Α΄Εκεί που πρώτα εκατοικούσε ο ήλιοςΠου με τα μάτια μιας παρθένας άνοιγε ο καιρόςΚαθώς εχιόνιζε απ το σκούντημα της μυγδαλιάς ο αγέραςΚι άναβαν στις κορφές των χόρτων καβαλάρηδεςΕκεί που χτύπαγεν η οπλή ενός πλάτανου λεβέντικουΚαι μια σημαία πλατάγιζε ψηλά γη και νερόΠου δόλο ποτέ…
Μια μέρα του Οκτωβρίου του 1849… Νομίζω πως τα πράγματα γύρω μου είναι βαμμένα με ένα τόσο φωτεινό χρώμα, που με τον τρόπο τους μου λένε να φύγω…. Γιατί τι δουλειά έχει άραγε το απόλυτο σκοτάδι, η μοναχική θλίψη, με τα χρώματα…
Όχλοι, σύνολα παρακρατικών, αιώνια φαντάσματα για εύπιστα σκουλήκια. Έχω τα όπλα, τα 'χω καΙ τα κρατώ, τα 'χω και ξέρω το αμφίστομο της ιδιοκτησίας. Γρήγορα, όλα για την ταχύτητα, τα πάντα πλην της αποχής και αρκετοί απ' τους μεγάλους παίκτες να 'χουν τα χέρια…
20 ΧΡΟΝΙΑ ΜΕΤΑ ΤΟ ΘΑΝΑΤΟ ΤOΥ Μια ξεχωριστή εκδήλωση «φόρο τιμής» στην μνήμη του Οδυσσέα Ελύτη, είκοσι χρόνια μετά τον θάνατό του, φιλοξένησε η ελληνική πρεσβεία στην Aιώνια Πόλη. Στην εκδήλωση με τίτλο «Οδυσσέας Ελύτης, ποίηση είναι μόνον ότι μένει», πήρε…
Εγώ είμαι: αυτός Εγώ είμαι: ο άλλος Βρίσκομαι σε μια άγνωστη πορεία αναζήτησης Δυνάμεων επόμενων - δυνάμεων μεγάλων. Είμαι ο εαυτός μου Είμαι ό,τι μπορώ να κάνω ακριβώς - Να κάνω και να πάθω Να πάθω και να μάθω - Ή «στο περιγιάλι που…
Απνοια κουφόβρασης. Ενα βραδολούλουδο ντυθηκε Ανοιξη, λευκη. Το Παρισι φωτοστολίστηκε φωτα πολιτισμου. Οι ιθαγενεις επαιζαν Εσμεράλντα με κατι μαυρους Κουασιμόδους. Οι μελαμψοι γιουχάϊζαν την Αναγεννηση. Κατι τουριστες φωτογραφίζαν μια αναμνηση. Ο Σηκουανας βρωμαγε ψαρι σ' αποσυνθεση. Η Νotre Dame εκλιπαρουσε για Μεσαίωνα. Τρεις…
Όταν ξεθάρρευαν για τα καλά οι παπαρούνες στα λιβάδια τότε ξέραμε ότι πλησιάζει Σταύρωση και Ανάσταση μαζί καθώς το κόκκινο δέσποζε παραληρώντας κόντρα στον έφηβο ήλιο. --- H Φύση πλούμιζε και σφριγούσε ανυπόμονα θαρρείς από τη δύναμη του ταπεινού χώματος- όπου ξεπρόβαλαν βιαστικά-βιαστικα στρατιές…