Αφιερωμένο στον Κώστα. Το άρωμα της γαζίαςΠάντοτεσου άρεσε ν' ασχολείσαι με τα λουλούδια.Να τοποθετείς τις ανθοδέσμες στα βάζα,να κόβεις τα κλωναράκια τους,να αλλάζεις το νερό.Να φροντίζεις τα γλαστράκιαστα περβάζια των παραθύρων μας.Να περιποιείσαι τα δένδρα και τα λουλούδιατου…
Αφιερωμένο Στην Ιερή Μνήμη της Μητέρας μου... Η απουσία σoυ λιγοστεύει όλο και περισσότερο το φως της ψυχής μου. Μου λείπεις. Μου λείπει η παρουσία σου. Τα μάτια σου, η αγκαλιά σου, τα λόγια σου, το χάδι σου. Μου λείπει…
Η «Λιτανεία των Αγίων» είναι ένα θαυμάσιο, παλιό τραγούδι, αλλά δυστυχώς ξεχασμένο από τους περισσότερους… Θυμάμαι πως το είχα ακούσει για πρώτη φορά, πριν από χρόνια, σε μια υπέροχη διαφήμιση της μπύρας Kaiser… Με είχε τόσο πολύ εντυπωσιάσει, που έψαξα, ρώτησα και τελικά έμαθα…
…Πάμε στους αγρούς να φορέσουμε στα δάχτυλα τις παπαρούνες και τον ήλιο και την καινούργια χλόη. …Να ο ήλιος που τρέχει μέσα στα δάση. Δεν έχουμε αργήσει. …Γεύομαι στα χείλη σου την πρασινάδα της εξοχής και τους θρύλους της θάλασσας. Η ζέστα…
Η εξαίσια μελωδία «Η μελαγχολία της ευτυχίας», μία από τις πιο γνωστές κι αγαπημένες συνθέσεις του Μάνου Χατζιδάκι, ανήκει στο περίφημο έργο του κορυφαίου μας μουσικοσυνθέτη με τίτλο «30 Νυχτερινά» (τριάντα τραγούδια για ορχήστρα, 1987) και αποτελεί το μουσικό θέμα της πρώτης ταινίας…
Μου βάσταξες τις σκαλωσιές του ήλιου – ώσπου αναλήφθηκα. Είδα τον κόσμο από το ύψος του τελευταίου φωτός. Είσαι συ, που με βοήθησες ν’ ανακαλύψω λοιπόν πως ο κόσμος γυρίζει έξω απ’ τη νύχτα. Πως ο άνθρωπος είναι ένα σύστημα ήλιου. Πως όλα τα…
Σαν σήμερα, πριν από 86 ακριβώς χρόνια, στις 13 Απριλίου του 1926, ένα συννεφιασμένο ανοιξιάτικο πρωινό, γεννήθηκε η Έλλη Λαμπέτη… «Φαίνεται πως κάποια μαγικά πλάσματα δίνουν ραντεβού όταν έρχονται στον κόσμο αυτό – η Έλλη Λαμπέτη γεννήθηκε στα 1926,…
Ο Απρίλης είναι ο μήνας ο σκληρός, γεννώντας μες απ’ την πεθαμένη γη τις πασχαλιές, σμίγοντας θύμηση κι επιθυμία, ταράζοντας με τη βροχή της άνοιξης ρίζες οκνές… (Η αρχή από την «Έρημη Χώρα» του Τ. Σ. Έλιοτ. Μετάφραση Γιώργου Σεφέρη, α΄ έκδοση, Ίκαρος, Ιούλιος…
Η φωτογραφία της μάνας που θρηνεί τον γιο της, Τάσο Τούση, από την οποία εμπνεύσθηκε ο Γιάννης Ρίτσος. Πηγή: ΕΘΝΟΣ Γιέ μου, ποια Μοίρα στο ’γραφε και ποια μου το ’χε γράψει τέτοιον καημό, τέτοια φωτιά στα στήθεια μου ν’ ανάψει; Πουρνό…
Έρωτας τάχα να’ ν’ αυτό που έτσι με κάνει να ποθώ τη συντροφιά σου, που σα βραδιάζει, τριγυρνώ τα φωτισμένα για να ιδώ παράθυρά σου; Έρωτας να’ ν’ η σιωπή που όταν σε βλέπω, μου το κλει σφιχτά το…