Καταγράφοντας τον παλμό της επικαιρότητας και όχι μόνο
Ηλεκτρονική εφημερίδα 15/11/2026
Αγάπα με! Φίλα με . Έχω καιρό να σε νιώσω. Να με αγγίξει σαν χάδι η φωνή σου. Κράτα με. Γίνομαι σκιά καπνός βροχή. Απομακρύνομαι σαν δυνατός άνεμος. Στροβιλίζομαι στα σύννεφα. Γυρεύοντας την ένωση, τον σύντροφο. Τ΄άλλο μου μισό. Το ιδανικό ταίρι. Στήριξε…
Υστερόγραφο: Σ αγαπώ-ο Βράχος σου Νιώσε το χάδι μου απαλό στα μαλλιά σου , μη το διώχνεις με βία . Στέρησε μου την οργή της νιότης σου, Γιατί είμαι ο βράχος σου,κι εσύ κύμα . Αφρίζοντας με χτυπάς ξανά και ξανά, με την ίδια…
Κάτι ξεχασμένο Νιώθω τη βροχή,να μουσκεύει το πρόσωπό μου.Οι σταγόνες της,δάκρυα που κυλούν ασταμάτητα.Μπερδεύονται με τις σκέψεις,υφαίνοντας ιστούς στήνοντας παγίδες.Φαντασία: Αλήθεια: Δε ξεχωρίζω πια. Τα βρεγμένα ρούχα σα δεύτερο δέρμακολλημένα στο ρημαγμένο κορμί μου.Χρόνια πάλευε,δούλευε ,ένα καλοκουρδισμένο ρολόι που πάλιωσε,κι οι δείχτες του σκουριασμένοι πια,αρνούνται…
Στιλβώνω τις αναμνήσεις μου Με το πανί της θλίψης. Για όσα δεν έγιναν, και για όσα θα γίνουν. Κλώθοντας μεταξένια νήματα Σαν της αράχνης τον ιστό Παραμονεύω τις στιγμές, που χάνονται. Μια γλυκιά μυρωδιά νεογέννητου Στοιχειώνει το μυαλό. Κι αυτά που δεν…
Πρώτα, μάθε να αγαπάς ένα φύλλο. Να το αγγίζεις τρυφερά,μέχρι να νοιώσεις το θρόισμα στο φύσημα του ανέμου. Να το δεις. Πως χάνεται στροβιλίζοντας στον τρελό Βοριά, μέχρι να τελειώσει τη διαδρομή του,καταλήγοντας στο νερό. Άσε την ψυχή να ταξιδέψει, να χαθεί να μπερδευτεί…
Κάθε στιγμή ευτυχίας που χάνεται κι ένας μικρός ξαφνικός θάνατος. Ένα σου χαμόγελο φέρνει την άνοιξη, μέσα στον πιο βαρύ χειμώνα. Η κρυφή σου γοητεία ανθίζει τη στιγμή της απουσίας σου. Κι όταν η ματιά σκοτεινιάζει στέκομαι δίπλα σου αμίλητη. Η χροιά της φωνής…
Μη με κοιτάς που στέκω αγέρωχα, πάνω σ' ερείπια σε έδαφος σαθρό φορώντας κουρέλια βρώμικα. Μ ένα πλατύ χαμόγελο, είναι η μάσκα που φοράω για να μην πληγωθείς. Μη με κοιτάς μέσα στα μάτια, περιμένοντας να καταλάβεις τι κρύβω και…
Πόρπη μου η Δύση ματωμένη, στο αβάσταχτο το φώς του φεγγαριού. Μια Ελλάδα κάτω λαβωμένη στο έλεος ανίερου εχθρού. Απλωσε το χέρι της στη μοίρα, που μίλαγε φωνή βαυαρική. Μα πνίγηκε στο αίμα της,πλημμύρα! Εσιώπησε κι απέμεινε βουβή. Την είδε ο αποσπερίτης λυπημένη,…
Είπα να βάλω τις σκέψεις μου σε ρίμα. Εγώ τις άκουσα,τις ένιωσα κραυγές και κλάματα ανθρώπων οιμωγές. Σε όλες τις γλώσσες ίδια η έννοια, ίδιες οι προσευχές! Πόνος κι οργή και όνειδος για τους ανύπαρκτους ηγέτες της ξεφτίλας! Έλληνες? Γάλλους? Γερμανούς? Ίδια οσμή…
