Και αν ο Τράγκας είχε μπει στη Βουλή; Κακή μοίρα, ο φορολογικός κάτοικος του Μονακό, χτυπημένος από τον κορονοϊό, μας άφησε χρόνους. Και χάσαμε τη καθημερινή δοξολογία Τράγκα: την ατμόσφαιρα σηψαιμίας, μπόχας και κατά συρροή απατεώνων που κόλλαγε στο μυαλό όπως τσίχλα σε παπούτσι.…
Η παρέα, όπως όλα έδειχναν, μετά τα αηδιαστικά με τον Παναγιωτόπουλο, θα επέλεγε το μονοπάτι τού «πέφτω από τα σύννεφα». Αυτό, όμως, που με την επανεμφάνισή τους δεν θα περίμενε κανείς να κάνουν (και, επιτρέψτε μου, ενέχει και θλιβερή πονηριά) είναι ότι θα κατέφθαναν…
Η Αμαλία που απαίτησε διαζύγιο και χάθηκε. Αλλά που στην κηδεία του Καραμανλή παραβρέθηκε και πρέπει να μελετήσει κανείς τη γλώσσα του σώματος ενώ χαμηλώνει στο φέρετρο. Η Αμαλία που δεν μίλησε. Η Αμαλία εκλεκτική, ακέραιη, λακωνική, αυτάρκης, υπερήφανη, αξιοπρεπής, έντιμη ψυχή. Δεν σπατάλησε…
Υπάρχει πιο ιερό από την υιοθεσία; Από ανθρώπους που προσφέρουν μια αγκαλιά-λιμάνι για βαρκούλες τσακισμένες από θύελλες με την άφιξή τους στη ζωή; Τόσο καιρό όμως αυτή η πράξη ήταν παγιδευμένη σε πολύχρονες και ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες που συχνά οδηγούσαν σε κυκλώματα. Οχι πια…
Επιτρέπεται να συγχαρείς την Αστυνομία; Μη στοιχηματίζετε την απάντηση. Πάντα είχα την αίσθηση ότι το να συγχαρείς σε τούτον τον τόπο την Αστυνομία ξεφεύγει από τα ήθη και έθιμά μας. Αυτόματα θεωρείσαι από «ύποπτος» έως εξαιρετικά «αθώος». Πιο εύκολο το έχουμε να πιάσουμε ένα…