,  θα μοιραστεί , λύπες , χαρές ,

Τις  πιο’ μορφες στιγμές, μ’ αυτήν, θα ζήσει

Κι αν στη ζωή του ανταμώσει συμφορές ,

Στη αγκαλιά της,  κουρασμένος θ’ ακουμπήσει .

—

Μέσ’ τη καρδιά της , είν’  η προσφορά !

Μητέρα είναι,  αδελφή, ή  νοσοκόμα .

Ό,τι προσφέρει , το προσφέρει με καρδιά !

Και τη ζωή της  θα την έδινε ακόμα !!

Αυτή ‘ ναι , που’ ομορφαίνει τη ζωή

Όπως τα λούλουδα  την Άνοιξη  στολίζουν .

Και δεν μπορεί κανείς, να της  απαρνηθεί .

Τα όσα της οφείλουμε!  Δίκαια , της αξίζουν!!!

Θ.Μεσσηνέζης

—   —

Θ.Σ.Μ.-Αθήνα.- 03/03/2010