Και αν ο Τράγκας είχε μπει στη Βουλή; Κακή μοίρα, ο φορολογικός κάτοικος του Μονακό, χτυπημένος από τον κορονοϊό, μας άφησε χρόνους. Και χάσαμε τη καθημερινή δοξολογία Τράγκα: την ατμόσφαιρα σηψαιμίας, μπόχας και κατά συρροή απατεώνων που κόλλαγε στο μυαλό όπως τσίχλα σε παπούτσι.…
Η παρέα, όπως όλα έδειχναν, μετά τα αηδιαστικά με τον Παναγιωτόπουλο, θα επέλεγε το μονοπάτι τού «πέφτω από τα σύννεφα». Αυτό, όμως, που με την επανεμφάνισή τους δεν θα περίμενε κανείς να κάνουν (και, επιτρέψτε μου, ενέχει και θλιβερή πονηριά) είναι ότι θα κατέφθαναν…
Η Αμαλία που απαίτησε διαζύγιο και χάθηκε. Αλλά που στην κηδεία του Καραμανλή παραβρέθηκε και πρέπει να μελετήσει κανείς τη γλώσσα του σώματος ενώ χαμηλώνει στο φέρετρο. Η Αμαλία που δεν μίλησε. Η Αμαλία εκλεκτική, ακέραιη, λακωνική, αυτάρκης, υπερήφανη, αξιοπρεπής, έντιμη ψυχή. Δεν σπατάλησε…
Υπάρχει πιο ιερό από την υιοθεσία; Από ανθρώπους που προσφέρουν μια αγκαλιά-λιμάνι για βαρκούλες τσακισμένες από θύελλες με την άφιξή τους στη ζωή; Τόσο καιρό όμως αυτή η πράξη ήταν παγιδευμένη σε πολύχρονες και ατέρμονες γραφειοκρατικές διαδικασίες που συχνά οδηγούσαν σε κυκλώματα. Οχι πια…
Photo: Μαρία Μαράκη Θα διαβάσετε πολλά αυτές τις ημέρες και άλλα τόσα θα δείτε στους τηλεοπτικούς δέκτες για τον Κωνσταντίνο Καραμανλή. Καιρός ήταν! Λόγια, μνήμες, αναμνήσεις, ο «δικός μου Καραμανλής», «ο δικός σου Καραμανλής», «Ο Τσίπρας για τον Καραμανλή». Μα, εγώ κόπτομαι, σχεδόν…
«Άντε και πληρώνουμε και μια ακόμα έκτακτη εισφορά στα ακίνητα.». Με τρομάζει πλέον η άνεση με την οποία μιλάμε ο ένας για την τσέπη του άλλου. «Άντε και πληρώνουμε». Αναρωτιέμαι κάτι άλλο. «Άντε και δεν πληρώνουμε την έκτακτη εισφορά στα ακίνητα» όχι από επαναστατική…
«Σε δέκα λεπτά έρχεται ο γιατρός». Α, ρε τι γίνονταν στο άκουσμα της φράσης! Η Κική έπιανε το ξεσκονόπανο να ξεσκονίσει τα ξεσκονισμένα, η μάνα μου ετοίμαζε το δίσκο με το γλυκό και συγχρόνως μου ξανάλλαζαν νυχτικό και με χτένιζαν. Η επίσκεψη του κου…